Timsalabimseltjes

Meneer Beer is een populair man

2011-06-25T10:00:00.000+02:00

"Zo, meneer Beer, u kunt er weer tegenaan." zei dokter Blobvis tegen meneer Beer. Meneer Beer was nu klaar met het laatste onderzoek van dokter Blobvis, na het herstel van zijn ontvoeringsavontuur.
"Dankuwel, dokter Blobvis. Dan kan ik nu naar de rechtbank gaan."
"Dat is goed, meneer Beer. Ik wens u veel succes."
"Bedankt, dokter Blobvis." zei meneer Beer, terwijl hij zijn stropdas opnieuw rondom zijn hals bevestigde. Na het schudden van elkaars handen stapte meneer Beer uit de praktijk van dokter Blobvis en zette hij koers in de richting van het gerechtsgebouw. Na enkele meters te hebben gelopen kwam meneer Beer de bakker tegen, meneer Papegaai.
"Goedemorgen, meneer Papegaai." zei meneer Beer.
"Goedemorgen, meneer Papegaai." antwoordde meneer Papegaai.
"Nee, meneer Papegaai, ú bent meneer Papegaai."
"O ja, meneer Beer, dat klopt. Mijn excuses, ik heb nog altijd last van mijn spraakgebrek. Maar vertelt u eens, waar gaat u naartoe, meneer Beer? Uw huis is toch helemaal niet deze kant op?" vroeg meneer Papegaai aan meneer Beer.
"Dat zal ik u eens uitleggen, meneer Papegaai. Zoals u wellicht weet ben ik onlangs ontvoerd geweest door meneer Raaf en filosoof Vis. Vandaag moet ik naar de rechtbank om te getuigen tegen het geboefte." legde meneer Beer uit.
"Vandaar dat u er zo netjes uitziet, meneer Beer."
"Inderdaad, meneer Papegaai. Zou ik u ook mogen vragen waar naartoe u op weg bent?"
"Uiteraard, meneer Beer."
"Waar naartoe bent u op weg, meneer Papegaai?"
"Naar dokter Blobvis, meneer Beer. Ik moet namelijk een nieuwe verwijzing naar de logopedist hebben, begrijpt u?"
"Ik begrijp het, meneer Papegaai." antwoordde meneer Beer. Na een groet vervolgde meneer Papegaai zijn weg en vervolgde meneer Beer de zijne, totdat plotseling zijn telefoon ging. Meneer Beer haalde het apparaatje uit zijn borstzak en nam op.

"Goedemorgen, met meneer Beer."
"Dag meneer Beer, mevrouw Beer hier. Ik vrees dat er een ongelukje is gebeurd."
"Oh jee, mevrouw Beer! U bent toch niet gewond?" vroeg een geschrokken meneer Beer.
"Welnee, meneer Beer. Het toilet heeft net een barst opgelopen aan de zijkant. U zult toch nog even naar de sanitairwinkel van meneer Egel moeten gaan alvorens u naar de rechtbank gaat."
"Dat is goed, mevrouw Beer. Blijft u thuis? Dan zal ik vragen of het ook bezorgd kan worden."
"Dat is goed, meneer Beer. Veel succes in de rechtbank!"
"Dankuwel, mevrouw Beer." zei meneer Beer, en hij hing weer op. Toevallig genoeg kwam hij net voorbij de sanitairwinkel van meneer Egel, genaamd Douch-Egel. Meneer Beer stapte naar binnen en zag meneer Egel achter de toonbank staan.
"G-g-gooeedemiddag me-me-meneer Beer."
"Goedemiddag meneer Egel. Ik wilde graag een nieuwe toiletpot aanschaffen."
"O-o-oh, da-da-dat kan. W-w-wat scheelt er a-a-aan de oude me-me-meneer Beer?"
"Ik werd zojuist door mevrouw Beer gebeld die mij meldde dat er een barst in de zijkant van het porselein zat."
"M-m-maar dan ka-ka-kan ik ook wel even l-l-langsgaan om te kij-kij-kijken of het m-m-misschien op een andere ma-ma-manier o-o-op te lossen is. Da-da-dat kan goed-goed-goedkoper voor u ui-ui-uitvallen, me-me-meneer Beer."
"Dat is goed, meneer Egel, mevrouw Beer zou thuisblijven voor het geval er vandaag nog een nieuw toilet zou worden langsgebracht."
"O-o-oké, me-me-meneer Beer. Dan zal ik weldra na-na-naar uw huis gaan o-o-om de schade op te me-me-meten."
"Dat is goed, meneer Egel. Tot ziens." zei meneer Beer, terwijl hij nu echt zijn weg naar het gerechtsgebouw vervolgde.

Even later kwam meneer Beer inderdaad bij de rechtbank aan, waar hij opgevangen werd door de officier van justitie, meneer Wezel.
"Goedemiddag, meneer Beer. Vandaag mogen de verdachten en u hun verhaal doen." zei hij, maar voordat hij uitgesproken was begon de grond plots te schudden onder de voeten van de aanwezigen. Het gedreun kwam alsmaar dichter en dichterbij, waarop er een enorme deur opende en meneer Wolharige Mammoet, de rechter, de kamer binnenkwam. Met forse dreunen liep meneer Wolharige Mammoet richting zijn stoel en toen hij plaatsnam volgde er een diepe zucht die tot ver in het gebouw te horen was.
"Gaat u allen staan voor de rechter!" beval de aanwezige agent Bromvlieg aan de aanwezigen. Meneer Wolharige Mammoet keek over zijn bril en zag dat één van de aanwezigen bleef zetten.
"Agent Bromvlieg, wie is die mevrouw die weigert te gaan staan?" vroeg meneer Wolharige Mammoet.
"Dat is mevrouw Antiloop, meneer Wolharige Mammoet. Mevrouw Antiloop zit in een rolstoel."
"Mijn excuses, mevrouw Antiloop. U kunt overigens allen weer plaatsnemen." aldus meneer Wolharige Mammoet, en zo geschiedde.
"Dan mag u nu uw eerste getuige horen, meneer Wezel." zei meneer Wolharige Mammoet.
"Mijn eerste getuige is meneer Beer."
"Dan mag meneer Beer plaatsnemen in het getuigenbankje, meneer Wezel. Agent Bromvlieg, wijst u meneer Beer de weg?" vroeg meneer Wolharige Mammoet aan agent Bromvlieg.
"Zeker, meneer Wolharige Mammoet." zei agent Bromvlieg, en hij liep naar meneer Beer toe om hem vervolgens naar het getuigenbankje te escorteren.
"Dag meneer Beer."
"Dag meneer Wezel."
"U bent ontvoerd door de verdachten, namelijk filosoof Vis en meneer Raaf. Klopt dit, meneer Beer?"
"Dat is juist, meneer Wezel."
"En hoe hebben zij dit gedaan, meneer Beer?"
"Door een verdovend middel in de gezouten pinda's van meneer Octopus te doen, meneer Wezel. Ik heb ook een aantal pinda's opgegeten."
"En toen, meneer Beer?"
"Toen heeft filosoof Vis zich als mevrouw Konijn verkleed, mij het huis van mevrouw Konijn ingelokt, gewacht totdat ik het bewustzijn verloor en mij daarna samen met meneer Raaf naar een andere woning gebracht. Ik wist meteen dat er iets niet klopte, meneer Wezel. Mevrouw Konijn probeert mij namelijk wel vaker uit te nodigen, maar ik kan haar lokroepen normaal altijd weerstaan."
"Intrigerend, meneer Beer." sprak meneer Wolharige Mammoet, terwijl hij een aantal notities maakte en het publiek aanschouwde, waarin ook mevrouw Konijn zich bevond.

"Dan is het nu tijd voor de verdachten, meneer Wezel." zei meneer Wolharige Mammoet.
"Eén van de verdachten weigert, meneer Wolharige Mammoet." antwoordde meneer Wezel.
"Qui tacet, consentit, meneer Wezel. En de andere verdachte?"
"De andere heeft een volledige verklaring toegezegd, meneer Wolharige Mammoet."
"Agent Bromvlieg, wilt u de verdachte die wel een verklaring wil afleggen halen?"
"Zeker, meneer Wolharige Mammoet." antwoordde agent Bromvlieg. Hij liep een andere kamer binnen en kwam even later terug met een geboeide meneer Raaf. Op het moment dat de twee heren de rechtszaal betraden begonnen de aanwezigen te joelen en met tomaten naar meneer Raaf te gooien.
"Orde in de zaal!" schreeuwde meneer Wolharige Mammoet een aantal keren. Agent Bromvlieg bracht meneer Raaf weer weg en werkte vervolgens de opstandige meute de rechtszaal uit.
"Welverdraaid!" riep meneer Wolharige Mammoet. "Dit heb ik in mijn lange loopbaan nog nooit meegemaakt. U bent vast een populair man, meneer Beer."
"Daar heeft het alle schijn van, meneer Wolharige Mammoet. Wat gaat er nu gebeuren?"
"Nu, meneer Beer, brengt meneer Wezel u naar huis, gaat agent Bromvlieg de rechtszaal fatsoeneren en hervatten wij de zaak morgen wel weer, zónder toeschouwers. Men is overduidelijk erg emotioneel met betrekking tot deze kwestie." zei meneer Wolharige Mammoet.

Even later zaten meneer Beer en meneer Wezel in de auto van meneer Wezel op weg naar het huis van meneer Beer toen plots de bolide van meneer Wezel rare geluiden begon te maken.
"Hoort uw bolide dergelijke geluiden te maken, meneer Wezel?" vroeg een argwanende meneer Beer.
"Ik heb hier geen goed gevoel over, meneer Beer. Wellicht is het een goed idee om even te stoppen." zei meneer Wezel. Hij zette zijn auto aan de kant van de weg, en op het moment dat de wagen stilstond ontsnapte er pardoes rook vanonder de motorkap. Meneer Beer en meneer Wezel sprongen snel uit de bolide en renden naar een toevallig in de buurt zijnde een praatpaal toe.
"Hallo, met meneer Wezel, mijn auto heeft de geest gegeven."
"Goedemiddag, meneer Wezel." zei de stem uit de praatpaal. "Hoe heeft uw auto precies de geest gegeven?"
"Mijn auto maakte zojuist rare geluiden, zo raar zelfs dat ik besloot om hem langs de kant van de weg te zetten. Op het moment dat hij tot stilstand kwam, ontsnapte er pardoes rook vanonder de motorkap."
"Dat klinkt niet goed, meneer Wezel. Ik zal weldra meneer Octopus met zijn tentakelwagen uw kant op sturen."
"Dankuwel, persoon praatpaalstem." zei meneer Wezel.
"Ik vrees dat we even zullen moeten wachten op meneer Octopus, meneer Beer."
"Dat geeft niet, meneer Wezel. Mijn huis is hier in de buurt gesitueerd, dus zal ik het laatste stukje wel te voet afleggen. Bedankt voor de lift, meneer Wezel."
"Dat is goed. Tot morgen, meneer Beer."
"Tot morgen, meneer Wezel." zei meneer Beer, waarop hij dus te voet zijn weg naar huis vervolgde. Enkele minuten later kwam meneer Beer bij zijn voordeur aan. Op het moment dat hij zijn sleutel in zijn voordeur probeert te steken gaat de deur al open. Meneer Beer kijkt op en ziet mevrouw Beer in een prachtige jurk naar buiten stappen.
"Wij gaan uit eten, meneer Beer." zei ze met een glimlach tegen haar man. Meneer Beer glimlachte terug, sloot de deur, draaide deze weer op slot en liep achter mevrouw Beer aan het tuinpad af.

Meneer J. Beer

2011-05-26T23:26:00.002+02:00

Meneer Beer was een hele bijzondere beer. Toen hij nog op de lagere school zat, was hij de enige die al in groep vier met zijn ogen dicht vissen uit de rivier kon slaan. Zonder zelf in het water te vallen, nat te worden of een carpel tunnel syndroom in zijn pols te ontwikkelen. Dat is voor een beer uit groep vier heel erg knap. Hij kreeg daarvoor dan ook altijd een extra portie vis met mayonaise.

Meneer Beer las op een dag in de krant dat er verre landen waren waar bijna geen water was om in te zwemmen. Zo weinig zelfs dat je er niet eens je snuit mee kon poetsen. Zo weinig zelfs dat sommige dieren van dorst doodgingen. En meneer Beer, die vond dat natuurlijk verschrikkelijk erg. Daarom verzon meneer Beer een plannetje om ze te gaan helpen, en hij ging naar zijn vriendje meneer Das en vroeg hem hoe lang hij er over zou doen om samen met zijn familie in zo'n land een vijver te gaan graven. En natuurlijk wat dat zou gaan kosten. Meneer Das zei dat dat, plus reis- en verblijfskosten ongeveer honderd goudstukken zou zijn. Meneer Beer ging meteen aan de slag. Elke dag van 's morgens vroeg tot 's avonds laat stond hij bij de rivier om vissen uit het water te slaan. Beren zijn daar erg gek op. En omdat meneer Beer dat heel goed begreep, verzamelde hij stapeltjes vissen en bracht deze naar zijn huisje aan het water. Daarna verkocht hij die vissen elke woensdag- en zaterdagmiddag in zakjes waarin twee vissen zaten. Het was een verschrikkelijk slim idee, want vooral de wat oudere beren, die wat slecht te been waren, vonden dat erg handig. Na zes zomers had meneer Beer al zevenentachtig goudstukken bij elkaar gespaard.

De koning van het land was een heel merkwaardig dier. Hij wilde altijd ganzenborden, van heuvels rollen en in de limonade liggen. Regeren, dat vond hij maar niks, regeren vond hij saai en ouderwets. Maar op een dag zag de koning dat zijn geldkist bijna leeg was en hij riep zijn ministers om te vragen hoe dat nou kon.
"Tja," zeiden de ministers, "inderdaad en nu u het zegt. Met uw welnemen, onze schatkist is bijna leeg. Het was ons nog niet opgevallen."
"Zo. En wat gaat u daar aan doen?" zei de koning, "en een beetje vlug, want ik moet terug naar mijn ganzenbord. Heeft iedereen zijn belasting betaald?"
"Ja, koning," zeiden de ministers.
"Krijgen wij dan niet het één en ander uit het buitenland?"
"Nee, koning."
"Kunnen wij dan iets verkopen?"
"Wat dan? Alles is al verkocht, koning... behalve het paleis, het koninklijke ganzenbord en het limonadezw- Zeg koning! Misschien kunnen wij het limonadezwembad verkopen!"
"Wat een verschrikkelijk slecht idee," zei de koning, "geen sprake van!"
"Dan zullen we het moeten lenen, koning."
"Lenen? Van wie dan wel?"
"Wij hebben gehoord, koning, dat één van uw onderdanen, Meneer J. Beer, meer dan HONDERD goudstukken heeft, koning!"
"Het is niet waar," zei de koning, "ministers, wat hou ik van jullie! Ga ze dan ogenblikkelijk lenen!"
"En wanneer betalen we ze dan terug, koning?"
"Minister, dat zien wij wel."

Meneer Beer sprak met de ministers af dat de koning hem het geld over vier zondagen terug zou geven. Meneer Beer was natuurlijk geweldig trots dat de koning bij zo'n eenvoudige beer geld kwam lenen. Bovendien voelde hij zich een heel klein beetje belangrijk. Maar na zes zondagen had meneer Beer nog niets van de koning gehoord. En meneer Beer werd toch wel een heel klein beetje ongerust. Er zou toch niks gebeurd zijn? Toen hij na acht zondagen, stel je voor, ACHT zondagen nog niets gehoord had, werd meneer Beer toch wel een heel klein beetje ongerust. Meneer Beer dacht, weet je wat, ik ga naar het paleis en ik ga gewoon bij de koning vragen of ik mijn geld terug kan krijgen. Per slot van rekening, over een week al vertrekt de familie Das naar het verre land om een vijver te gaan graven en die kunnen toch niet zonder centjes weggaan? Stel je nou toch voor. Op een mooie, zonnige morgen ging meneer Beer welgemoed op pad.
Om de hoek kwam meneer Beer zijn persoonlijke vriend meneer Orang-Oetan tegen, die net zijn tanden aan het poetsen was.
Meneer Orang-Oetan zei: "Goedemorgen meneer Beer, waar gaat u zo vroeg naar toe?"
"Ik ga naar de koning, want ik wil mijn geld terug."
"Meneer Beer, zou ik met u mee mogen komen?" zei meneer Orang-Oetan, "ik zou zo graag de koning eens van dichtbij zien. En ze zeggen dat de koning waanzinnig goed kan ganzenborden, en u weet dat ik een enorme kampioen ben in ganzenborden, dus misschien kan ik het eens met de koning doen en misschien win ik dan wel van de koning."
Meneer Beer dacht, vrienden, vrienden kun je nooit genoeg bij je hebben, dus zei hij: "Meneer Orang-Oetan, rolt u zich maar zo klein mogelijk op en kruip in de binnenzak van mijn jas. Dan kan ik u zonder dat de koning u kan zien het paleis in smokkelen."
"Zeg meneer Beer, ik moet eerlijk zeggen, u bent nog slimmer dan ik," zei meneer Orang-Oetan. En hup, met een sprong verdween hij met zijn hele hebben en houden in de binnenzak van de jas van meneer Beer.

Een eindje verderop zag meneer Beer zijn vriend meneer Octopus met zijn tentakelwagen lekker op een parkeerplaats in de zon staan.
"Dag meneer Octopus, gaat u voor een zongebruinde lak?" vroeg meneer Beer.
"Nou," zei meneer Octopus, "als ik me regelmatig omkeer, lukt het best. En waar bent u zo vroeg op weg naar toe, meneer Beer?"
"Ik ga naar de koning, want ik wil nou eindelijk mijn geld eens terug."
"Zeg meneer Beer, kan ik met u mee? Het schijnt dat de koning een hele mooie bolide heeft en die zou ik weleens van dichtbij willen zien."
"Nou," zei meneer Beer, "maakt u zich klein, dan stop ik u in mijn jaszak." En met een mechanisch sprongetje verdween meneer Octopus met zijn tentakelwagen in de jaszak van meneer Beer. Toen meneer Beer over de heuvel liep zag hij plots zijn vriendin mevrouw Konijn uit het raam van haar huisje hangen.
"Dag meneer Beer! Komt u eindelijk gebruik maken van mijn aanbod om een lekkere appeltaart voor u te maken?"
"Helaas, mevrouw Konijn, ik moet als de wiedeweerga naar het paleis van de koning toe om mijn geld terug te vragen."
"Naar het paleis, meneer Beer? Ik heb gehoord dat de koning ook wel een lekkere appeltaart lust! Misschien kan ik op deze manier zo'n indruk maken op de koning dat ik zijn vaste appeltaartenbakster kan worden! Kunt u mij niet mee naar binnen smokkelen, meneer Beer?"
Meneer Beer zuchtte eens diep en ging na welke van zijn jaszakken nog leeg waren.
"Het spijt mij, mevrouw Konijn, maar het lijkt erop dat ik geen ruimte meer heb!"
"Maar meneer Beer, wat als ik nu eens op uw rug klim en mij onder uw jas verstop?"
"Dat is een goed idee, mevrouw Konijn! Springt u maar aan boord!" Eenvoudig klom mevrouw Konijn met haar appeltaart op de rug van meneer Beer.

En zo kwam meneer Beer met zijn onzichtbare vrienden meneer Orang-Oetan, meneer Octopus en mevrouw Konijn in de hoofdstad aan en liep hij regelrecht naar het paleis, waar hij heel voorzichtig drie keer op de deur klopte.
"Ik ben portier hier, mijn naam is jonkheer Papegaai, wat komt u doen?"
"Ik ben het, Meneer Jodocus Beer. Ik wil de koning spreken."
"Ik ben het, Meneer Jodocus Beer... oh, wacht eens..." zei jonkheer Papegaai, "dat was u, geloof ik. Maar de koning spreken? Ach! Dat is makkelijker gezegd dan gedaan. Zijne majesteit gaat zojuist dineren en wenst niet gestoord te worden."
"Zeg jonkheer Papegaai, zegt u maar dat ik het ben, meneer Beer. De koning weet wel waarover het gaat."
Dus ging jonkheer Papegaai naar de koning die net in een enorme tros druiven wilde bijten. En toen de koning hoorde dat meneer Beer voor de paleispoort stond, zei de koning: "Ja ja. Ik weet wel wie dat is. Laat hem maar binnenkomen. En donder hem dan meteen in het mierenhok. Daar zal hij zich het beste thuis voelen."
De paleisdeur zwaaide open en met opgeheven snuit stapte meneer Beer naar binnen.
"Deze kant uit, alstublieft," zei jonkheer Papegaai, "nog een stapje verder. Ja, nu bent u waar de koning u hebben wil." En met een klap viel het hek achter meneer Beer in het slot. Ja, maar dat kan toch niet, dacht meneer Beer. Wat moet ik nou in het mierenhok? Dat is vast een vergissing. Ik denk dat de koning een vergissing heeft gemaakt. Ik denk dat de koning misschien wel dacht dat ik een mier was. Of zou de koning dat expres hebben gedaan? Nee, dat doen koningen niet. Ik weet zeker dat koningen dat niet doen. Die doen... Wat doen die eigenlijk? En waarom zit ik dan in het kippenhok? Beren lijken toch niet op mieren?
"Koning! Koning! Ik zit in het kippenhok! Oehoe! Hé koning! Dat is toch niet goed, hè? Wat moet ik nou in het kippenhok?"
Zo'n driehonderdvijftig vrouwtjesmieren, zo'n zesduizenddrieëndertig larven, zo'n vijfenvijftig koninginnetjes en zevenenzeventig mannetjesmieren stonden op een afstandje een beetje merkwaardig naar meneer Beer te koekeloeren.

"Wat moet dat in ons hok?" vroeg een van de mannetjesmieren zich hardop af.
"Sinds wanneer is een beer ook een mier? Beren kunnen toch nooit zó hard als mieren werken! U kunt hier niet blijven hoor." zeiden de mieren in koor.
"Wij houden onze poten stijf, en blijft u toch, dan scheuren wij uw vacht van uw lijf!"
O jee, dacht meneer Beer, dit gaat helemaal niet goed aflopen. Plots bedacht hij zich dat hij meneer Orang-Oetan nog in zijn jaszak had zitten. Die hield zo op zijn eigen manier wel van mieren. Dus meneer Beer riep: "Eruit! Eruit, meneer Orang-Oetan! En sla er flink op los!" Meneer Orang-Oetan liet zich dat geen twee keer zeggen, kwam uit de jaszak van meneer Beer gerold en vrat alle mieren stuk voor stuk op. Meneer Beer zag dit en zong:

Brom brom brom, ik ben wel goed, maar ik ben niet dom!

De koning, die net een banaan wilde eten, hoorde meneer Beer zingen en even later kwam de tuinman aanrennen om te vertellen dat alle mieren waren opgegeten. De koning werd razend.
"Gooi die beer ogenblikkelijk in een diepe put. Ik word verschrikkelijk moe van die beer. En laat ik hem nooit meer horen!"
De dienaren van de koning grepen meneer Beer bij zijn kraag en aan zijn vacht en smeten hem in de diepste put die ze konden vinden. Wanhopig staarde meneer Beer omhoog en hij vroeg zich af hoe hij ooit tegen die glibberige wanden omhoog zou kunnen klimmen. Maar ineens dacht hij aan zijn vriend meneer Octopus.
"Meneer Octopus! We gaan eraan als uw tentakelwagen ons niet omhoog kan takelen!" En hup! Meteen kwam meneer Octopus met zijn tentakelwagen voor de dag en slingerde hij de haak van zijn tentakelwagen over de rand van de put en meneer Beer klauterde vlug naar boven en sprong in het gras en begon harder dan ooit te zingen:

Brom brom brom, ik ben wel goed, maar ik ben niet dom!

De koning nam een hapje van zijn chocoladereep, maar verslikte zich bijna toen hij meneer Beer wederom hoorde zingen.
"Welverdraaid!" schreeuwde hij. "Ministers, wij gaan die beer eens flink te grazen nemen!" en samen met zijn ministers rende de koning op meneer Beer af. Oh jeetje, dacht meneer Beer, ik moet iets verzinnen! Plots bedacht hij zich dat mevrouw Konijn en haar appeltaart nog altijd op zijn rug zaten verstopt.
"Mevrouw Konijn, laat ze een appeltaartje ruiken!" riep meneer Beer. Mevrouw Konijn liet zich onder de jas van meneer Beer doorglijden en verscheen met een appeltaart in haar handen voor de neuzen van de koning en zijn ministers.
"Mijn hemel, dat ruikt heerlijk!" riep de koning, terwijl het kwijl uit zijn mond stroomde. Opeens schoot meneer Beer iets te binnen. Hij griste de appeltaart uit de handen van mevrouw Konijn en alsof het een frisbee was gooide meneer Beer de appeltaart uit het raam van het paleis. De koning was zo geobsedeerd door de heerlijk ruikende appeltaart dat hij vergat dat het raam op de elfde verdieping zat, waardoor hij naar beneden stortte en bij aankomst op de grond morsdood was. In een poging om de koning te redden volgden de ministers hem de afgrond in, waar ze er halverwege achterkwamen dat ze niet konden vliegen, waardoor ook zij allemaal om het leven kwamen.

Intussen hadden de dienaren en het volk de koning en de ministers op straat gevonden. Gevolgd door een hele menigte rende iedereen naar de troonzaal om te zien wat er gebeurd was. Daar vonden ze, tot hun grote verbazing en opluchting, een andere koning op de troon: Meneer Jodocus Beer.
"De koning is dood, leve de koning! De koning is dood, leve de koning!" riep iedereen.
Een paar dienaren waren naar beneden gerend en kwamen terug met de gouden kroon van de overleden koning, die tweehonderdtwintig kilo woog. Ze zetten hem op het hoofd van meneer Beer, maar daarna kwamen de dienaren voor een nieuw probleem te staan. Mevrouw Konijn was door de enorme drukte een beetje bang geworden en klampte zich stevig vast aan meneer koning Beer.
"U bent vast de koningin!" riepen de dienaren. Snel werden twee van hen naar zolder gestuurd om een tiara voor mevrouw Konijn te halen.
"Leve de koning! Leve de koningin!"

"Hmm meneer Beeeer..." stamelde een wakkerwordende mevrouw Konijn terwijl ze haar kussen stevig in haar handen hield. Ze wreef eens in haar ogen, rekte zich eens uit en ging rechtop zitten. Plots hoorde ze buiten een geluid. Mevrouw Konijn liep naar haar raam toe en zag meneer Beer over zijn tuinpad lopen. Ze opende haar raam en wenste hem een goedemorgen.
"Goedemorgen, meneer Beer."
"Goedemorgen, mevrouw Konijn. Wat ziet u er vermoeid uit."
"Dat kan kloppen, meneer Beer. Ik heb namelijk een zeer aparte droom gehad, maar dat vertel ik u nog wel als u die appeltaart eindelijk eens op komt eten."
"Dat is goed, mevrouw Konijn, maar nu moet ik weg. Dag mevrouw Konijn."
"Dag meneer Beer."

"Spannend he, Meneer Beer?"

2011-05-08T23:11:00.002+02:00

Nog een oude meneer Beer die hier nog niet stond.
_________________________________

Meneer Beer liep een keer naar dokter Blobvis toe. Na enkele dagen begon mevrouw Beer meneer Beer wat te plagen over zijn ongeval van enkele tijden geleden en de wond genas prima, dus leek het meneer Beer die keer een goed idee om om het oordeel van dokter Blobvis te vragen. Dokter Blobvis had immers papieren die hem bevoegd maakten tot het vellen van medische oordelen. Sportief als meneer Beer is ging hij net als de vorige keer met de benenwagen naar dokter Blobvis toe. Dat is wel zo gezond en wie weet kwam meneer Beer nog wat gezellige personages tegen. Wat dat betreft zat het meneer Beer niet echt mee, want onderweg naar dokter Blobvis kwam hij alleen meneer Slak tegen. Gezien meneer Slak net zo snel praat als dat hij loopt leek het meneer Beer bijzonder onverstandig om een conversatie met meneer Slak aan te gaan. Meneer Beer had namelijk niet de hele dag de tijd.

Na een kort bezoek stond meneer Beer alweer buiten de praktijk van dokter Blobvis. De tijd dat meneer Beer in de kamer van dokter Blobvis doorbracht was korter dan de loopafstand van de praktijk naar de kroeg, en dat terwijl de kroeg precies tegenover de praktijk gesitueerd lag. Meneer Beer had meer tijd voor zijn doktersbezoek uitgetrokken dan de uiteindelijke tijd, dus leek het meneer Beer wel een leuk idee om eens even in de kroeg van meneer Leeuw te loeren om te zien of daar nog bekenden van hem zaten. Normaal gesproken zat er altijd wel iemand, en anders kon meneer Beer altijd nog even gedag zeggen tegen meneer Leeuw zelf. Meneer Beer liep naar de ingang van de kroeg en keek om het hoekje de kroeg in. Aan de bar zag hij meneer Das zitten praten, maar meneer Das zat met zijn rug naar de ingang toe, dus kon meneer Beer niet aanschouwen wie de gesprekspartner van meneer Das was. Het moest in ieder geval iemand zijn die kleiner was dan meneer Das, dat was wel duidelijk. Meneer Beer vreesde al voor de gekke verhalen van meneer Axolotl en zijn avonturen met de verschrikkelijke sneeuwman, maar toen meneer Beer de kroeg binnenstapte hoorde meneer Beer al aan de stem dat het meneer Axolotl niet was.

"Goedemiddag, meneer Beer." zei meneer Das.
"Goedemiddag, meneer Das." antwoordde meneer Beer.
"Ik zat net een discussie te voeren." zei meneer Das, terwijl hij zich weer tot zijn gesprekspartner wendde.
"Maar legt u nu eens uit, filosoof Vis, waar die beweringen op slaan?"
"Welke uitdrukking bedoelt u uitdrukkelijk, meneer Das?"
"Die ene die u net uitkraamde, filosoof Vis." antwoordde een licht geïrriteerde meneer Das. Meneer Beer voelde een gespannen sfeer en bestelde een ranja bij meneer Leeuw.
"Komteraan." bromde de laatstgenoemde zachtjes. Meneer Beer posteerde zich naar meneer Das en volgde de discussie tussen meneer Das en filosoof Vis aandachtig.
"Dat de hele kunst van het spreken is begrepen te worden?" vroeg filosoof Vis aan meneer Das.
"Inderdaad, filosoof Vis, want dat is toch maar bijzonder weinig relevant aan de vraag waarom borrelnootjes er in verschillende kleuren zijn."
"Bij nader inzien heeft u helemaal gelijk, meneer Das. Misschien kan deze edele heer, die net is aan komen schuiven, duidelijkheid verschaffen met betrekking tot dit euvel. De edele man beseft immers wat deugdzaam is, terwijl de normale man alleen het winstgevende ziet." zei filosoof Vis, al kijkende naar een steeds harder brommende meneer Leeuw. Meneer Beer was echter flink verbaasd door het afschuiven van de vraag van meneer Das en wist zo even geen antwoord te geven.
"Ik weet het zo even niet, filosoof Vis." antwoordde meneer Beer dan ook.
"Als men ziet wat juist is, en het nalaat, is dat een gebrek aan moed." antwoordde filosoof Vis dan weer.
"Inderdaad!" bromde een boze meneer Leeuw, terwijl hij filosoof Vis bij zijn kladden greep en de kroeg uitsmeet.
"Hoepelopmeddatgezever!" bromde meneer Leeuw hem nog na.

Intussen kwam meneer Orang-Oetan ook de kroeg binnenwandelen.
"Zeg, meneer Leeuw, wat was dat?"
"Hmpfgrbml..." was het enige dat meneer Orang-Oetan uit meneer Leeuw kon krijgen, dus ging meneer Orang-Oetan maar duidelijkheid vragen aan meneer Das en meneer Beer.
"Oh, filosoof Vis was meneer Leeuw zorgvuldig aan het beledigen, meneer Orang-Oetan." antwoordde meneer Das.
"U moet daar maar niet naar luisteren, meneer Leeuw. U runt uw kroeg uitstekend."
"Hij heeft gelijk, meneer Leeuw." beaamde meneer Orang-Oetan. "Weg met dat gezever, doe mij maar een jenever."
Meneer Leeuw begon door de lofzang van meneer Das en meneer Orang-Oetan weer wat te kalmeren en schonk de gewenste jenever in voor meneer Orang-Oetan. Meneer Das wist echter nog steeds het antwoord op zijn prangende vraag niet.
"Zegt u eens, meneer Orang-Oetan, weet u misschien hoe het komt dat borrelnootjes verschillende kleuren hebben?"
"Meneer Das, werkelijk, hoe komt u erop? Wat een aparte vraag. Maar eerlijk gezegd weet ook ik daar geen antwoord op. Maar heeft u zich misschien al eens afgevraagd of er een reden is waarom ze wel in dezelfde kleur zouden moeten zijn?"
"Eigenlijk niet, meneer Orang-Oetan..." antwoordde meneer Das, terwijl hij zijn vinger op zijn onderlip legde en zich binnensmonds afvroeg of hij daar wel iets op kon bedenken.
"Meneer Orang-Oetan, ik weet misschien wel het antwoord op uw tegenvraag." zei meneer Beer plotseling.
"Werkelijk, meneer Beer? En wat is dat antwoord dan?"
"Dat zal ik u eens haarfijn uitleggen, meneer Orang-Oetan. Als ze alle borrelnootjes eenzelfde uiterlijk geven dan scheelt dat aanzienlijk in de productiekosten in vergelijking met het produceren van borrelnootjes in verschillende kleuren. Pinda's zijn immers ook vrijwel gelijk in uiterlijk."
"Daar heeft u een goed punt, meneer Beer." beaamde meneer Das.
"Misschien hebben de borrelnootjesfabrikanten een hoger budget om te spenderen, meneren Beer en Das." zei meneer Orang-Oetan. Meneer Leeuw, die aan de bar stond en vocht wegveegde mompelde ook nog iets.
"Misschien variëren ze gewoon graag."
"Variëren, meneer Leeuw? Waarom zouden ze dat doen?" vroeg meneer Orang-Oetan zich dan weer af. Meneer Leeuw haalde zijn schouders op en ging door met zijn taak.
"Meneer Orang-Oetan, misschien heb ik nog een ideetje voor dat euvel. Zou het niet kunnen zijn dat er een vrouw aan het roer van dat bedrijf staat?"
"Dat zou goed kunnen, meneer Beer, maar ik zie vrouwen nauwelijks borrelnootjes eten."
"Dat is ook weer zo, meneer Orang-Oetan. Meneer Axolotl had vast de verschrikkelijke sneeuwman de schuld gegeven." grapte meneer Das.
"Als er witte plukjes haar in de zakjes zaten en ze twee euro kostten wel, meneer Das." grapte meneer Beer mee terwijl hij zijn laatste bodempje ranja achterover sloeg.
"Meneer Orang-Oetan, meneer Das, ik ga maar weer eens op huis aan."
"Wilt u soms een lift, meneer Beer? Ik moest toch die kant op." bood meneer Das aan.
"Dat is wel goed, meneer Das." Meneer Das dronk zijn drankje ook op en samen met meneer Beer liep meneer Das naar buiten toe, nadat ze meneer Orang-Oetan en meneer Leeuw nog een prettige dag toewensten.

Terwijl meneer Beer en meneer Das in de richting van het vehikel van meneer Das liepen hoorden zij plots een stem vanachter een muurtje vandaan komen.
"Als je een waardig mens ontmoet, tracht hem dan na te volgen. Als je een onwaardig mens tegenkomt, beproef dan jezelf!" riep de stem.
"En u, meneer Beer, bent een waardig mens, dus ik volg u." vervolgde de stem. Meneer Beer en meneer Das keken om en zagen dat het filosoof Vis was die vanachter het muurtje opdook. Meneer Beer maande meneer Das aan om maar snel de deuren van zijn wagen te openen, zodat ze zich veilig in de bolide van meneer Das konden vluchten voor de vreemde filosoof Vis. Dit leek meneer Das ook een goed idee, dus hij haalde snel de deuren van het slot, zodat zowel hij als meneer Beer vlug in konden stappen. Eenmaal ingestapt haalde meneer Beer opgelucht adem.
"Was dat even schrikken, meneer Beer." zei meneer Das die in zijn spiegels keek om te zien waar filosoof Vis zich bevond, maar de vogel leek gevlogen.
"Gelukkig is hij weg, meneer Das. En ik vond meneer Axolotl nog wel zo curieus."

Meneer Das reed meneer Beer naar huis, maar onderweg leek meneer Beer filosoof Vis telkens te zien staan.
"Meneer Das, is dat nou filosoof Vis daar bij dat gebouw?"
"Waar dan, meneer Beer?" maar toen zag meneer Beer hem ook niet meer. Elke keer leek meneer Beer een glimp van filosoof Vis te zien in zijn ooghoek, en als hij aan meneer Das vroeg of hij filosoof Vis ook zag dan was de laatstgenoemde telkens weer verdwenen. Meneer Beer kreeg er koude rillingen van.
"Vindt u dit ook zo eng, meneer Das?"
"Nou, meneer Beer, ik voel mij momenteel zeker niet op mijn gemak en zal vannacht waarschijnlijk ook met één oog open slapen."
"Maar meneer Das, hij zit toch achter mij aan? U hoeft zich geen zorgen te maken hoor."
"Dat kunt u nu wel zeggen, meneer Beer, maar wie weet wat die gekke vis gaat doen als hij klaar is met u."
"Hoe bedoelt u dat, meneer Das?"
"Nou, meneer Beer, u weet wel..."
"Legt u dat eens uit, meneer Das."
"Ach, u kent het wel van televisie, meneer Beer."
"Wat ken ik wel van televisie, meneer Das?"
"Nou ja, meneer Beer. Van die moordzaken en zo."
"Moordzaken, meneer Das?! Ik hoop het toch niet!"
"Ik ook niet, meneer Beer, maar zeker weten doe ik het ook niet. Misschien moeten wij maar naar agent Bromvlieg gaan om bescherming te vragen."
"Meneer Das, ik denk toch echt niet dat het zover zal komen. Zo goed ken ik filosoof Vis niet, maar hij is toch zeker geen moordenaar, meneer Das? Hij spreekt zelfs erg positief over mij, waarom zou filosoof Vis dan zoiets engs doen?"
"Misschien heeft u wel gelijk, meneer Beer. Ik ben bang dat ik wat overdreef." zei meneer Das, lichtjes blozend.

Meneer Das en meneer Beer waren nauwelijks bijgekomen van de enge gedachten van meneer Das of ze waren bij het huis van meneer Beer aangekomen.
"Bedankt voor de lift, meneer Das. En kijkt u vanavond maar geen enge programma's." zei meneer Beer met een licht spottende glimlach op zijn gezicht.
"Ik zal het overwegen, meneer Beer." zei meneer Das met een glimlach terug. Meneer Beer gooide de deur van de bolide van meneer Das dicht en draaide zich om in de richting van zijn tuinpad toen hij plotseling weer iets zag bewegen in zijn ooghoek. Meneer Beer moest weer denken aan de enge woorden van meneer Das, maar besloot toch om zo moedig te zijn en de kant van de beweging in zijn ooghoek op te kijken. Er bleek niks te zien te zijn. Toch zag meneer Beer wéér wat in zijn ooghoek en wéér draaide hij zijn hoofd, maar het leek wel alsof het object of persoon de hele tijd meedraaide met meneer Beer. Op dat moment ging de voordeur open bij de buurvrouw van meneer Beer, mevrouw Konijn. Mevrouw Konijn draaide haar deur met de sleutel op slot en wilde haar sleutelbos weer in haar handtasje stoppen toen ze plotseling meneer Beer in zijn voortuin zag staan terwijl hij rondjes aan het draaien was. Normaal sprak mevrouw Konijn meneer Beer bijzonder graag aan, maar hier werd ze toch wel even stil van. Na enkele ogenblikken de bewegingen van meneer Beer aan te hebben gekeken besloot mevrouw Konijn dan toch om meneer Beer aan te spreken.
"Meneer Beer, wat bent u toch aan het doen?"
"Oh, goedemiddag mevrouw Konijn. Het lijkt alsof iets mij achtervolgt en ik zie het de gehele tijd in mijn ooghoek, maar telkens als ik mijn hoofd die kant op draai dan beweegt het mee." Mevrouw Konijn fronste eens en had zo haar bedenkingen bij de verklaring van meneer Beer.
"Meneer Beer, wilt u eens hier komen?" vroeg mevrouw Konijn beleefd. Meneer Beer zag niet in hoe dit kwaad kon en besloot richting de heg te lopen, welke een scheidingslijn tussen de tuinen van de familie Beer en mevrouw Konijn vormde. Meneer Beer ging vlak voor mevrouw Konijn staan en zag dat mevrouw Konijn haar handtasje op de grond zette en vervolgens met haar handen naar het gezicht van meneer Beer ging. Langzaam raakte mevrouw Konijn met haar zachte handjes de wangen en de jukbeenderen van meneer Beer aan.
"In welke ooghoek ziet u het telkens, meneer Beer?"
"In de linker, mevrouw Konijn." Mevrouw Konijn speurde, nog steeds bedenkelijk kijkend, het linkeroog van meneer Beer af. Na even te hebben gekeken merkte meneer Beer dat de blik van mevrouw Konijn veranderde in een lacherige blik en mevrouw Konijn ging met haar rechterhand naar de ooghoek van het linkeroog van meneer Beer toe.
"Ik zie al wat het probleem is, meneer Beer." wist mevrouw Konijn. Ze plukte een wimper uit de ooghoek van meneer Beer en liet het aan hem zien.
"Och, wat suf!" zei meneer Beer al lachend. Meneer Beer moest zelfs een beetje blozen, omdat hij zich schaamde voor de uitermate hilarische gebeurtenis die zich zojuist ontvouwde in zijn voortuin, maar door zijn dikke berenvacht kon mevrouw Konijn dit toch niet zien. Mevrouw Konijn begon nu ook te giechelen alsof ze een zestienjarig schoolmeisje was, maar dat was ze al een aantal jaren niet meer.
"Dank u wel voor het oplossen van dit probleempje, mevrouw Konijn."
"Graag gedaan hoor, meneer Beer, maar nu moet u toch echt een keer langskomen voor een appeltaart en wat halfvolle melk."
"U heeft gelijk, mevrouw Konijn. Ik zal het weldra met mevrouw Beer overleggen wanneer wij eens op bezoek zullen komen. Een prettige dag nog, mevrouw Konijn." sloot meneer Beer af, alvorens hij zijn woning betrad.
"U ook nog een prettige dag, meneer Beer. Tot ziens." zei mevrouw Konijn, terwijl ze haar weg weer vervolgde.

Gebroken benen zijn besmettelijk

2011-04-20T14:39:00.000+02:00

Meneer Beer moet naar de dokter

2011-04-15T20:08:00.003+02:00

Nogmaals een oude meneer Beer.
_____________________
"Zucht..." zei Meneer Beer terwijl hij de televisie uitzette.
"Bolivia uit is altijd lastig."
"Liep het niet goed af?" vroeg mevrouw Beer bij binnenkomst.
"Nee, mevrouw Beer, maar dat kan je verwachten in Bolivia."
"Dat is waar, meneer Beer." antwoordde mevrouw Beer, terwijl ze verder ging met het afstoffen van de meubelen in huize Beer. Meneer Beer had echter in de gaten dat mevrouw Beer gewoon maar wat willekeurige taal uitsprak. Wat wist zij immers van sport, en kikkersmijten in het bijzonder?

Meneer Beer zuchtte nog een keer en keek naar de salontafel. Tijdens het aanschouwen van het kampioenschap op de beeldbuis had meneer Beer een aantal lekkernijen op die tafel gezet, met als doel om ze op te eten. De wedstrijd was echter zo spannend dat meneer Beer maar één toastje met brie heeft weg weten te werken. Meneer Beer zag een stuk brie met een kleine inkeping, een nauwelijks gebruikt mes liggen en een halfvol glas met water staan. Omdat de strijd al gestreden was en meneer Beer deze lekkernijen liever voor een andere keer wilde bewaren besloot hij om het hele handeltje maar naar de keuken te brengen, de brie goed af te sluiten en het mes bij de afwas neer te leggen. Mevrouw Beer zou het immers ook appreciëren dat meneer Beer eens wat deed terwijl zij druk was met het huishouden. Meneer Beer pakte alles met wat moeite vast en stond op.
"Pas je op, lieverd?" zei mevrouw Beer nog, maar dit was tevergeefs. Meneer Beer wandelde gestaag richting de keuken, maar zijn voet bleef achter de tafel hangen waardoor meneer Beer ten val kwam.
"Meneer Beer!" riep mevrouw Beer in paniek.
"Gaat het?!" vroeg ze geschrokken aan de gevloerde meneer Beer. Meneer Beer keek voor zich uit en zag dat het glas in een aantal stukken uit elkaar gespat was. De brie was wonderbaarlijk genoeg bovenop het bordje blijven liggen en het was zelfs met de brie naar boven op de grond gevallen. Terwijl meneer Beer mevrouw Beer gerust wilde stellen en wilde zeggen dat hem niets mankeerde voelde hij plotseling een steek in zijn hand.
"Verdraaid." zei meneer Beer.
"Wat is er, meneer Beer?" vroeg een geschrokken mevrouw Beer aan haar wederhelft.
"Mevrouw Beer, het lijkt erop dat er een stuk glas in mijn hand zit. Kunt u even een doekje pakken?" Meneer Beer bleef ijzig kalm terwijl mevrouw Beer naar de verbanddoos snelde en er een stuk rekverband uitsjorde.
"Meneer Beer, u moet naar een dokter!"
"Inderdaad, dit ziet er niet best uit. Belt u de dokter maar alvast, dan ga ik snel die kant op." stelde meneer Beer voor. Mevrouw Beer stemde in en enkele momenten later stond meneer Beer buiten, met een slap rekverbandje om zijn hand.
"Wees voorzichtig onderweg!" riep mevrouw Beer haar partner nog na. Meneer Beer draaide om en glimlachte naar mevrouw Beer.
"Dat zal ik doen. Tot straks, mevrouw Beer!"

De minuten verstreken en meneer Beer was al een aardig eind op weg naar het huis van de dokter. Plots hoorde meneer Beer een bekende stem naast zich.
"Als ik het al niet dacht!" riep de stem. Het was meneer Axolotl die voorover stond gebukt op een grasveld.
"Meneer Axolotl? Wat doet u daar?"
"Meneer Beer! Gegroet! Dit is precies wat ik dacht dat het was!"
"Wat ziet u daar dan, meneer Axolotl?"
"Gras natuurlijk, meneer Beer." antwoordde meneer Axolotl niet geheel onverwachts. Hij stond immers op een grasveld. Meneer Beer zuchtte diep en besloot dan uit aardigheid maar te vragen wat er zo bijzonder was aan dat gras.
"Meneer Axolotl, wat is er dan zo bijzonder aan dat gras dat u het van naderbij aan het inspecteren bent?"
"Dat zal ik u eens haarfijn uitleggen, meneer Beer. Dit gras is namelijk deels platgedrukt, en bovendien in zo'n patroon dat het lijkt alsof er een uitermate groot wezen over dit grasveld is komen lopen. Ik ben er bang voor... Maar... Maar meneer Beer, wat heeft u daar?"
"Wat heb ik waar, meneer Axolotl?"
"Daar, meneer Beer, om uw hand. Is dat verband?"
"Dat is het zeker, meneer Axolotl."
"Mag ik u iets vragen, meneer Beer?"
"Dat mag u zeker, meneer Axolotl."
"Hoe komt het dat uw hand in het verband zit, meneer Beer? Heeft u soms een slaande ruzie met uw echtgenote gehad waarbij zij u verwondt heeft?"
"Welnee, meneer Axolotl."
"Was het dan de verschrikkelijke sneeuwman die u iets heeft aangedaan, meneer Beer?"
"Welnee, meneer Axolotl. Ik liep met een aantal voorwerpen rond, waaronder een glas, en toen viel ik en bezeerde ik mijn hand. Dus nu ben ik op weg naar de dokter zodat hij mijn hand nader kan inspecteren."
"Dat klinkt al beter dan de situaties welke ik voorstelde, maar ook de waarheid klinkt niet al te prettig, meneer Beer. Ik stel voor dat u uw weg naar de dokter voortzet om die wond van u te laten bekijken. Sterkte nog, meneer Beer."
"Dank u wel, meneer Axolotl." antwoordde meneer Beer en hij volgde het advies van meneer Axolotl op, ook al was meneer Beer dat sowieso al van plan.

Meneer Beer kwam alsmaar dichter bij zijn bestemming, maar hij kreeg nu door dat het door mevrouw Beer in paniek aangelegde rekverbandje de taak van bloedvanger niet langer kon vervullen. Om de haverklap moest meneer Beer even pauzeren om het verband weer even aan te trekken, zodat de kleren van meneer Beer en de straten van zijn woonplaats niet onder het bloed kwamen te zitten. Toch lukte het één druppel om te ontsnappen aan het verbandje en die druppel kwam op de jas van meneer Muis terecht.
"Meneer Beer, past u toch eens op! Ik heb er schoon genoeg van dat u mij telkens onderkwijlt!"
"Mijn excuses, meneer Muis, maar deze keer is het geen kwijl." Meneer Muis keek op zijn jas en zag inderdaad iets anders dan kwijl.
"MENEER BEER!" schreeuwde een bange meneer Muis. "Dat is bloed!"
"Dat klopt, meneer Muis."
"Het komt uit uw hand, meneer Beer! U moet naar een dokter toe!"
"Doet u maar rustig, meneer Muis, daar was ik namelijk al naartoe aan het lopen. Kan ik u even een zakdoekje aanbieden zodat u mijn bloed van uw jas kan afvegen?"
"Dat is aardig van u, meneer Beer. Geeft u het maar, ik veeg het zelf wel af. Straks zit ik nog meer onder het bloed en denkt agent Bromvlieg wellicht dat ik een delict gepleegd heb."
"Dat zal wel meevallen, meneer Muis." zei meneer Beer alvorens hij een zakdoekje overhandigde aan meneer Muis.
"Mag ik u wat vragen, meneer Beer?"
"Uiteraard, meneer Muis."
"Heeft u soms een slaande ruzie gehad met mevrouw Beer dat u nu aan het bloeden bent?"
"Welnee, meneer Muis. Ik liep met een aantal voorwerpen rond, waaronder een glas, en toen viel ik en bezeerde ik mijn hand. Dus nu ben ik op weg naar de dokter zodat hij mijn hand nader kan onderzoeken."
"Gelukkig maar, meneer Beer. Nou ja, ik ben natuurlijk niet blij dat u gewond bent, maar u begreep wel wat ik bedoelde."
"Dat denk ik wel, meneer Muis. Dan ga ik nu snel naar de dokter toe."
"Tot ziens, meneer Beer."
"Tot ziens, meneer Muis."

Na dit akkefietje met meneer Muis was meneer Beer dan eindelijk aangekomen bij het huis van de dokter. Meneer Beer liep het tuinpad op en belde aan met zijn elleboog, zodat hij niet alles onder zou doen bloedden, want het verbandje had het inmiddels helemaal begeven. Even later deed de dokter open.
"Meneer Beer, wat doet u hier rond dit tijdstip?"
"Dokter Blobvis, ik vrees dat er een onnatuurlijk gat in mijn hand is ontstaan door glas."
"Hemeltje lief, meneer Beer. Ik zie dat u veel bloed hebt verloren, komt u maar snel mee naar binnen." zei dokter Blobvis.
Niet al te lange tijd na de binnenkomst van meneer Beer zaten meneer Beer en dokter Blobvis samen aan tafel terwijl dokter Blobvis de wond van meneer Beer aan het behandelen was.
"Vertelt u eens, meneer Beer, hoe heeft u deze wond opgelopen?"
"Dat zal ik u vertellen, dokter Blobvis. Ik liep met een aantal voorwerpen rond, waaronder een glas, en toen viel ik en bezeerde ik mijn hand."
"Misschien is het een goed idee om de volgende keer minder voorwerpen tegelijk rond te dragen, of om het te laten doen door mevrouw Beer."
"Misschien heeft u gelijk, dokter Blobvis." antwoordde een licht beschaamde meneer Beer.
"Hmhm..." humde dokter Blobvis terwijl hij compleet gefocust was op het verzorgen van de wond. Zijn bekwame handen legde een verband aan dat zodanig sterk was dat meneer Beer zich afvroeg of hij geen handschoen aanhad.
"Wauw, dank u wel dokter Blobvis!"
"Graag gedaan, meneer Beer. Komt u over twee dagen maar weer terug. Dan kan ik even controleren hoe het met uw wond staat."
Meneer Beer wilde dokter Blobvis een hand geven, maar bedacht zich dat die juist ingepakt was en gaf hem daarom maar de andere hand. Dokter Blobvis lachte vriendelijk en liet meneer Beer er weer uit.

Toen meneer Beer weer buiten was was het overduidelijk dat de nacht zijn intrede had gemaakt. Mevrouw Paard haalde aan de overkant van de straat haar was van de lijn, want was droogt toch niet met deze temperaturen. Meneer Beer aanschouwde dit en keek vervolgens naar beneden. Hij zag hoe zijn ingepakte hand maagdelijk wit was en bijna gloeide in de duisternis van de avond. Meneer Beer zuchtte eens en zette koers huiswaarts. Na een paar passen hoorde hij echter een auto achter zich rijden welke afremde.
"Toet toet!" riep een bekende stem uit het raam. Meneer Beer keek om en zag dat het meneer Papegaai was.
"Meneer Papegaai! Hoe maakt u het?"
"Meneer Papegaai! Hoe maakt u het? O... nee... wacht wacht! Ik bedoelde te zeggen: Goed, meneer Beer, hoe maakt u het?, maar toen zag ik dat verband om uw hand en viel ik weer een beetje terug in mijn oude ik. Hoe komt dat met uw hand, meneer Beer?"
"Ik ben thuis gevallen, meneer Papegaai, en toen viel ik met mijn hand in het glas. Daarna ben ik dus naar dokter Blobvis gegaan om medische hulp te krijgen. Dus vandaar, meneer Papegaai."
"Vandaar, meneer Beer. Mag ik u een lift aanbieden naar uw huis?"
"Oh, maar meneer Papegaai, ik wil u niet tot last zijn hoor."
"Dat bent u ook niet, meneer Beer! Ik ben immers bakker en dus moet ik zo al in mijn bakkerij zijn om aan het brood te beginnen."
"Dat is waar ook, meneer Papegaai. Dat was mij even ontschoten."
"Dus meneer Beer, stapt u maar in." En dus stapte meneer Beer in de bolide van meneer Papegaai.
"Meneer Papegaai, hoe gaat het met uw logopedie?"
"Zeer goed, meneer Beer. Alleen als ik ergens van schrik of van opkijk wil ik nog wel eens terugschieten in mijn oude zelf, maar mevrouw Konijn verstaat haar vak goed."
"Mevrouw Konijn?" vroeg meneer Beer verbaasd, "Ik wist niet dat zij uw logopediste was, meneer Papegaai."
"Wist u dat niet, meneer Beer? U woont toch naast haar?"
"Dat klopt, meneer Papegaai."
"Praat u soms nooit met haar, meneer Beer?"
"Oh, jawel hoor, meneer Papegaai, maar onze gesprekken zijn veelal oppervlakkig. Ik ben er zelfs zeker van dat ik mevrouw Konijn niet bij haar voornaam kan noemen, moet u eens nagaan, meneer Papegaai."
"Dat vind ik spijtig om te horen, meneer Beer. Misschien moeten u en mevrouw Beer eens gezellig op de koffie gaan bij mevrouw Konijn. Bovendien is mevrouw Konijn een prettige verschijning, als u begrijpt wat ik bedoel." zei meneer Papegaai terwijl hij meneer Beer aantikte met zijn elleboog en knipoogde.
"Dat is inderdaad zo, meneer Papegaai. Mevrouw Konijn is in ieder geval een prettiger wezen om te zijn dan dokter Blobvis. Wat een neus heeft die man."
"Inderdaad, meneer Beer. Ik vorm mijn broden zelfs naar de neus van meneer Blobvis. Moet u eens nagaan!"
"Meent u dat nou, meneer Papegaai?"
En zo kletsten meneer Beer en meneer Papegaai nog een stuk verder. Het leek wel alsof mevrouw Beer met haar moeder aan de telefoon zat, dacht meneer Beer. Zo veel had meneer Beer al in geen jaren gepraat met meneer Papegaai, of met wie dan ook.
"Best fijn..."
"Wat zegt u, meneer Beer?"
"Oh, niks, meneer Papegaai."
"Volgens mij woont u hier, meneer Beer."
"Dat klopt, meneer Papegaai. Ik dank u voor de lift!"
"Graag gedaan, meneer Beer!" Meneer Beer smeet de deur van de wagen van meneer Papegaai dicht en zwaaide met zijn witte hand meneer Papegaai na. Meneer Papegaai toeterde nog even en reed de straat van meneer Beer weer uit.

Meneer Beer liep het tuinpad op en zag dat het licht in de huiskamer nog brandde. Mevrouw Beer zal wel doodongerust zijn, dacht meneer Beer. Zo is mevrouw Beer nou eenmaal. Toen meneer Beer halverwege zijn tuinpad was zag hij plotseling dat het licht op de bovenverdieping van het huis van mevrouw Konijn aanging. Meneer Beer wilde een conversatie met mevrouw Konijn ontwijken en liep net even ietsjes harder naar zijn voordeur, maar het mocht niet meer baten.
"Meneer Beer!" semi-fluisterde mevrouw Konijn vanuit haar slaapkamerraam, "Wat doet u buiten rond deze tijd van de nacht?"
"Niets, bijzonders, mevrouw Konijn." fluisterde meneer Beer terug naar mevrouw Konijn.
"Wilt u de volgende keer niet zoveel lawaai maken bij uw thuiskomst, meneer Beer?"
"Het spijt mij, mevrouw Konijn. Het zal niet meer gebeuren. Welterusten, mevrouw Konijn." zei meneer Beer terwijl hij zwaaide met zijn gewonde hand. Mevrouw Konijn was eerst van plan om meneer Beer een welterusten terug te wensen, maar schrok van het witte verband op de hand van meneer Beer.
"Meneer Beer, wat is er met uw hand gebeurd?"
"Het is niets ernstigs, mevrouw Konijn, maar dat leg ik een andere keer wel uit. Dan kunt u mij gelijk uitleggen waar die mysterieuze witte plukken van laatst vandaan kwamen. Gaat u nu maar weer slapen. Welterusten, mevrouw Konijn."
"Dat doen we, meneer Beer. Dan nodig ik u wel uit voor een stukje appeltaart met een glas koude halfvolle melk."
"Ja ja, het is goed, mevrouw Konijn. Gaat u nu maar slapen."
"Welterusten, meneer Beer. Dan zie ik u zo in dromenland." sloot mevrouw Konijn af met een knipoog alvorens ze haar slaapkamerraam weer sloot. Meneer Beer slikte eens een keer en stapte toen eindelijk zijn woning binnen. Hij hing zijn jas op aan de kapstok en ging bij mevrouw Beer op de bank zitten om haar gerust te stellen. Het was immers maar gewoon een vleeswondje en daar bezwijken maar weinigen aan.
"En zeker niet zo'n grote, sterke en stoere meneer Beer." voegde mevrouw Beer daar aan toe. Meneer Beer moest glimlachen om de opmerking van mevrouw Beer.
"Wat ben je toch ook een prachtvrouw. Kom, we gaan naar bed."
En zo geschiedde.

Meneer Beer en het mysterie van de witte plukken

2011-04-11T22:03:00.003+02:00

Wederom een episode van meneer Beer die hier nog niet stond.
____________________________________

De volgende dag werd meneer Beer wakker in het bed van hem en zijn vrouw. Met de grootste moeite probeerde meneer Beer zijn ogen te openen en het werd hem niet gemakkelijk gemaakt door de felle ochtendzon. Meneer Beer draaide van het raam weg en probeerde het nogmaals. Toen deze poging wel lukte merkte meneer Beer op dat mevrouw Beer niet meer in bed lag. Omdat meneer Beer net wakker was en zijn geheugen nog niet op volle toeren draaide krabde meneer Beer eens op zijn hoofd en vroeg hij zich af waar mevrouw Beer toch was gebleven. Dat ze naar beneden was gegaan leek meneer Beer niets dan logisch, gezien hij de douche niet hoorde. Wat zou mevrouw Beer anders doen op de bovenverdieping? Meneer Beer probeerde al geeuwend rechtop te zitten, maar kwam tot de conclusie dat dit misschien een beter idee was als zijn bovenlichaam in de richting van de rand van het bed lag. Zonder erbij na te denken draaide meneer Beer zich weer om en ging hij rechtop zitten. Omdat het nog steeds niet lang geleden was dat meneer Beer ontwaakte uit zijn slaap en zijn geheugen nog niet op volle toeren draaide, was meneer Beer al helemaal vergeten dat de felle ochtendzon zijn ogen prikkelde en dat hij daarom de andere kant op lag. Meneer Beer bedekte snel zijn ogen, ging staan en draaide zich weer om. Inmiddels viel het meneer Beer ook op dat de druk op zijn blaas aan het vergoten was. Meestal gaf dit aan dat het tijd was om naar de wc te gaan, dus dat deed Meneer Beer dan ook maar. Gewoon maar overal je uitwerpselen uitwerpen geeft ook weer rommelige situaties. En de vlekken zouden bovendien ook maar wat moeilijk uit het dure tapijt komen. Om deze situaties te voorkomen wandelde meneer Beer naar het toilet toe en ging hij zitten. Meneer Beer was immers nog maar net wakker en dan staat hij nog niet zo stevig. Terwijl meneer Beer zijn ding deed viel het hem op dat de badkamer schoner dan gebruikelijk was. Zelfs de tandenborstels van meneer en mevrouw Beer waren aan het glimmen. Het was ook rond deze tijd dat meneer Beer gezang hoorde vanuit een kamer op de begane grond. Het leek erop dat mevrouw Beer in een goede bui was.

Nadat meneer Beer zich opgefrist en in de kleren gehesen had ging hij naar beneden toe, alwaar hij mevrouw Beer bij de eettafel zag staan. Hij wenste mevrouw Beer een goedemorgen en zag tot zijn verbazing dat de eettafel vol stond met de favoriete eetwaren welke meneer Beer graag als ontbijt heeft.
"Vanwaar deze verwennerij?" vroeg een verbaasde meneer Beer aan mevrouw Beer.
"Och, ik hou ervan om mijn meneer Beer lekker te verwennen." antwoordde mevrouw Beer met een glimlach van oor tot oor. Meneer Beer gaf mevrouw Beer een kus op haar wang en besloot om maar eens te beginnen aan de lekkernijen die mevrouw Beer voor hem klaar had gemaakt.
"Ik moet zeggen, dit is werkelijk verrukkelijk." complimenteerde meneer Beer mevrouw Beer. Mevrouw Beer bleef glimlachen terwijl zij tegenover meneer Beer zat en ook wat at. Meneer Beer vermoedde zelfs dat mevrouw Beer aan het blozen was, maar door de dikke berenvacht kon je dat toch niet zien.

Meneer en mevrouw Beer waren bijna klaar met het lucratieve ontbijt toen plotseling de deurbel ging.
"Wie kan dat nu zijn rond dit tijdstip?" vroeg mevrouw Beer terwijl ze naar de voordeur liep.
"Dag mevrouw Beer, is meneer Beer ook thuis?" hoorde meneer Beer een bekende stem bij de voordeur vragen. Het was meneer Axolotl.
"O nee..." kreunde meneer Beer zachtjes terwijl mevrouw Beer meneer Axolotl naar meneer Beer bracht.
"Meneer Axolotl is hier." zei mevrouw Beer tegen meneer Beer.
"Goedemorgen meneer Beer. Ik zat nog eens na te denken over het hele voorval van gisterenmiddag, meneer Beer."
"Op welk voorval doelt u, meneer Axolotl?"
"Dat zal ik u haarfijn uitleggen, meneer Beer. Ik doel op de situatie met uw auto die niet wilde starten. Ik vrees dat het toch de verschrikkelijke sneeuwman was..." Meneer Beer onderbrak meneer Axolotl.
"Meneer Axolotl, hoe komt u toch bij zulke onzin?"
"Luister, meneer Beer, u denkt vast dat ik, die oude meneer Axolotl, u maar wat wijs probeer te maken, maar ik ben serieus. Zojuist liep ik langs de garage van meneer Octopus, maar meneer Octopus was nergens te bekennen. Ook bij de bakkerij van meneer Papegaai was het doodstil. Onderweg dacht ik ook telkens plukjes witte vacht te zien liggen en nergens kon ik een twee euro munt op straat vinden. Nergens, meneer Beer! Hoe is dat nu toch mogelijk?!"
"Meneer Axolotl, denkt u eens na! Welke dag was het gisteren?"
"Zaterdag, meneer Beer."
"Inderdaad, meneer Axolotl. Dus waarom is meneer Octopus niet in zijn garage en waarom is meneer Papegaai niet in zijn bakkerij? Dat zal ik u uitleggen, meneer Axolotl. Ze zijn daar niet omdat het zondag is." Meneer Axolotl begon bedenkelijk te kijken, hij kriebelde aan zijn baard en leek warempel na te denken.
"Meneer Beer," sprak meneer Axolotl, "daar heeft u een heel goed punt. Ik acht het zeer waarschijnlijk dat zij om die reden niet aanwezig zijn. Excuses, meneer Beer, dat ik het ontbijt van mevrouw Beer en u zo stuntelig moest verstoren. Een fijne dag nog meneer Beer." zei meneer Axolotl alvorens weer weg te gaan.
"U ook nog een fijne dag, meneer Axolotl." antwoordde meneer Beer al zuchtend.

Mevrouw Beer moest een beetje grinniken om de verschijning van meneer Axolotl, terwijl ze begon aan het afruimen van de eettafel. Ze had nauwelijks de eerste eettafelaccessoires op het aanrecht gezet of de deurbel ging alweer. En verrek, daar stond meneer Axolotl weer.
"Wat is er, meneer Axolotl? Heeft u iets laten liggen?"
"Nee, meneer Beer, ik vroeg mij af of u dit ook kan verklaren." antwoordde meneer Axolotl terwijl hij dikke witte plukken uit zijn jaszakken haalde.
"Ik neem aan, meneer Beer, dat dit niet van de familie IJsbeer is." zei meneer Axolotl. Meneer Beer pakte de dikke plukken vast en begon zich af te vragen van wie deze dikke plukken zouden kunnen zijn.
"U ziet, meneer Beer, dat deze plukken identiek zijn aan de pluk die meneer Octopus gisteren uit uw motor haalde."
"Daar lijkt het inderdaad op, meneer Axolotl. Maar bent u er zeker van dat dit afkomstig is van de verschrikkelijke sneeuwman? Zou het niet kunnen zijn dat er een familie Poolvos hier is komen wonen?"
"Ik heb mijn twijfels aan dergelijke beweringen, meneer Beer. Dit type vacht doet mij meer denken aan een soort mensaap, maar voor zover ik weet hebben ze bij de familie Orang-Oetan geen albino's."
"Nu u het zegt, meneer Axolotl, de textuur van deze vacht deed mij ook al aan zulks denken. Zullen wij anders voor de zekerheid even navragen bij de familie Orang-Oetan of zij de laatste tijd toevallig een albinofamilielid over de vloer hebben gehad?"
"Ik denk dat dat een goed plan is, meneer Beer." Meneer Beer pakte zijn jas, deelde aan mevrouw Beer mee dat hij even met meneer Axolotl op onderzoek uitging en even later liepen meneer Beer en meneer Axolotl samen over straat richting het huis van de familie Orang-Oetan. Meneer Beer en meneer Axolotl liepen het tuinpad van de betreffende familie op en meneer Beer merkte dat meneer Axolotl moeite had om bij de deurbel te komen, dus meneer Beer bukte en drukte zelf even op de bel. Hoe meneer Axolotl het wel voor elkaar kreeg om bij meneer Beer op de bel te drukken is meneer Beer een raadsel, gezien die een stukje hoger hangt dan deze bel. Hoe dan ook, enkele seconden later opende meneer Orang-Oetan de deur en meneer Axolotl haalde meteen het witte vacht uit zijn zakken.
"Euh... goedemorgen meneer Axolotl... meneer Beer..." zei een verbaasde meneer Orang-Oetan.
"Hoe kan ik u van dienst zijn?"
"Meneer Orang-Oetan," begon meneer Axolotl, "het schijnt dat de verschrikkelijke sneeuwman hier in de stad rondloopt, maar meneer Beer hier heeft zo zijn twijfels. Dit zijn vermoedelijke plukken haar van een mensaap, dus meneer Beer vroeg zich af of u ook familieleden heeft die albino's zijn en die bovendien in de laatste dagen nog op bezoek zijn geweest bij u."
"De verschrikkelijke sneeuwman?! Waarom denkt u dat? We hebben hier helemaal geen sneeuw. Waarom zou die hier zijn? En om uw vraag te beantwoorden: Nee, wij hebben geen albinofamilieleden die bovendien in de laatste dagen nog op bezoek zijn geweest. Ik vind dit een rare situatie, heren. Misschien moeten jullie agent Bromvlieg maar op de hoogte stellen. Goedendag." sloot meneer Orang-Oetan af.
"Daar heeft meneer Orang-Oetan inderdaad een punt, meneer Axolotl, wij hebben hier geen sneeuw. Wat zou de verschrikkelijke sneeuwman hier dan doen?"
"Maar Watson... euh... ik bedoel, maar meneer Beer, hij komt hier natuurlijk om te bedelen! En in het bijzonder bij mij, omdat ik niet toe wil geven."
"Meneer Axolotl, ik weet het niet hoor. Ik vind het allemaal maar vergezocht. Maar misschien moeten we toch maar even langs agent Bromvlieg gaan om het te melden." En zo gingen meneer Beer en meneer Axolotl naar agent Bromvlieg toe.

"Verdraaid." riep agent Bromvlieg toen hij wederom met zijn vleugels vastzat in de klapdeurtjes bij de balie. Meneer Beer en meneer Axolotl kwamen binnenlopen toen agent Bromvlieg zich al vallend uit zijn benarde situatie redde. Wat meneer Beer en meneer Axolotl echter niet zagen is dat agent Bromvlieg eerst vastzat, waardoor ze dachten dat agent Bromvlieg gewoon tegen de vlakte ging.
"Mijn hemel!" riep een geschockeerde meneer Beer.
"Agent Bromvlieg, is alles in orde?"
"Euh... jawel." sprak agent Bromvlieg terwijl hij weer opstond.
"Zegt u het eens, meneer Beer, wat kan ik voor u doen?"
"Dat zal ik wel even uitleggen, agent Bromvlieg." sprak meneer Axolotl.
"Agent Bromvlieg," begon meneer Axolotl, "het schijnt dat de verschrikkelijke sneeuwman hier in de stad rondloopt, maar meneer Beer hier heeft zo zijn twijfels. Dit zijn vermoedelijke plukken haar van een mensaap, dus meneer Beer vroeg zich af of de familie Orang-Oetan ook familieleden had die albino's zijn en die bovendien in de laatste dagen nog op bezoek zijn geweest, maar dit bleek niet het geval te zijn." Agent Bromvlieg keek eerst vol verbijstering naar meneer Axolotl om vervolgens langzaam maar zeker in lachen uit te barsten.
"Hahahaha! De verschrikkelijke sneeuwman! Hahahaha! Hohohoho! Ik kom niet meer bij! Kom nou, meneer Axolotl, gaat u die onzin toch alstublieft ergens anders verkopen. Hier op het politiebureau hebben wij het al druk genoeg met het pakken van boeven."
"Pakt u boeven op het politiebureau?" vroeg meneer Axolotl met een zekere aanwezigheid van cynisme in zijn vraag.
"Ja.. nee... U begrijpt wel wat ik bedoel. En nu eruit, meneer Axolotl." beval agent Bromvlieg meneer Axolotl. Terwijl meneer Axolotl en meneer Beer weer naar buiten wilden lopen riep agent Bromvlieg meneer Beer terug.
"Zeg, meneer Beer."
"Ja, agent Bromvlieg?"
"Waarom hangt u eigenlijk rond met meneer Axolotl? Heeft u soms problemen thuis dat u op nota bene een zondag met meneer Axolotl rondhangt?"
"Welnee, agent Bromvlieg. Ik vond het gewoon wat raar dat er overal witte plukken haar lagen en probeerde er, samen met meneer Axolotl, een verklaring voor te zoeken."
"Meneer Beer, denkt u niet dat meneer Axolotl die plukken met opzet heeft neergelegd om gewoon wat aandacht te krijgen van u of iemand anders die naar hem wilde luisteren?"
"Welnee, agent Bromvlieg, ik weet ook wel dat meneer Axolotl niet helemaal helder is, maar tot zoiets acht ik hem niet in staat."
"Ik wel, meneer Beer. Ik zou maar oppassen voor zulke rare praat. Wie weet steekt hij u aan met zijn gekte." grapte een ongelovige agent Bromvlieg. Meneer Beer begon te denken dat agent Bromvlieg wellicht een goed punt had en besloot om aan meneer Axolotl mede te delen dat hij maar weer eens op huis aan zou gaan.

"Meneer Axolotl, ik weet verder niet hoe ik u kan helpen en eigenlijk zou ik de rest van mijn vrije dag wel met mevrouw Beer door willen brengen als u het niet erg vindt."
"Meneer Beer, ik begrijp het. Ik wil in ieder geval zeggen dat ik het waardeer dat u deze moeite voor mij heeft gedaan. Kom, ik zal u wel escorteren tot aan uw huis."
"Dat is goed, meneer Axolotl." antwoordde meneer Beer, en dus gingen meneer Beer en meneer Axolotl samen naar het huis van meneer Beer toe. Terwijl meneer Beer en meneer Axolotl bijna weer bij het huis van meneer Beer aankwamen kwam mevrouw Konijn heel toevallig naar buiten gelopen.
"Goedemiddag meneer Beer. Wat doet u hier buiten met meneer Axolotl?"
"Goedemiddag mevrouw Konijn. Wij hebben als het ware een stukje gewandeld en we hebben geprobeerd om het mysterie van de witte plukken op te lossen." Toen mevrouw Konijn de witte plukken zag puilden haar ogen lichtjes uit en kreeg ze een rode gloed over haar wangetjes. Een wel zodanige kleur rood dat het zelfs door haar donzige vachtje heen te zien was.
"Meneer Beer... ik vrees dat ik wel kan verklaren waar vandaan komt..."
"Is het de verschrikkelijke sneeuwman, mevrouw Konijn?!" vroeg een enthousiaste meneer Axolotl.
"Welnee, meneer Axolotl. Maar, meneer Beer, u ziet eruit alsof u kilometers heeft gelopen. Waarom komt u niet mee naar binnen? Toevallig wil het zo zijn dat ik nog wat appeltaart heb liggen en melk is er ook nog. Dan kan ik u tegelijkertijd uitleggen waar de witte plukken vandaan komen."
"Als u het niet erg vindt, mevrouw Konijn, spendeer ik de rest van deze zondag liever met mevrouw Beer. Ik ben al een groot deel van deze dag buiten geweest en ik denk dat mevrouw Beer het wel kan waarderen dat ik gezellig met haar op de bank ga zitten."
"Dat is jammer, meneer Beer. Ik vind het jammer van de appeltaart, bovendien. Te veel appeltaart is niet goed voor mijn lijn, begrijpt u?"
"Dat begrijp ik, mevrouw Konijn, maar misschien wil meneer Axolotl wel met u mee. Hij is immers degene die geïnteresseerd is in de afkomst van de witte plukken en ik ben er zeker van dat appeltaart er ook wel ingaat bij meneer Axolotl."
"Daar heeft u gelijk in, meneer Beer." bevestigde meneer Axolotl.
"Dus, mevrouw Konijn, zullen we? Dan kan ik u gelijk al mijn anekdotes van mijn ontmoetingen met de verschrikkelijke sneeuwman vertellen." begon meneer Axolotl, terwijl hij mevrouw Konijn bij de hand nam en haar huis inliep. Meneer Beer glimlachte en zwaaide naar mevrouw Konijn terwijl zij met een lichte paniek in haar ogen omkeek naar meneer Beer. Meneer Beer zuchtte eens diep en ging zijn eigen huis ook maar in.

"Zo, mevrouw Beer, dat is ook weer achter de rug." zei meneer Beer tegen mevrouw Beer. Hij legde alles aan haar uit, sloeg zijn arm om haar heen en trok haar naar zich toe. Terwijl mevrouw Beer lekker tegen meneer Beer aanlag vertelde hij haar het einde.
"En van mevrouw Konijn horen we voorlopig vast ook weinig meer. Ik heb meneer Axolotl overtuigd om de overblijfselen van haar appeltaart te gaan nuttigen en hij stelde voor om al zijn anekdotes van zijn ontmoetingen met de verschrikkelijke sneeuwman te vertellen."
"Ohoh, Beertje toch! Wat gemeen..." giechelde mevrouw Beer.

Sogkunst

2011-04-08T13:47:00.003+02:00

soms vertoon ik studieontwijkend gedrag. in mijn geval wil dat zeggen dat ik paint open en begin te tekenen! ik teken vooral portretten van mensen die ik ken.

- Tessa.

Tessa maakt dus kunstwerkjes met Paint. Zo was ik ook één van haar slachtoffers. Als je hier klikt kom je op de hoofdpagina van het geheel, waar elke drie dagen een nieuwe kunstwerkje te bewonderen zal zijn.

Meneer Beer haalt zijn auto weer op

2011-04-01T19:33:00.004+02:00

Dit is het derde avontuur van meneer Beer. Deze verscheen hier nog niet. Tevens maakt meneer Axolotl zijn opwachting in dit avontuur. Bij deze dus.
_________________________________
De weken verstreken en eindelijk kreeg meneer Beer het telefoontje waar hij al die tijd al op wachtte. Meneer Octopus belde om te zeggen dat de auto van meneer Beer weer klaar was voor gebruik. Meneer Beer was zo blij met dit nieuws dat hij zowat een vreugdesprongetje maakte. Meneer Beer vertelde mevrouw Beer dat hij zijn auto eindelijk op ging halen en stapte uit zijn huis om de wandeling naar de garage van meneer Octopus te maken. Meneer Beer zette de eerste stap en hij zag mevrouw Konijn bij het heggetje staan welke de tuinen van de familie Beer en mevrouw Konijn scheidde.
"Goedemorgen mevrouw Konijn!" begroette meneer Beer mevrouw Konijn enthousiast.
"Goedemorgen meneer Beer." antwoordde mevrouw Konijn met een ondeugende glimlach.
"Wat een lekker weertje, vindt u ook niet, mevrouw Konijn?"
"Dat is het zeker, meneer Beer! Maar vertelt u eens, hoe komt het dat u zo goedgeluimd bent vandaag, meneer Beer?" vroeg een nieuwsgierige mevrouw Konijn.
"Dat zal ik u vertellen, mevrouw Konijn. Meneer Octopus belde mij zojuist om te vertellen dat mijn auto eindelijk gemaakt is. Ik kijk al weken uit naar deze gebeurtenis, dus van enige blijdschap is momenteel wel sprake."
"Wat leuk voor u, meneer Beer!" zei mevrouw Konijn, terwijl ze het zweet van haar voorhoofd veegde.
"Bent u hard aan het werk in uw tuin, mevrouw Konijn?"
"Dat ben ik inderdaad, meneer Beer, maar ik ben nu bijna klaar. Hierna neem ik denk ik een lekke, warm bad, waarin ik mij helemaal in ga zepen..." sprak mevrouw Konijn met een zwoele stem. Meneer Beer was zo verheugd over het nieuws van zijn gemaakte auto dat hij het beeld van een naakte en wulpse mevrouw Konijn zelfs niet in zijn hoofd kon krijgen.
"Doet u dat maar, mevrouw Konijn. Ik moet nu gaan! Dag mevrouw Konijn."
"Dag meneer Beer."

En zo begon meneer Beer dan eindelijk echt aan zijn wandeling naar de garage van meneer Octopus, alwaar zijn zo goed als nieuwe bolide stond te wachten op zijn eerste ritje sinds die keer dat meneer Beer voor niets naar zijn schoonmoeder reed. Meneer Beer wandelde zijn straat uit en kwam op het plein terecht. Vanwege het goede weer van die dag was het plein goed gevuld met volk, alleen rond het zitmonument was het wat aan de stille kant. Om zich niet te ergeren aan langzamere voetgangers dan hemzelf besloot meneer Beer om daar langs te lopen. Terwijl meneer Beer langs het monument liep hoorde hij plots een stemmetje.
"Kijkt eens wie wij daar hebben! Het is meneer Beer!" riep het stemmetje. Meneer Beer keek om zich heen, maar kon zo snel niet ontdekken waar het stemmetje vandaan kwam.
"Nee, hier beneden!" riep het stemmetje nu. Meneer Beer keek naar beneden en zag daar de bron van het stemmetje staan.
"Ah, goedemorgen, meneer Axolotl."
"Goedemorgen, meneer Beer. Wat bent u groot vanaf hier gezien! Dat doet mij sterk denken aan die ene keer dat ik op het hooggebergte aan het klimmen was en dat ik de verschrikkelijke sneeuwman tegenkwam! Het was wel drie meter in grootte en wel anderhalve meter in breedte. Het had een dikke, witte vacht en bloedrode ogen. Ik raakte in paniek en schreeuwde naar het wezen. 'Wat moet je van me?!' schreeuwde ik naar hem. En hij zei: 'Twee euro'. Twee euro?! Wat moet een verschrikkelijke sneeuwman nou weer met twee euro? Ik begreep er helemaal niks van, meneer Beer. Helemaal niks! Dus ik zei: 'Nee, verschrikkelijke sneeuwman, je krijgt geen twee euro van mij.', dus toen ging ik weer verder met het klimmen."
"Wat interessant, meneer Axolotl, maar ik was eigenlijk op weg naar meneer Octopus en dat moet nu."
"O, oké meneer Beer. Veel succes dan!"
"Dank u, meneer Axolotl." sprak meneer Beer, terwijl hij zijn weg vervolgde.

Even later kwam meneer Beer bij de garage van meneer Octopus aan. Hij keek even naar binnen en zag daar zijn bolide staan. Bij de gedachte aan het rijden met zijn bolide met de ramen naar beneden en de wind door zijn vacht raakt meneer Beer in trance. In zijn trance zit een schaarsgekleede mevrouw Beer naast hem, waardoor meneer Beer begon te kwijlen. Dikke klodders berenspeeksel verliezen een strijd tegen de zwaartekracht en vinden dus hun weg naar beneden. Één van deze klodders raakt meneer Muis zelfs.
"Past u toch op, meneer Beer!"
"Oh, pardon, meneer Muis!" verontschuldigt meneer Beer zich, terwijl hij een zakdoek pakt om meneer Muis droog te maken.
"Het is al goed, meneer Beer. Wat doet u hier eigenlijk?"
"Ik kom mijn auto ophalen, die was namelijk defect."
"Wat vervelend voor u, meneer Beer."
"Het geeft niet, meneer Muis. Hij is nu immers weer gemaakt."
"Daar heeft u gelijk in, meneer Beer. Maar hoort u eens, ik moet gaan. Dag, meneer Beer."
"Dag, meneer Muis." sloot meneer Beer af, terwijl hij de garage binnenstapte op zoek naar meneer Octopus.
"Ah, meneer Beer. U bent gearriveerd. Nou, uw bolide is weer gereed om mee gereden te worden. Als u nog eventjes de verzekeringspapieren even invult..."
"Maar meneer Octopus, ik vrees dat ik die papieren niet bij mij heb."
"Oh jeetje, meneer Beer. Maar zonder de papieren in te vullen kan ik u uw auto niet meegeven. Anders kom ik in problemen, ziet u?"
"Ik begrijp het, meneer Octopus. Dan zal ik maar snel even naar huis lopen om de benodigde papieren op te halen. Ik ben er zo weer."
"Tot zo, meneer Beer."
"Tot zo, meneer Octopus."

Meneer Beer ging weer naar huis toe, maar niet op de manier waarop hij naar huis hoopte te gaan. Meneer Beer baande zich weer een weg door de drukte op het plein en kwam ook weer langs het monument.
"Daar is meneer Beer weer!" riep meneer Axolotl, die er blijkbaar nog steeds zat.
"U zou toch uw auto ophalen?"
"Dat klopt, meneer Axolotl, maar in al mijn enthousiasme was ik mijn papieren vergeten om mee te nemen naar de garage, waardoor meneer Octopus mij mijn auto nog niet mee kon geven."
"Wat vervelend, meneer Beer. Dat doet mij denken aan die keer dat er een Jehova's getuige bij mij aan de deur kwam. Hij belde aan en vroeg of ik mij wilde laten bekeren tot zijn geloof. Toen ik zei dat ik dat niet wilde vroeg hij mij om twee euro. 'Twee euro?!' zei ik, 'wat moet een Jehova's getuige nou weer met twee euro?!'. En het was zo rond dat moment dat het mij opviel dat deze Jehova's getuige wel erg groot was voor een Jehova's getuige. Ook de witte vacht en de bloedrode ogen kwamen mij verrekte bekend voor. Toen had ik het! Het was de verschrikkelijke sneeuwman! Mijn vrouw zei nog: 'Geef hem maar twee euro', maar ik wist natuurlijk dat dat niet slim was. Verschrikkelijke sneeuwmannen zijn natuurlijk totaal niet te vertrouwen! Reik je ze de hand, dan nemen ze je arm."
"Interessant, meneer Axolotl, maar hoe doen mijn vergeten papieren u denken aan de verschrikkelijke sneeuwman die, verkleed als een Jehova's getuige, om twee euro vraagt?"
"Tja, meneer Beer, daar was ik ook nog niet helemaal uit."
"Probeert u daar maar eens achter te komen terwijl ik snel even naar huis ga om mijn papieren te halen, meneer Axolotl."
"Dat is goed, meneer Beer. Tot ziens."
"Tot ziens, meneer Axolotl."

Na dit vreemde verhaal van meneer Axolotl ging meneer Beer nog weer wat harder lopen om even snel zijn papieren op te halen. Hij kwam weer zijn straat ingelopen en liep zijn tuinpad op. Plots ging er een raam open in het huis van mevrouw Konijn.
"Dag meneer Beer, was uw auto nog niet klaar?" vroeg een schaarsgeklede mevrouw Konijn aan meneer Beer.
"Nee..." antwoordde meneer Beer, maar op het moment dat hij zijn zin af wilde maken en meneer Beer de kant van mevrouw Konijn opkeek, viel het hem plotseling op dat mevrouw Konijn niet veel kledij droeg. Meneer Beer zijn kaak verzakte iets toen hij zag dat een opdrogende mevrouw Konijn niet veel meer dan een badjas met een lage insnede en een kort onderstukje droeg. De benen en de boezem van mevrouw Konijn waren goed zichtbaar voor meneer Beer terwijl hij probeerde om bij zijn positieven te komen. Hij kon nog net voorkomen dat er een klodder berenkwijl uit zijn mond ontsnapte en keek vluchtig om zich heen om te kijken of meneer Muis toevallig ook in de buurt was. Dit bleek echter niet het geval te zijn. Terwijl Meneer Beer zijn zin met moeite af probeerde te maken liep hij rood aan, maar door zijn dikke vacht kon mevrouw Konijn dit toch niet zien.
"Nee... nee, mevrouw Konijn, ik was mijn papieren vergeten mee te nemen." zei hij, terwijl hij snel naar binnen liep en zijn papieren pakte.
"Tot ziens, mevrouw Konijn."
"Tot straks, meneer Beer." zei mevrouw Konijn terwijl ze knipoogde.

Meneer Beer probeerde mevrouw Konijn uit zijn brein te krijgen en liep aardig snel de straat uit, over het plein en binnen minuten staat hij hijgend bij de garage van meneer Octopus. Meneer Beer puft even uit voordat hij naar binnen loopt met zijn papieren. Meneer Octopus zit al klaar.
"Dag meneer Beer, dat heeft u snel gedaan! Ik heb nog maar net een halve boterham op kunnen eten."
"Dank u, meneer Octopus. Zouden we dit even snel kunnen regelen? Dat kunt u weer verder met uw boterhammen."
"Uiteraard, meneer Beer." zei meneer Octopus alvorens zijn pen tevoorschijn te toveren.
Na enkele minuten aan schrijfwerk overhandigt meneer Octopus meneer Beer de sleutel van zijn bolide en stapt meneer Beer in. De bloeddruk van meneer Beer stijgt en hij neemt zijn stuur stevig in zijn knuisten. Hij draait zijn sleuteltje om en hoort de motor pruttelen, maar zodra hij gas probeert te geven komt er een industrieel geluid vanonder de motorkap vandaan en stopt de auto met bewegen. Er verschijnt een blik van teleurstelling op het gezicht van meneer Beer terwijl hij uitstapt.
"Verdraaid, meneer Octopus, ik dacht dat hij het weer deed."
"Dat deed hij ook." zei meneer Octopus, terwijl hij zich op zijn hoofd krabt. Meneer Octopus pakt zijn gereedschapskist, doet de motorkap open en begint meteen weer te sleutelen. Intussen is meneer Axolotl ook aangekomen bij de garage van meneer Octopus.
"Wat scheelt er heren, werkt het niet?"
"Nee, meneer Axolotl, het werkt niet." antwoordde meneer Beer enigszins geïrriteerd op de vraag van meneer Axolotl.
"Maar meneer Octopus weet vast wel te achterhalen wat er scheelt aan de motor van mijn bolide."
"Dat hoop ik ook voor u."

Opeens komen er kreten van verbazing onder de motorkap en uit de mond van meneer Octopus vandaan.
"Wat is het, meneer Octopus?" vraagt een geïnteresseerde meneer Axolotl.
"Een pluk!" schreeuwt meneer Octopus terug. Meneer Beer en meneer Axolotl kijken elkaar vreemd aan en besluiten zelf ook een kijken te nemen. Meneer Octopus komt onder de motorkap vandaan en heeft een witte pluk haar in zijn hand.
"Ik begrijp het niet, meneer Beer. Heeft u soms een witharig huisdier?"
"Maar nee, meneer Octopus. Mevrouw Beer is immers allergisch voor huisdieren."
"Dat is ook zo, meneer Beer."
"Ik weet al wat het is, heren." sprak meneer Axolotl plotseling.
"Probeert u maar eens om twee euro boven de motor te houden." Meneer Beer zag de bui al hangen.
"Meneer Axolotl, u wilt toch zeker niet zeggen dat u denkt dat de verschrikkelijke sneeuwman in de motor van mijn auto zit?"
"Ik vrees van wel, meneer Beer. Ik vrees van wel." Zo gezegd, zo gedaan en meneer Octopus graait een twee euromunt uit zijn broekzak en laat deze boven de motor bungelen. Na vijf minuten was er echter nog niks gebeurd, dus wuifde meneer Beer het idee van meneer Axolotl weg.
"Misschien was het verwijderen van deze pluk wel voldoende, meneer Beer. Probeert u het nog maar een keer." adviseerde meneer Octopus. Meneer Beer knikte naar meneer Octopus en ging weer zitten. Hij draaide het sleuteltje weer om en de motor draaide als een tierelier, tot groot genoegen van meneer Beer.

"Meneer Octopus, ik bedank u hartelijk voor het maken van mijn bolide. Tot ziens! En ook tot ziens voor u, meneer Axolotl."
"Tot ziens, meneer Beer." zeiden meneer Octopus en meneer Axolotl in koor.
Meneer Beer trapte eens flink het gaspedaal in en reed hierna in een aardig tempo en met een grote grijns op zijn gezicht naar huis toe. Tot het moment dat hij weer zijn straat in kwam rijden. Hij reed zachtjes naar zijn oprit toe en zuchtte eens diep.
"Wat een stressvolle dag..." zei hij hardop tegen zichzelf. Hij zette zijn auto op de oprit en stapte uit.
"Dag, meneer Beer." hoorde hij een bekende stem zeggen. Meneer Beer keek om en zag mevrouw Konijn in haar mooiste kleding op haar gazon staan.
"Is het nu wel gelukt, meneer Beer?" vroeg mevrouw Konijn met een zwoele stem.
"Ja, mevrouw Konijn, nu was alles in orde."
"Mooi zo, meneer Beer. Wat heeft u eigenlijk een mooie auto..."
"Dank u wel, mevrouw Konijn. Ik ben er zelf ook wel erg dol op."
"Hmhm... wilt u mij soms eens mee uit rijden nemen, meneer Beer? Dan kunnen we onderweg wel ergens iets gaan drinken, of iets anders leuks doen." vroeg mevrouw Konijn terwijl ze voorover over de heg hing, met haar lichaam goed zichtbaar.
"Dat lijkt mij leuk, mevrouw Konijn. Ik zal het voorstel eens over leggen met mevrouw Beer, dan kunnen we er een gezellig burentripje van maken."
"Maar meneer Beer..." zei mevrouw Konijn met een speelse pruillip, "...kunnen u en ik niet samen met zijn tweetjes zo'n tochtje maken? Ik zal u beloven dat u die dag niet meer vergeet." ging mevrouw Konijn verder terwijl ze met haar vinger krulletjes maakte in de vacht van meneer Beer.
"Maar mevrouw Konijn, u weet toch dat ik getrouwd ben? Neemt u mij niet kwalijk, maar het was een stressvolle dag en ik heb last van mijn voeten."
"Wilt u soms naar binnen komen, meneer Beer? Dan maak ik wel een lekker voetenbadje voor uw zere voeten..."
"Dat is aardig, mevrouw Konijn, maar mijn vrouw maakt hele goede voetenbadjes. Tot ziens, mevrouw Konijn."
"Toedeloe, meneer Beer."

Meneer Beer stapte uitgeput zijn huis binnen, liet zich op de bank ploffen en sufte bijna weg, toen mevrouw Beer plotseling voor zijn snuit stond.
"Dat duurde lang..." zei mevrouw Beer.
"Dat klopt." antwoordde meneer Beer, terwijl hij vertelde over alle probleempjes van die dag en de gekke verhalen van meneer Axolotl. Mevrouw Beer had medelijden met haar echtgenoot, dus besloot ze om haar fameuze voetbadje te maken voor de zielige meneer Beer, zodat zijn voeten, en ook de rest van zijn lichaam, weer lekker tot rust zouden komen.

Meneer Beer op Facebook

2011-03-15T22:28:00.002+01:00

Nee, dit is geen verhaal over Meneer Beer die Facebook ontdekt. Dit is slechts een mededeling dat hij zijn eigen pagina heeft. Je kan dat leuk vinden en dan verschijnen daar ook berichten.

Dimitar Barbietov

2011-02-11T14:59:00.000+01:00

De zoektocht naar meneer Beer

2011-01-23T23:43:00.002+01:00

Agent Bromvlieg, meneer Axolotl, meneer Leeuw en meneer Orang-Oetan liepen zo snel als ze konden in de richting van de verblijfplaats van filosoof Vis nadat ze het ernstige vermoeden hadden dat filosoof Vis meneer Beer vergiftigd en vervolgens ontvoerd had. Na een goed kwartier te hebben gelopen bleek dat meneer Axolotl het tempo van de andere mannen niet goed bij kon benen. Ook meneer Orang-Oetan begon zijn laatste glaasje wonderdrank te voelen.
"Dit kan zo niet langer, agent Bromvlieg." hijgde meneer Orang-Oetan. "Misschien moeten we een vervoersmiddel zien te vorderen." suggereerde hij tevens. Agent Bromvlieg keek naar zijn twee kompanen en zag in dat meneer Orang-Oetan gelijk had. Gelukkig liepen de potentiële redders van meneer Beer net in de buurt van de garage van meneer Octopus.
"Misschien kunnen we de tentakelwagen van meneer Octopus wel lenen, agent Bromvlieg." zei meneer Axolotl. Agent Bromvlieg liep naar de deur van de garage van meneer Octopus toe en klopte op een zeer dringende manier aan. Na nog drie strenge kloppen op de deur werd er echter nog niet opengedaan. Meneer Orang-Oetan had inmiddels ontdekt dat de deur helemaal niet op slot zat, zodat de vier gemakkelijk naar binnen konden lopen.
"Meneer Octopus?" riep agent Bromvlieg. "Bent u thuis, meneer Octopus?" vroeg hij hierna.
"Uuhhhhrghh..." hoorden de meneren in de verte. Agent Bromvlieg besloot om in de richting van het geluid te lopen om te zien wat het precies was. Hij stapte het kantoor van meneer Octopus in en zag die laatstgenoemde op de grond liggen.
"Meneer Axolotl, bel dokter Blobvis snel!"
"Oke, agent Bromvlieg." zei meneer Axolotl, die vervolgens snel naar de telefoon van meneer Octopus liep om dokter Blobvis op te bellen.
"Meneer Octopus, kunt u mij horen?" vroeg agent Bromvlieg vervolgens aan de versufte meneer Octopus.
"Ja, agent Bromvlieg, ik kan u horen. Wat doet u op mijn slaapkamer?"
"Dit is uw slaapkamer niet, meneer Octopus. U ligt in uw kantoor, op de grond." zei agent Bromvlieg. Meneer Octopus leek weer een beetje bij zijn positieven te komen, ging voorzichtig rechtop zitten en inspecteerde zijn nabije omgeving.
"U heeft gelijk, agent Bromvlieg. Dit is inderdaad mijn kantoor."
"Weet u ook waarom u daar ligt, meneer Octopus?" vroeg meneer Orang-Oetan.
"Nee, meneer Orang-Oetan, ik ben het allemaal eventjes kwijt."
"Dokter Blobvis is onderweg, agent Bromvlieg." zei meneer Axolotl nadat hij de telefoon weer had neergelegd.

Niet veel later kwam dokter Blobvis aan bij de garage van meneer Octopus.
"Waar is de patiënt?" vroeg hij op een dringende wijze. Meneer Leeuw en meneer Axolotl brachten dokter Blobvis naar het kantoor van meneer Octopus, alweer die laatstgenoemde inmiddels op een bureaustoel zat bij te komen.
"Zo, meneer Octopus, ik hoorde dat deze heren u op de grond hebben gevonden?"
"Dat klopt, dokter Blobvis."
"En vertelt u mij eens, meneer Octopus, wat deed u daar precies?"
"Dat is het nu juist, dokter Blobvis, ik weet het eigenlijk niet zo goed."
"Probeert u zich eens te herinneren wat u gisterenavond deed, meneer Octopus."
"Gisterenavond..." zei meneer Octopus, terwijl hij zich op zijn hoofd krabde.
"Gisterenavond zijn er een aantal heren langsgekomen om een potje te kaarten, dokter Blobvis." vertelde meneer Octopus, terwijl agent Bromvlieg zijn notitieboekje pakte om aantekeningen te maken.
"En wie waren die heren, meneer Octopus?" vroeg agent Bromvlieg.
"Eens even denken, agent Bromvlieg... Volgens mij waren dat meneer Octopus senior, meneer Reuzenalk, meneer Konijn de oudere, meneer Das en meneer Beer."
"Meneer Beer, zegt u?" vroeg agent Bromvlieg aan meneer Octopus.
"Jazeker, agent Bromvlieg."
"En hoe laat gingen die heren allemaal weg, meneer Octopus?"
"De drie oudere heren vertrokken zo rond een uur of half elf, meneer Das rond kwart voor elf en meneer Beer net na elf uur. Hij hielp even mee met het opruimen, begrijpt u?"
"En, vervolgens, meneer Octopus?"
"Vervolgens ging meneer Beer weg en wat er daarna gebeurde ben ik helaas allemaal kwijt, agent Bromvlieg."
"Hoe denkt u dat het komt dat u buiten westen geraakte, meneer Otcopus, had u soms veel gedronken?" vroeg meneer Orang-Oetan aan meneer Octopus.
"Welnee, meneer Orang-Oetan! Ik raak geen alcohol aan!"
"Heeft u dan een andere verklaring voor uw geflauwval, meneer Otcopus?"
"Het lijkt op een verdovend middel, agent Bromvlieg." constateerde dokter Blobvis.
"Maar dat heb ik ook niet gehad, agent Bromvlieg!" riep een licht paniekerende meneer Octopus.
"Dan is er maar één oplossing mogelijk, meneer Octopus." zei meneer Axolotl.
"U bent gedrogeerd door de verschrikkelijke sneeuwman!"
"Welnee, meneer Axolotl!" onderbrak agent Bromvlieg de eerdergenoemde meneer Axolotl.
"Dat moet natuurlijk filosoof Vis zijn!"
"Oh, natuurlijk, agent Bromvlieg! Nu vallen alle puzzelstukjes inéén!" riep meneer Axolotl.
"Filosoof Vis?" vroeg meneer Octopus. "Wat heeft hij hier mee te maken, agent Bromvlieg?"
"Dat zal ik u uitleggen, meneer Octopus. Wij hebben het sterke vermoeden dat meneer Beer is ontvoerd door filosoof Vis. Gezien meneer Beer te sterk is voor filosoof Vis heb ik nu het idee dat filosoof Vis meneer Beer ook heeft gedrogeerd, net als dat bij u het geval is. Kunt u mij toevallig vertellen of er hier iets is geserveerd dat u beiden hebben gegeten of gedronken, meneer Octopus?"
Meneer Octopus dacht eens goed na en kwam tot de conclusie dat dat inderdaad het geval was.
"Het waren de gezouten pinda's, agent Bromvlieg! Ik vond toch al dat ze een wat raar smaakje hadden..."

De meneren spraken af dat de licht-beschonken meneer Orang-Oetan samen met dokter Blobvis bij meneer Octopus zouden blijven en dat meneer Leeuw, meneer Axolotl en agent Bromvlieg in de tentakelwagen van meneer Octopus hun tocht naar filosoof Vis zouden voortzetten, in de hoop meneer Beer te vinden en te bevrijden. Na zo'n vijftig meter te hebben gereden kwamen de meneren plots meneer Das tegen, die net de straat wilde oversteken. Agent Bromvlieg besloot de tentakelwagen te stoppen om wat vragen te stellen aan meneer Das.
"Dag meneer Das, heeft u soms toevallig meneer Beer gezien?"
"Nee, agent Bromvlieg, die heb ik voor het laatst gezien toen ik ging kaarten bij meneer Octopus. Maar... is dit niet de tentakelwagen van diezelfde meneer Octopus?"
"Dat klopt, meneer Das. Wij denken dat filosoof Vis meneer Beer ontvoerd heeft en dus heb ik de tentakelwagen van meneer Octopus geconfisqueerd..." legde agent Bromvlieg uit, maar meneer Das onderbrak hem plotseling.
"Maar agent Bromvlieg, ik heb filosoof Vis zojuist nog gezien!"
"Waar dan, meneer Das?"
"Hij liep in de richting van zijn huis, agent Bromvlieg, maar er was iets raars aan hem..."
"Vertelt u eens wat nieuws, meneer Das." bromde meneer Leeuw.
"Nee, dat bedoel ik niet, meneer Leeuw! Filosoof Vis droeg namelijk een pruik en vrouwenkleren."
"Dit bevestigd het verhaal van meneer Axolotl, meneer Das! Snel, stapt u in, dan gaan we samen naar filosoof Vis toe om verhaal te halen."

Na een ritje van een paar minuten bracht agent Bromvlieg de tentakelwagen van meneer Octopus abrupt tot stilstand voor het huis van filosoof Vis. De vier meneren stapten uit toen zij plotseling een schot hoorden. Ze verstopten zich achter de tentakelwagen en keken waar het schot vandaan kwam. Nu bleek dat meneer Raaf, in het dagelijks leven de eigenaar van een treinstation, uit een raam van het huis van filosoof Vis met een pistool aan het schieten was, terwijl hij tegelijkertijd naar beneden riep.
"Verdraaid, meneer Leeuw, misschien had u toch maar uw schietijzer mee moeten nemen."
"Daar schieten we nu niks mee op, agent Bromvlieg." repliceerde meneer Leeuw. Agent Bromvlieg trok zijn dienstwapen en schoot terug. Na een kortstondige kogelwisseling was meneer Raaf plots uit het openstaande raam verdwenen. De vier meneren stonden voorzichtig op, en op aanwijzingen van agent Bromvlieg omsingelden zij het huis van filosoof Vis.
"De weg zelf is je bestemming, meneer Beer!" hoorden ze filosoof Vis binnen roepen. Meneer Axolotl keek door een raampje en zag hoe de als vrouw bekleedde filosoof Vis de grootste moeite had om meneer Beer, vastgebonden op een stoel, in bedwang te houden. Een niet al te lange tijd later betrad ook meneer Raaf de kamer.
"Wat moeten we nu doen, filosoof Vis?!" riep hij op een paniekerige manier.
"Een superieur mens handelt alvorens te spreken, en spreekt daarna in overeenstemming met zijn daden, meneer Raaf!" riep filosoof Vis terug. Meneer Raaf begreep niet wat filosoof Vis bedoelde, waardoor zijn aandacht op meneer Beer verslapte. Vervolgens trok meneer Beer de touwen waarmee hij zat vastgebonden van zich af, stond hij op en gooide hij zowel filosoof Vis als meneer Raaf door de kamer heen, om hierna zo snel mogelijk het huis via de voordeur te verlaten.
"Agent Bromvlieg, meneer Leeuw! Pas op, ze zijn gewapend!" riep hij. Al snel kwamen ook filosoof Vis en meneer Raaf naar buiten gerend, maar meneer Raaf struikelde over de drempel en nam filosoof Vis mee in zijn val. Nu de boeven op de grond lagen konden ze eenvoudig worden overmeesterd door agent Bromvlieg, die ze vastketende aan de tentakelwagen van meneer Octopus.

"Hoera! Meneer Beer is gered!" riep een dolenthousiaste meneer Axolotl uit het raam van de tentakelwagen terwijl de helden, het slachtoffer en de boeven in de tentakelwagen bij het politiebureau van agent Bromvlieg aankwamen. Bij het politiebureau hield zich intussen een grote menigte op. Allen waren zij afgereisd naar het bureau om uit te vinden hoe het met meneer Beer was. De helden werden bejubeld, meneer Beer werd geknuffeld door mevrouw Beer en mevrouw Konijn en de boeven werden door een paar jongetjes bekogeld met over de datum-zijnde pakken vla, aangevoerd vanuit de zuivelproductenwinkel van meneer Okapi.
"Oh, meneer Beer! Ik ben zo blij dat u niks mankeert!" riep een emotionele mevrouw Konijn uit. Ook andere vrienden van meneer Beer waren hier blij om. Terwijl agent Bromvlieg meneer Raaf en filosoof Vis afvoerde naar hun cellen werd meneer Beer aan alle kanten omhelsd en geknuffeld.
"Maar meneer Beer, hoe bent u ontvoerd?" vroeg meneer Capibara.
"Dat zal ik eens haarfijn uitleggen." zei meneer Axolotl.
"Meneer Beer was wezen kaarten bij meneer Octopus en filosoof Vis heeft een verdovend middel in de pinda's van meneer Beer gekregen. Wat filosoof Vis echter niet wist was dat ook meneer Octopus een aantal pinda's had genomen, waardoor ook hij het bewustzijn verloor. Omdat meneer Beer groot is duurde het een tijdje voordat het bij hem begon te werken. Filosoof Vis wist dit en brak in bij mevrouw Konijn, trok haar kleding aan en lokte even later meneer Beer naar binnen, alwaar meneer Beer van zijn stokje ging. Daarna hebben filosoof Vis en meneer Raaf meneer Beer naar het huis gebracht waar ze hem gevangen hielden."
"Voor deze ene keer geloof ik uw verhaal, meneer Axolotl." zei een glimlachende agent Bromvlieg, terwijl hij weer naar buiten liep.
"Ze wilden net losgeld gaan eisen bij mevrouw Beer, toen wij aankwamen en meneer Beer zichzelf wist te bevrijden. Ik heb ze net gearresteerd op verdenking van ontvoering en poging tot moord."
"Maar, agent Bromvlieg, wat was het motief nou eigenlijk?" vroeg meneer Orang-Oetan.
"Het motief was een enorm geldgebrek voor meneer Raaf, meneer Orang-Oetan. Zijn stationnetje staat op het punt om failliet te gaan, ziet u? Meneer Raaf dacht dat meneer Beer niet zo lang geleden namelijk een enorme geldprijs had gewonnen."
"Maar waarom werkte filosoof Vis dan mee, agent Bromvlieg?"
"Ach, weet u meneer Orang-Oetan, filosoof Vis is gewoon een akelig mannetje." antwoordde agent Bromvlieg.

Meneer Beer heeft pech

2011-01-04T21:02:00.002+01:00

Net als de vorige keer is dit ook een oude episode van Meneer Beer.
------------------------------------
Meneer Beer moest een keer na het weekend mevrouw Beer ophalen bij haar moeder. Mevrouw Beer was dat weekend uit logeren geweest bij haar moeder, maar meneer Beer wilde niet mee. Mevrouw Beer vond dit niet leuk en dat liet ze blijken door geen appeltaart te bakken voor meneer Beer, terwijl dat toch een wekelijks ritueel was. Meneer Beer voelde zich door zijn houding voorafgaand aan het weekend wat schuldig tegenover mevrouw Beer, dus ging hij haar ophalen en naar huis brengen om het een beetje goed te maken. Althans, dat was de bedoeling van meneer Beer, want dit gebeurde toen meneer Beer bij zijn schoonmoeder aanbelde.

*ding dong*
"Dag mevrouw schoonmoeder Beer, ik kwam mijn vrouw ophalen."
"Dag meneer man van mijn dochter Beer. Volgens mij had u beter kunnen bellen, want mijn dochter en ook uw vrouw is een kwartiertje geleden al begonnen met een tocht naar het station van meneer Raaf om de trein naar huis te nemen."
"Ik vrees, mevrouw schoonmoeder Beer, dat u gelijk heeft en dat ik beter had kunnen bellen. Maar als u het niet erg vindt ga ik snel die kant op om te kijken of ik haar onderweg per ongeluk nog tegenkom."
"Veel succes meneer man van mijn dochter Beer. Doet u haar maar de groetjes als het u lukt."
"Dat zal ik doen, mevrouw schoonmoeder Beer." zei meneer Beer terwijl hij zich naar zijn auto haastte. Meneer Beer ging snel in zijn bruine bolide zitten en zette koers uit naar het station van meneer Raaf en terwijl hij reed keek meneer Beer op de trottoirs om te zien of hij mevrouw Beer toevallig zag lopen. Dit bleek tot op heden nog niet het geval te zijn.

Meneer Beer reed nog een stukje en zag meneer Das staan bij een kruispunt. Toen meneer Das meneer Beer opmerkte zwaaide de eerstgenoemde naar de laatstgenoemde. Het leek meneer Beer wel een goed idee om aan meneer Das te vragen of hij mevrouw Beer ook toevallig gezien had, dus deed hij dit. Meneer Beer stopte naast meneer Das en deed zijn raampje naar beneden.
"Goedendag meneer Das."
"Goedendag meneer Beer, is er iets?"
"Ja, ik had een vraag voor u, meneer Das."
"Stelt u uw vraag maar, meneer Beer."
"Heeft u mevrouw Beer zojuist of enige momenten geleden toevallig zien lopen in de richting van het station van meneer Raaf?"
"Welverdraaid meneer Beer, ik geloof dat ik mevrouw Beer enige momenten geleden inderdaad in de richting van het station van meneer Raaf zag lopen!"
"Weet u ook nog ongeveer hoeveel momenten geleden u mevrouw Beer in de richting van het station van meneer Raaf zag lopen, meneer Das?"
"Eens even denken hoor, meneer Beer. Volgens mij was dat zo'n zeven minuten geleden."
"Hartelijk bedankt, meneer Das!"
"Graag gedaan, meneer Beer. Mag ik u trouwens ook wat vragen?"
"Uiteraard, meneer Das. Vraagt u maar."
"Meneer Beer, waarom loopt mevrouw Beer richting het station van meneer Raaf terwijl u hier in uw auto zit en opzoek bent naar mevrouw Beer? Heeft u soms problemen in uw huwelijk, meneer Beer?"
"Welnee, meneer Das. Mevrouw Beer en ik waren elkaar gewoon misgelopen."
"Dan is het goed, meneer Beer. Haast u zich maar snel voordat de trein van mevrouw Beer vertrekt!"
"Dat zal ik doen! Bedankt meneer Das." zei meneer Beer voordat hij het raampje van zijn auto weer omhoog draaide en verder ging met het koersen richting het station van meneer Raaf.

Meneer Beer dacht dat wanneer hij flink gas zou geven, hij nog net kon voorkomen dat mevrouw Beer de trein naar huis zou nemen, terwijl er nog ruimte genoeg was in de auto van de familie Beer. Op sommige stukjes van de rit richting het station gaf meneer Beer zelfs zodanig gas dat hij harder reed dan eigenlijk was toegestaan. Even later kwam meneer Beer aan bij het station en zag hij net een trein vertrekken. In de hoop dat mevrouw Beer nog op het perron stond te wachten liep meneer Beer zo hard als hij kon het perron op, maar mevrouw Beer zag hij niet meer staan. Meneer Beer zuchtte eens diep toen hij meneer Raaf in een kiosk zag staan. Meneer Beer besloot om naar meneer Raaf toe te lopen en te vragen of hij mevrouw Beer ook had gezien.
"Goedendag meneer Raaf."
"Goedendag meneer Beer. Is dat even toevallig!" zei meneer Raaf met enig enthousiasme.
"Hoezo, meneer Raaf?" vroeg meneer Beer met enige nieuwsgierigheid.
"Dat zal ik u eens vertellen, meneer Beer. Even geleden was mevrouw Beer hier namelijk om de trein naar huis te nemen en nu staat u hier pardoes ook. Vindt u dat ook niet toevallig?"
"Toevallig wel, meneer Raaf." antwoordde meneer Beer, die teleurgesteld weer naar zijn auto wilde lopen.
"Zeg, meneer Beer, mag ik u iets vragen?"
"Oh, jawel, meneer Raaf. Vraagt u maar."
"Waarom neemt mevrouw Beer de trein naar huis als u hier bent met de auto? Heeft u soms problemen in uw huwelijk?"
"Welnee meneer Raaf, we zijn elkaar gewoon misgelopen en toen wilde ik zo snel mogelijk naar het station toe om te kijken of ik mevrouw Beer nog in kon halen zodat mevrouw Beer niet met de trein naar huis hoefde en gezellig met mij mee kon in de auto."
"Dan is het goed, meneer Beer. Wilt u ook met de trein naar huis?"
"Welnee meneer Raaf, ik ben met de auto."
"Oh ja, dat is waar ook meneer Beer. Veel plezier met uw terugreis!"
"Dank u wel, meneer Raaf. Tot ziens."
"Tot ziens, meneer Beer."

Even later zat meneer Beer weer in zijn auto om naar huis toe te gaan, waar mevrouw Beer waarschijnlijk al op meneer Beer zat te wachten. Meneer Beer geeft dit nooit snel toe aan zijn vrienden, maar stiekem mist meneer Beer mevrouw Beer altijd als mevrouw Beer een weekend uit logeren is bij zijn schoonmoeder. Terwijl meneer Beer al dacht aan de warmte van mevrouw Beer begon de auto van meneer Beer plotseling vreemde geluiden te maken. Meneer Beer ontwaakte uit zijn dagdroom over mevrouw Beer en keek naar de metertjes om te kijken of hij soms geen benzine meer had, maar het bleek dat er nog genoeg in de tank bleek te zitten om nog twee keer de reis te maken die meneer Beer al af had gelegd. Na de rare geluiden begon de auto van meneer Beer snelheid te verliezen en het leek meneer Beer een verstandig idee om zijn auto bij de eerstvolgende praatpaal te parkeren zodat hij de wegenwacht kon oproepen. Met een snelheid die zo laag was dat meneer Slak probleemloos voorbijliep reed de auto van meneer Beer naar de praatpaal toe. Ongeveer tien meter voordat meneer Beer bij de paal was aangekomen begaf de auto het helemaal en was meneer Beer stilgevallen. Meneer Beer stapte uit zijn stilgevallen bolide en liep naar de praatpaal toe.
"Goedemiddag." riep meneer Beer tegen de praatpaal.
"Goedemiddag." riep de praatpaal terug.
"Waarmee kan ik u van dienst zijn?"
"Hallo. Mijn naam is meneer Beer en mijn auto is zojuist stilgevallen."
"Oké, meneer Beer, wij sturen meneer Octopus uw kant op. Over een paar minuten zou hij ter plaatse moeten zijn."
"Dank u wel."
"Graag gedaan, meneer Beer. Een fijne dag nog." zei de vriendelijke stem uit de praatpaal en meneer Beer knikte naar de paal, niet realiserend dat praatpalen dat niet kunnen waarnemen.

Het duurde inderdaad niet al te lang voordat meneer Octopus op kwam dagen om meneer Beer te helpen. Meneer Octopus stopte zijn takelwagen en stapte uit.
"Goedemiddag, meneer Beer. Wat is het probleem?"
"Goedemiddag, meneer Octopus, hij doet het niet meer." zei meneer Beer tegen meneer Octopus. Meneer Octopus opende de motorkap en inspecteerde de motor nauwkeurig. Na aan een aantal dingen te hebben gezeten kwam meneer Octopus tot een conclusie waar meneer Beer niet al te gelukkig van werd.
"Het klopt, meneer Beer, deze auto werkt inderdaad niet meer. Ik zal hem terug moeten takelen naar de garage om hem daar te laten maken, daar heb ik hier het gereedschap niet voor." Meneer Beer zuchtte diep.
"Gaat u maar vast op de passagiersstoel van mijn tentakelwagen zitten, dan regel ik de rest wel." zei meneer Octopus tegen meneer Beer voordat hij de auto op zijn tentakelwagen takelde en ze samen naar de garage reden. Om de tijd te doden besloot meneer Octopus om meneer Beer wat vragen te stellen.
"Zo, meneer Beer, wat heeft u gedaan vandaag?"
"Dat zal ik u eens vertellen, meneer Octopus. Ik ging mijn vrouw ophalen van haar moeder, maar het bleek dat mevrouw Beer al naar het station was vertrokken toen ik bij haar moeder aankwam. Toen moest ik dus naar het station van meneer Raaf toe om te kijken of ik haar onderweg nog in kon halen, maar dit bleek niet het geval te zijn. Op het moment dat ik mijn auto parkeerde reed de trein net weg. Daarna ging ik weer naar huis toe, maar de auto begaf het onderweg en nu zit ik hier."
"Het zat u vandaag niet echt mee, meneer Beer."
"Dat kunt u wel stellen, meneer Octopus."
"Meneer Beer, mag ik u wat vragen? Heeft u problemen in uw huwelijk dat mevrouw Beer bij haar moeder logeerde en u thuis bleef slapen?"
"Welnee, meneer Octopus, ik had gewoon weinig behoefte om bij mijn schoonmoeder te slapen."
"Dan is het goed, meneer Beer." zei meneer Octopus. Na deze rit kwamen meneer Beer en meneer Octopus aan bij de garage alwaar meneer Octopus de auto van meneer Beer van zijn tentakelwagen haalde en op een brug zette.
"Meneer Beer, zodra ik denk te weten wanneer ik klaar ben met uw auto zal ik u wel bellen."
"Dat is goed, meneer Octopus. Dan ga ik nu naar huis toe." besloot meneer Beer.

Meneer Beer begon aan de weg naar huis toe en alsof hij nog niet genoeg pech had ondervonden die dag reed agent Bromvlieg ook nog eens door een waterplas, waardoor de enkel van meneer Beer nat werd. Agent Bromvlieg had dit blijkbaar niet door, gezien hij gewoon zijn weg vervolgde. Meneer Beer zuchtte weer, maar was nu gelukkig bijna thuis. Meneer Beer liep zijn straat in en merkte toen dat mevrouw Konijn in de tuin bezig was. Mevrouw Konijn zag meneer Beer naderen en wilde een praatje aanknopen.
"Goedemiddag meneer Beer! Heeft u een zware dag gehad? U ziet er namelijk vermoeid uit."
"Goedemiddag mevrouw Konijn. Dat klopt. Ik ben kapot."
"Och, arme meneer Beer. Waarom komt u niet gezellig mee naar binnen, dan maak ik een lekker voetbadje en een appeltaart voor u."
"Dat is erg aardig, mevrouw Konijn..." meneer Beer stopte met praten en keek zijn eigen woonkamer in waar hij mevrouw Beer zag staan die niet zo vrolijk keek.
"...maar ik ga liever naar mijn vrouw toe. Mevrouw Beer is namelijk het hele weekend weggeweest, begrijpt u."
"Ik begrijp het, meneer Beer. Mocht u van gedachte veranderen dan weet u mij te vinden." sloot mevrouw Konijn met een knipoog af.

Meneer Beer liep naar binnen toe en trof mevrouw Beer in de woonkamer aan.
"Zo, meneer Beer, waar bent u de hele dag geweest?" vroeg mevrouw Beer op een dreigende toon. Meneer Beer plofte neer in zijn stoel en legde zijn voeten op de poef, want die deden zeer. Hij vroeg mevrouw Beer om ook te gaan zitten en legde het hele verhaal aan mevrouw Beer uit. Mevrouw Beer was ontroerd om wat meneer Beer voor haar overhad en besloot om meneer Beer eens te verwennen.
"Doe uw stropdas maar af en ontspan maar lekker terwijl ik een voetbad voor u maak. Ik zal ook even een lekker glaasje halfvolle melk inschenken."
En zo geschiedde.

Meneer Beer koopt een appeltaart

2010-12-25T13:24:00.002+01:00

Ja ja, dit is een oldie, het klopt. Het is namelijk zo dat de eerste paar verhalen van Meneer Beer nog niet op mijn blog staan, dus vandaar. De andere oudjes komen binnenkort ook online.
-----------------------------

Meneer Beer liep een keer naar de winkel toe om een appeltaart te halen. Mevrouw Beer was namelijk een weekend weg naar haar moeder toe en meneer Beer had het niet zo op zijn schoonmoeder. Mevrouw Beer vond dit niet zo leuk van meneer Beer en als wraak maakte ze dit weekend geen appeltaart voor meneer Beer. Dat vond meneer Beer niet zo leuk, aangezien de appeltaart zijn meest favoriete taart ooit was. Appel-kruimel mocht ook nog wel, maar als er geen appel in zat vond meneer Beer het maar helemaal niks.

Meneer Beer liep die keer naar de winkel toe om een appeltaart te halen. Meneer Beer was zelf nogal klunzig in de keuken, dus leek het hem een veel beter idee om een taart te kopen bij een echte bakker die wist wat hij deed. De appeltaarten van de bakker waren misschien niet zo fantastisch als die van mevrouw Beer, maar mevrouw Beer was er niet. Meneer Beer wilde ondanks de afwezigheid van mevrouw Beer toch echt wel zijn wekelijkse appeltaartje oppeuzelen, dus was de bakker de enige overgebleven optie. Eigenlijk had hij het ook aan de buurvrouw kunnen vragen, maar als mevrouw Beer erachter zou komen dat meneer Beer een appeltaart van de buurvrouw had gekregen zou ze een week lang in het logeerbed blijven slapen. En meneer Beer had daar nou ook niet echt heel veel zin in. Meneer Beer hield namelijk wel van knuffelen met mevrouw Beer, maar als mevrouw Beer boos is op meneer Beer en daarom in het logeerbed gaat slapen kan meneer Beer ook niet met mevrouw Beer knuffelen. Bovendien waren de appeltaarten van de buurvrouw nou ook weer niet zo lekker dat meneer Beer daar een week lang knuffelen voor zou riskeren. Meneer Beer is misschien de slimste niet, maar ook zeker niet dom.

Meneer Beer was nog steeds bezig met het kiezen van de veilige optie die de bakker was. Hij liep de hoek om en kwam meneer Das tegen.
"Goedemiddag meneer Das, wat een lekker weertje, vindt u ook niet?"
"Zeer zeker, meneer Beer. Maar wat doet u hier? Eet u normaal geen appeltaart rond deze tijd?"
"Dat klopt, meneer Das, maar mevrouw Beer is bij haar moeder aan het logeren, dus is er geen appeltaart in huis. Ik loop juist naar de bakker toe om er één te kopen."
"Heeft u problemen thuis, meneer Beer, dat mevrouw Beer bij haar moeder aan het logeren is?"
"Welnee, meneer Das, ik had gewoon geen behoefte om naar mijn schoonmoeder te gaan."
"Dan is het goed, meneer Beer. Nog veel plezier met uw appeltaart." sloot meneer Das af, terwijl meneer Beer zijn weg naar de bakker vervolgde.

Meneer Beer moest nog maar een klein stukje om bij de bakker aan te komen. Dit merkte hij door de geur die in deze buurt hing. Het rook er naar vers brood, gebakjes en appeltaart. Meneer Beer raakte door de overduidelijke aanwezigheid van deze geur in een zodanige trance dat hij spontaan begon te kwijlen. Dikke klodder berenspeeksel vielen naar beneden en één klodder raakte meneer Muis zelfs.
"Meneer Beer, past u eens op!" riep de kleine meneer Muis naar meneer Beer. Meneer Beer schrok wakker en excuseerde zich.
"Och, hemeltje! Mijn nederige excuses, meneer Muis. Ik zat even met mijn hoofd ergens anders." zei hij, terwijl zijn zakdoek uit zijn borstzakje haalde om meneer Muis droog te maken.
"Het is al goed, meneer Beer. Mag ik vragen wat u hier doet? Normaal eet u toch appeltaart rond dit tijdstip?"
"Dat klopt, meneer Muis, maar mevrouw Beer logeert bij haar moeder en heeft geen appeltaart gebakken, dus nu ga ik even naar de bakker toe om een verse appeltaart te kopen, zodat ik toch mijn wekelijkse appeltaartje kan nuttigen."
"Heeft u problemen thuis, meneer Beer, dat mevrouw Beer bij haar moeder aan het logeren is?"
"Welnee, meneer Muis, maar ik had er gewoon geen behoefte aan om naar mijn schoonmoeder te gaan."
"Gelukkig maar, meneer Beer. Eet smakelijk alvast."
"Dank u wel, meneer Muis." antwoordde meneer Beer terwijl hij nu bijna bij de bakker aan was gekomen.

De bakkerij was nu zo dichtbij dat meneer Beer het gebouw zelfs daadwerkelijk zag. Hij begon wat sneller te lopen en liep al gauw de bakkerij binnen.
"Één appeltaart voor meneer Beer, alstublieft." zei meneer Beer bij binnenkomst. Bakker Papegaai keek even op.
"Één appeltaart voor meneer Beer, alstublieft." zei meneer Papegaai.
"Goedemiddag, meneer Papegaai, hoe gaat het met uw bakkerij?" vroeg meneer Beer aan meneer Papegaai.
"Goedemiddag, meneer Papegaai, hoe gaat het met uw bakkerij?"
"Nee, meneer Papegaai, dat vroeg ik aan u."
"O, ja... dat is waar ook, meneer Beer! Ik zal wel even een verse appeltaart voor u gereedmaken." zei meneer Papegaai terwijl hij naar achteren liep. Meneer Beer keek rond en zag dat zijn buurvrouw, mevrouw Konijn, ook aanwezig was in de bakkerij.
"Goedemiddag meneer Beer." zei ze tegen hem.
"Goedemiddag mevrouw Konijn."
"Hoorde ik dat nou goed, meneer Beer? Komt u een appeltaart kopen?"
"Dat klopt inderdaad, mevrouw Konijn. Ik kom een appeltaart kopen."
"Bakt uw vrouw die normaal gesproken niet voor u?"
"Dat klopt, mevrouw Konijn, maar mijn vrouw is uit logeren bij haar moeder." Toen mevrouw Konijn dat hoorde begon ze spontaan te glimlachen.
"Is dat zo, meneer Beer? Waarom komt u dan niet bij mij? Dan bak ik een gratis appeltaart voor u." Hier was meneer Beer al bang voor.
"Dat is erg aardig, mevrouw Konijn, maar meneer Papegaai is vast al bezig met de appeltaart en hij stelt het vast niet op prijs als ik nu plotsklaps zijn bakkerij verlaat terwijl hij nog bezig is met mijn appeltaart."
"Weet u dat zeker, meneer Beer?" vroeg mevrouw Konijn op een uitdagende manier terwijl ze aan de vacht van meneer Beer voelde.
"Euh... jaha, toch wel behoorlijk vrij zeker, hoor!" antwoordde hij.
"Oh, nou... dat is nou erg jammer, meneer Beer. Ik had mijzelf graag uitgesloofd voor een beer zoals u. Oh, verhip! Laat ik zomaar mijn portemonnee vallen." Mevrouw Konijn bukte voorover om haar portemonnee op te rapen en wiegelde opzichtig met haar derrière in de richting van meneer Beer, die de grootste moeite had om er niet naar te kijken. Mevrouw Konijn raapte haar portemonnee weer op en begon weer met meneer Beer te praten.
"En trouwens, meneer Beer, weet u wat ze zeggen over konijnen en de liefde?"
"Euh... nee..." antwoordde meneer Beer voorzichtig. Mevrouw Konijn beet sexy op haar lip en maakte een krulletje in de vacht van meneer Beer, maar net op het moment dat ze het wilde zeggen kwam meneer Papegaai er weer aan met de verse appeltaart.

Door de avances van mevrouw Konijn was meneer Beer ernstig rood aangelopen, maar door zijn dikke vacht kon je dat toch niet zien.
"Alstublieft, meneer Beer, dat is dan vier euro." zei meneer Papegaai tegen meneer Beer. Meneer Beer gaf vier euro aan meneer Papegaai, nam de doos met appeltaart onder zijn arm en wilde weer vertrekken.
"Bedankt en tot ziens, meneer Papegaai."
"Bedankt en tot ziens, meneer Papegaai."
"Nee, ú bent meneer Papegaai, ik ben Meneer Beer."
"O ja. Tot ziens, meneer Beer."
"Tot ziens, mevrouw Konijn."
"Dag, meneer Beer. Eet smakelijk. En als u na die appeltaart nog honger heeft mag u gerust even aankloppen hoor."
"Dank u wel, mevrouw Konijn, maar dat zal vast niet nodig zijn." besloot meneer Beer. En zo ging meneer Beer weer op huis aan alwaar hij zijn versgekochte appeltaart oppeuzelde onder het genot van een koud glas halfvolle melk.

What's my age again?

2010-12-17T00:05:00.000+01:00

The boy who lost his phone

2010-11-16T14:56:00.000+01:00

There once was a boy who adored his phone
He played with it constantly, even when alone
He experienced something different with his newly bought toy
It was warm and playfull and a guarantee of joy

But then one day, disaster had struck
It seemed that the boy had ran out of luck
As he played with his brand new pal,
it slipped out of his hands, straight into a well!

The boy yelled and cried, and waved his arms around,
While hoping someone would hear this desperate sound
Then along came a nearly seven foot man
And he said to the boy, "Don't worry son, I've got a plan"

The boy then watched as the man reached into the well,
while moaning and growning and fighting the smell.
The boy hoped and prayed this stranger would get his phone,
so he wouldn't spend yet another night alone.

Minutes went by, but the man eventually succeeded,
giving the phone back to the boy, giving him what he needed.
This was the tale of a boy named Aaron Kerry,
and how he got back his brand new BlackBerry.

De cover die bekender is #8 Blinded by the Light

2010-11-04T14:45:00.002+01:00

Een enorme hit voor Manfred Mann's Earth Band in 1977, maar dit nummer werd vier jaar eerder al uitgebracht door de schrijver dan dit nummer: Bruce Springsteen!

Ja, het is een liveversie, want de albumversie is dankzij Sony niet te zien in Nederland op YouTube.

Waar is Meneer Beer?

2010-11-01T00:36:00.004+01:00

"Welkom bij de quiz, Raad het historische figuur!" sprak de quizmaster.
"Ik ben jullie gastheer, meneer Capibara, en dit zijn de deelnemers van vandaag! Onze eerste deelnemer is een bekende voor iedereen, geliefd bij jong en oud en heeft de verschrikkelijke sneeuwman maar liefst zeventien keer onder ogen gezien. Welkom meneer Axolotl!"
"Dank u wel, meneer Capibara."
"Vertelt u eens wat over uzelf, meneer Axolotl."
"Ik ben meneer Axolotl, ik ben getrouwd en ik probeer het mysterie van de witte plukjes te ontrafelen."
"Veel succes, meneer Axolotl."
"Dank u wel, meneer Capibara", zei meneer Axolotl terwijl meneer Capibara richting de tegenstander van meneer Axolotl liep.
"De tegenstander van meneer Axolotl vandaag, die tevens onze tweede deelnemer is, is eveneens geliefd, maar vooral door de volwassen populatie. Hij is de eigenaar van ons favoriete café, waar hij vooral bromt en gromt. Goedenavond meneer Leeuw."
"Grr...", liet meneer Leeuw slechts weten.
"Euhm... oke... Meneer Leeuw, wilt u iets over uzelf vertellen?" vroeg meneer Capibara aan meneer Leeuw. Meneer Leeuw keek hem alleen duister aan, zoals meneer Leeuw dat zo goed kan, en meneer Capibara liet hem met rust.
"Dan heb ik u nog aan één iemand voor te stellen. Mijn lieftallige assistente, mevrouw Konijn!" zei meneer Capibara, terwijl mevrouw Konijn in een uitdagend pakje op het podium verscheen en het mannelijke gedeelte van het publiek begon te fluiten.
"Goed! Dan beginnen we nu met de eerste ronde!" zei meneer Capibara, met een luid applaus van zijn publiek tot gevolg.

"En dan nu de eerste ronde, de rijmronde. In deze ronde worden er woorden genoemd die rijmen op de namen van beroemde historische figuren. Wie het weet moet op de knop drukken en wie het eerst op de knop drukt mag het zeggen. Hebben de kandidaten dit begrepen?" vroeg meneer Capibara aan zijn gasten. Meneer Axolotl knikte en meneer Leeuw bleef kijken zoals hij al deed.
"Oke, dan volgt hier het eerste woord: Racekar!"
Een bliepgeluid vulde de studio. Dit was het geluid dat de knop van meneer Leeuw produceerde.
"Meneer Leeuw, zeg het maar."
"Confusius."
"Nee, dat is fout."
Vervolgens klonk en een tringeling, het geluid dat de knop van meneer Axolotl maakte.
"Meneer Axolotl?"
"Ja, meneer Capibara?"
"Weet u het?"
"Julius Caesar misschien, meneer Capibara?"
"Dat is goed!" zei meneer Capibara, gevolgd door een luid applaus vanuit de tribunes.
"Het is 1-0 voor meneer Axolotl. Dan volgt nu het volgende woord: Kun!"
Wederom volgde er een tringeling.
"Zegt u het maar, meneer Axolotl."
"Is het misschien Attila de Hun, meneer Capibara?"
"Dat is correct, meneer Axolotl! Dat is de 2-0 voor meneer Axolotl. Dan volgt nu het derde woord: Paus!" Een bliepgeluid klonk.
"Zegt u het maar, meneer Leeuw."
"Johann Sebastian Strauss."
"Ik kijk even naar de jury. Helaas, meneer Leeuw, dat is niet de naam waarnaar wij opzoek zijn. Meneer Axolotl, weet u het misschien?"
"Is het misschien Johann Baptist Strauss, meneer Capibara?"
"Dat is wederom goed, meneer Axolotl!" zei meneer Capibara. Na wederom een goed antwoord te hebben gegeven stond meneer Axolotl met 3-0 voor, een voorsprong welke hij de rest van de eerste ronde niet meer uit handen gaf. Aan het einde van de eerste ronde stond het 7-3 in het voordeel van meneer Axolotl.

"Dan is het nu tijd voor ronde nummer twee!" zei meneer Capibara. "In deze ronde moeten de kandidaten aan de hand van voorwerpen historische figuren raden. Mevrouw Konijn, breng de voorwerpen maar!" Op dat moment rolde een schaars geklede mevrouw Konijn een tafeltje de studio binnen met daarop een bord gevuld met bonen.
"Kandidaten, letten jullie eens goed op", zei meneer Capibara. "Jullie zien hier een bord met bonen. Als ik nou één boon apart leg, welk historisch figuur ben ik dan?"
Een bliepgeluid, het geluid van meneer Leeuw, vulde de studio wederom.
"Meneer Leeuw, zegt u het maar."
"Multatuli." bromde meneer Leeuw.
"Helaas, meneer Leeuw, dat is incorrect. Meneer Axolotl, wilt u een poging wagen?"
"Jawel, meneer Capibara. Ik denk dat het Napoleon Bonaparte moet zijn."
"Dat heeft u helemaal goed gedacht, meneer Axolotl, want dat is namelijk het juiste antwoord!" zei meneer Capibara, waarna er een luid applaus de studio vulde.
"Maar zegt u eens, meneer Axolotl, wat is uw geheim?" vroeg meneer Capibara aan meneer Axolotl.
"Mijn geheim, meneer Capibara?"
"Ja, meneer Axolotl, uw geheim."
"Ik mag dat eigenlijk niet zeggen, meneer Capibara."
"Toe nou, meneer Axolotl, het publiek wil het ook graag weten!" zei meneer Capibara, terwijl het publiek begonnen te joelen.
"Goed dan, meneer Capibara... maar u moet niet schrikken, hoor!" zei meneer Axolotl, terwijl het publiek kalmeerde.
"Ik weet namelijk wat er met meneer Beer gebeurd is, meneer Capibara."
"Meneer Beer?!" riep mevrouw Konijn op een paniekerige wijze.
"Ja, mevrouw Konijn, meneer Beer! Filosoof Vis heeft hem vergiftigd en ontvoerd en als ik het aan de politie zou vertellen dan zou filosoof Vis achter mevrouw Axolotl aankomen!"
"Oh nee!" riep mevrouw Konijn, om vervolgens te bezwijken en in de armen van meneer Capibara te vallen.

Toevallig bleek agent Bromvlieg in het publiek te zitten. Hij stond op en liep vlot naar meneer Axolotl toe.
"Meneer Axolotl, weet u toevallig ook waar filosoof Vis meneer Beer heeft ondergebracht?"
"Nee, sorry, agent Bromvlieg, dat weet ik niet!" aldus een zeer emotionele meneer Axolotl.
"Meneer Axolotl, u weet dat ik uw aantijgingen vaak in twijfel trek, maar ik kan aan u en mevrouw Konijn zien dat de situatie ditmaal zeer ernstig is, dus ik wil graag dat u mij meehelpt met het zoeken naar meneer Beer en filosoof Vis."
"Dat heb ik graag voor mijn vriend, meneer Beer, over, agent Bromvlieg."
"Meneer Leeuw, helpt u ook mee?" vroeg agent Bromvlieg aan meneer Leeuw. Meneer Leeuw knikte alleen en kwam direct achter zijn desk vandaan. Met zijn drieën gingen de potentiële redders van meneer Beer op pad om zijn mogelijke ontvoering op te lossen.
"Zouden we eigenlijk versterking nodig hebben, agent Bromvlieg?" vroeg een angstige meneer Axolotl.
"Misschien is dat wel een goed idee, meneer Axolotl. Meneer Leeuw, wie let er momenteel op uw café?"
"Meneer Orang-Oetan, agent Bromvlieg. Tevens heb ik ook een schietijzer in mijn café, mocht dat nodig zijn, agent Bromvlieg."
"Doe dat maar niet, meneer Leeuw. Maar wellicht kan meneer Orang-Oetan ons meehelpen in de speurtocht naar meneer Beer." suggereerde agent Bromvlieg. Meneer Leeuw stemde in en samen met meneer Axolotl en agent Bromvlieg ging hij naar zijn café toe om meneer Orang-Oetan op te halen. Het café lag immers toch op de route naar de mogelijke verblijfplaats van filosoof Vis en extra hulp is altijd welkom, zo dacht agent Bromvlieg.

Eenmaal aangekomen bij de kroeg van meneer Leeuw viel het de heren op dat het er stil was. Bij binnenkomst bleek dat alleen meneer Orang-Oetan aanwezig was.
"Waar zijn alle klanten, meneer Orang-Oetan?" vroeg meneer Axolotl.
"Dat weet ik niet, meneer Axolotl. Ik weet wel dat dit kannetje wonderdrank verrekte lekker smaakt." zei een licht aangeschoten meneer Orang-Oetan om vervolgens zijn glas te legen in zijn keel en deze weer te vullen met verse wonderdrank.
"Dit is niet de bedoeling, meneer Orang-Oetan." zei meneer Leeuw op een boze toon, terwijl hij de drank van meneer Orang-Oetan afpakte en terugzette waar het thuishoorde.
"Uw drankgebruik baart mij zorgen." zei meneer Leeuw ook nog.
"Waarom, meneer Leeuw, waarom heeft men het altijd over mijn drankgebruik, maar nimmer over mijn dorst?" repliceerde meneer Orang-Oetan. Na deze haast filosofische uitspraak van meneer Orang-Oetan vestigde agent Bromvlieg de aandacht op de kwestie meneer Beer.
"Meneer Orang-Oetan, wij zijn hier omdat het erop lijkt dat meneer Beer ontvoerd is."
"Is dat zo, agent Bromvlieg? Waarom zijn jullie dan hier? Is meneer Leeuw soms verdacht?"
"Welnee, meneer Orang-Oetan. Meneer Leeuw zal meneer Axolotl en de politie, dat ben ik, bijstaan bij het zoeken naar meneer Beer. Bovendien hebben wij aanwijzingen die ons doen denken dat filosoof Vis de mogelijke dader is."
"Maar hoe, agent Bromvlieg? Hoe kan iemand zoals filosoof Vis meneer Beer nu ontvoeren? Vergt het geen klein leger om meneer Beer tegen de grond te werken? Dat kan iemand die twee keer zo klein is, zoals filosoof Vis, toch helemaal niet gedaan krijgen?"
"Wij hebben aanwijzingen die in de richting van gif wijzen, meneer Orang-Oetan." antwoordde agent Bromvlieg.
"Dat zou een hoop verklaren, agent Bromvlieg."
"Goed, meneer Orang-Oetan, bent u bereid om ons mee te helpen in de zoektocht naar meneer beer?"
"Natuurlijk, agent Bromvlieg!" antwoordde meneer Orang-Oetan strijdvaardig.
"Bent u er ook toe in staat, meneer Orang-Oetan?"
"Dat denk ik wel, agent Bromvlieg."
"Kom dan maar mee, meneer Orang-Oetan." zei agent Bromvlieg, en de vier mogelijke redders van meneer Beer verlieten het café.

Pizza

2010-09-28T19:00:00.000+02:00

Son House - Death Letter

2010-09-26T19:00:00.000+02:00

Agent Springbok #3 - Abovecover in Litouwen

2010-09-23T19:00:00.001+02:00

Klik hier om het vorige deel te lezen.

Dit plan bestond uit zich vermommen als een toevallige voorbijganger die een broodje gyros at terwijl hij een toga droeg, gemaakt van diervriendelijke slachtafvalproducten. Zoals verwacht kostte het agent Springbok totaal geen moeite om het gebouw binnen te dringen. Eenmaal aangekomen op de verdieping waar de computer van Dalia Grybauskaitė stond dumpte agent Springbok zijn vermomming in een toevallig passerende afvalbak. Op het moment dat agent Springbok de toga losliet klonk er plotseling een harde knal vanuit de computerkamer. Agent Springbok opende snel de deur en zag dat er een deel van de buitenmuur ontbrak, de computer in brand stond en er een lijk op de grond lag. Voorzichtig liep agent Springbok naar het lijk toe om te kijken wie het was.

Agent Springbok draaide het gezicht van het levenloze lichaam naar zich toe en kwam tot de ontdekking dat het zijn collega agent Zeebok was. Hij keek de kamer rond en speurde door zijn hoofd. Wat deed agent Zeebok hier? Wie heeft er baat bij de dood van zijn collega? Behalve de gordijnen in de kamer leek niemand een motief te hebben. Terwijl hij bedaarde van de schok hoorde hij de Litouwse politie de kamer benaderen. Hij besloot om uit het gebouw te springen en zijn jas als hangglider te gebruiken om zo te ontsnappen en zijn baas te contacteren. Op het moment van springen stormden verschillende politieagenten de ruimte in en begonnen ze wild te schieten in de richting van Agent Springbok, wiens jas geraakt werd, waardoor hij snel naar beneden vloog en met veel moeite veilig wist te landen op het trottoir. Hij besloot dit te twitteren, maar voordat hij goed en wel klaar was met zijn bericht werd hij een auto ingetrokken. Tot zijn verbazing zat er een bekende achter het stuur. Het was...

Paul Baribeau - Unbearable

2010-09-22T13:34:00.003+02:00

Paul Baribeau is een meneer met een baard die samen met een akoestische gitaar liedjes maakt. Zo ook op het album Unbearable. Op dit album staan vrijwel alleen kortere nummers. Alleen Rolling Clouds komt over de vier minuten, de rest is tussen de 1:46 en 2:34 lang. Doordat er maar tien nummers op dit album staan is het na 24 minuten ook wel voorbij, maar dat is niet erg. Het luistert lekker weg en is ideaal als achtergrondmuziek. How Could That Be True is mijn favoriet.

Tracklist:
1. If I Knew
2. Eight Letters
3. How Could That Be True
4. The Wall
5. Rolling Clouds
6. Blue Cool
7. The Mall
8. Poor Girls
9. Black Strat
10.Wild Eyes

Download, en dan ergens rechts.

Agent Springbok #2 - Undercover in Litouwen 2

2010-09-12T22:31:00.001+02:00

Klik hier om het vorige deel te lezen

Maar toen plots hoorde agent Springbok een geluid achter zich. Een mango rolde uit zijn fruitschaal en donderde op de grond met als gevolg dat het ding in tweeën barstte. Agent Springbok verliet zijn bureaustoel om de mangopulp nader te inspecteren. Tot zijn grote verbazing zat er een briefje tussen de mangoscherven. Hij pakte het op en las wat er stond:

Grįžti rytoj su Lietuva. Jūsų misija bus siaubingai praleisti. Šis tekstas susijęs su pagrindinio bet kurios gimtoji kalba.

Geschrokken van deze ernstige zinnen zat er niks anders op dan zo snel mogelijk te vertrekken uit zijn huis en naar Litouwen te gaan om aan te sluiten bij de Litouwse voetbalselectie. Zijn huis werd blijkbaar in de gaten gehouden door kwaadwillende mensen.

De volgende ochtend arriveerde agent Springbok, vermomd als Žydrūnas Karčemarskas, bij het spelershotel in Vilnius.
"Sveiki Žydrūnas", zei één van de andere spelers. "Ar jūs buvote kirpykloje?"
Agent Springbok had nog steeds geen idee hoe hij het Litouws zo snel onder de knie kon krijgen, dus hij knikte en lachte maar wat naar de andere speler. Na het avondeten, waar agent Springbok zo onopvallend mogelijk probeerde te doen, ging hij snel naar zijn hotelkamer toe, met als excuus dat hij last kreeg van acute buikgriep. Dit probeerde hij met handgebaren duidelijk te maken aan de bondsarts, zodat hij zijn gebrek aan woordgebruik kon verdoezelen achter zijn zogenaamde kotsbewegingen. Toen de bondscoach aan de arts vroeg wat er aan de hand was antwoordde hij natuurlijk: "Jis kenčia nuo skrandžio gripo."

Agent Springbok snelde naar zijn hotelkamer toe. Na aankomst deed hij de deur van zijn hotelkamer op slot en trok hij zijn voetbalkleren uit om vervolgens zijn spionnenkledij aan te trekken. Hij ontsnapte ongezien uit het raam en als een schaduw in de nacht bewoog hij zich voort in de richting van het Presidentiële paleis van Dalia Grybauskaitė. Eenmaal aangekomen bleek er een probleem in de weg te staan waar agent Springbok geen rekening mee had gehouden; de bewaking. Agent Springbok was er echter van overtuigd dat dit geen groot probleem zou zijn, dus bedacht hij snel een plan. Dit plan bestond uit...

Agent Springbok #1 - Undercover in Litouwen

2010-09-11T00:30:00.002+02:00

Het nieuws kwam hard aan bij geheimagent Springbok. Zijn baas had per ongeluk kwetsende foto's naar het staatshoofd van Litouwen, Dalia Grybauskaitė, gestuurd. Het was aan agent Springbok om de computer van Grybauskaitė te vernietigen voordat het te laat was. Het plan om dat voor elkaar te boksen was uiterst geniaal te noemen. Hij zou de identiteit van de keeper van het Litouwse elftal aannemen om zo tijdens de eerstvolgende interland onopgemerkt bij Grybauskaitė in de buurt te komen. Jawel, vanaf nu zou agent Springbok als Žydrūnas Karčemarskas door het leven gaan. Hij nam zijn rol zo serieus dat hij zelfs zijn msnnaam aanpaste, met enige verwarring tot gevolg:

Lisa zegt:
Hey
Wie ben jij dan?
Žydrūnas zegt:
Hoi
het is mij, Gerald
Lisa zegt:
Gerald wie?
Žydrūnas zegt:
Gerald Springbok
Lisa zegt:
Waarom noem je je jezelf dan Žydrūnas Karčemarskas?
Žydrūnas zegt:
Dat heeft met mijn werk te maken
Ik moet voorlopig als een Litouwer door het leven gaan
Totdat deze zaak is afgerond
Lisa zegt:
Dat klinkt niet gemakkelijk
Maar spreek je ook Litouws dan?

Daar had Lisa agent Springbok te pakken. Nee, natuurlijk sprak hij geen Litouws. Wie, behalve Litouwers en Lee Towers, spreekt er nou Litouws? Lisa attendeerde hem er ook op dat zijn e-mailadres (agentspringbok@geheimedienst.nl) ook niet Litouws leek. Agent Springbok wist dat hij zijn cover moest verbeteren. Maar toen plots...

De cover die bekender is #7 Everybody Needs Somebody to Love

2010-09-03T12:09:00.005+02:00

Wie kent the Blues Brothers niet? Dit is een uitermate bekend nummer van deze heren, maar uiteraard niet de eerste versie! Want die was van Solomon Burke.

Wilson Pickett deed hem ook.

Alsmede mega coverband the Rolling Stones

KABLAM!

2010-08-18T16:04:00.005+02:00

Oh, snap!

En toen knapte er zomaar een deel van mijn trapper van de fiets.

Mijn benen zijn duidelijk te sterk voor dit gedoe.

De cover die bekender is #6 Black Betty

2010-08-17T19:00:00.002+02:00

Black Betty werd een hit voor Ram Jam, maar het nummer is al eeuwen oud. Lead Belly was een van de eersten die het opschreef zodat een hoop van de royalties naar zijn familieleden gaan, maar het nummer komt oorspronkelijk uit de 18de eeuw.

Er zijn, nadat het werd gecoverd door Ram Jam, nog een heleboel andere covers verschenen. Manfred Mann, Ministry, Spiderbait, Meat Loaf, Soil, Nick Cave and the Bad Seeds en Tom Jones maakten ook hun versies.

De cover die bekender is #5 Hanging on the Telephone

2010-08-15T19:00:00.003+02:00

Blondie is gewoon een coverbandje, mensen! OPEN JE OGEN!

In 1978 scoorde Blondie een hit met Hanging on the Telephone. Maar die schobbejakken waren natuurlijk niet de oorspronkelijke artiesten. Welnee! Dat was een bandje genaamd The Nerves:

Andere groepen die dit nummer deden waren Girls Aloud en Def Leppard.

De cover die bekender is #4 The tide is high

2010-08-13T19:00:00.003+02:00

The Tide is High werd een aardige hit voor Blondie. Wellicht kennen mensen van een jongere generatie het nummer wel in de uitvoerig van de Atomic Kitten.

Maar zoals het met deze hele reeks zo gaat is die van Blondie natuurlijk niet de eerste uitvoering. Dat waren The Paragons!

De cover die bekender is #3 Tainted Love

2010-08-11T19:00:00.000+02:00

Tainted Love werd een wereldhit voor Soft Cell, maar dat was natuurlijk het origineel niet. Het origineel werd namelijk in 1964 door Gloria Jones ingezongen.

In 2001 maakte ook Marilyn Manson een versie voor de film Not Another Teen Movie. Andere artiesten die een cover maakten waren The Pussycat Dolls en Milk Inc., en Rihanna samplede het nummer voor haar S.O.S.

De cover die bekender is #2 Love Of The Common People

2010-08-09T19:00:00.001+02:00

Paul Young scoorde een aardige hit met het nummer Love Of The Common People, maar hij was niet de eerste die dit nummer ten gehore bracht. The Four Preps waren namelijk de eersten die dit deden.

Na The Four Preps waagden onder anderen Waylon Jennings en Elton John zich aan dit nummer dat pas in 1983 echt goed bekend werd, hoewel Nicky Thomas in 1970 met een reggae-versie ook op de Engelse hitlijsten verscheen.

En ook Leonard Nimoy (Mr. Spock van Star Trek!) deed het nummer.

De cover die bekender is #1 Unchained Melody

2010-08-07T19:00:00.001+02:00

Iedereen kent dit nummer vast wel.

Maarrrrrr, dat is het origineel helemaal niet! Nee. Sterker nog, dit was zelfs uitvoering nummer zes of iets in die richting. Wat het origineel dan wel is? Het origineel komt uit de film Unchained (vandaar ook de titel Unchained Melody) en werd gezongen door Todd Duncan.

Crap

2010-07-24T23:56:00.000+02:00

David Zabriskie:

Last year on the way to Paris I had to stop in an Indian restaurant for an emergency crap. I hope this doesn't happen again tomorrow.

Andrew Jackson Jihad - Heartilation

2010-06-21T12:47:00.001+02:00

Outzigged

2010-06-19T00:14:00.001+02:00

Niet echt leuk, zo zou je onze vakantie in het enorm kleine Julianadorp kunnen omschrijven. Dat het weer niet al te geweldig is en het dorp en nabijgelegen strand vol met Duitsers zaten helpt ook niet echt mee. Daarom kwam mijn moeder met het volgende idee.
"Laten we gezellig naar het monument op de afsluitdijk gaan!"

Jeuj. Net op het moment dat je denkt dat het niet saaier kan worden krijg je dit. Na een minder spetterend ontbijt stappen we met de hele familie in de gehuurde Renault Mégane en zetten we de koers uit naar de afsluitdijk. Onderweg zien we wat overblijfselen van bunkers uit de tweede wereldoorlog die boven het overwegend vlakke en groene landschap uitsteken. Ook zien we veel wolken en aan de verschillende vlaggen te zien staat er ook een stevige wind. Ik doe mijn ogen dicht en probleem te slapen. De bezienswaardigheden onderweg zouden zeker meehelpen om in slaap te komen. 'Saai' is een understatement.

We komen aan op de parkeerplaats van de afsluitdijk en hier lijkt de wind nog weer wat steviger dan op het land. Ondanks de niet zo geweldige weersomstandigheden is het er wel druk. De parkeerplaats is vrijwel vol en overal banjeren er toeristen rond. We lopen het monument op en banen ons een weg door de mensenmassa. Nou ja, misschien is dat wat overdreven, maar het is er zeker niet rustig. De overwegend buitenlandse toeristen staren mij allemaal aan terwijl ik daar loop. Ik loop met mijn enormigheid, mijn blauwe ogen en mijn blonde manen te paraderen als een echte oer-Nederlander. Voeg nog klompen en een haring toe en het plaatje is compleet. Een groep Japanners spreken mij aan.
"How do you call this?" vragen ze mij in steenkolen Engels. Ze wijzen in de richting van het IJsselmeer.
"The IJsselmeer. It's a lake." zeg ik zo vriendelijk mogelijk. De Japannertjes overleggen druk met elkaar en proberen mij met hand- en voetgebaren duidelijk te maken dat ze dat niet bedoelen.
"How do you call this sighting?" vraagt de spreker van het groepje. Ik maak duidelijk dat ik niet helemaal begreep wat ze nou bedoelen. Ik kijk naar het water en probeer opvallende kenmerken te zoeken die ze misschien niet zouden begrijpen. Een vissersbootje of iets in die strekking. Maar in de nabijheid is zo niets bijzonders te vinden. Ondertussen zijn de Japanners nog steeds naar de juiste woorden aan het zoeken terwijl één van de vrouwen een foto van mij maakt. Één van de mannen begint wat te rommelen in zijn rugzak, terwijl ik fantaseer over wat er toch in de breinen van die mensen omgaat. Zouden ze ooit wel eens eerder een blonde jongeman van mijn lengte hebben gezien? Zouden ze überhaupt mensen van mijn lengte hebben gezien? De, voor mij, draagbare mensjes waren duidelijk onder de indruk van mijn omvang. Ook kijken ze met verbazing mijn langslopende vader na. Hij is net iets kleiner dan ik ben, maar nog steeds twee koppen groter dan de hele groep Japanners.

De mannelijke Japanners hebben op de één of andere manier een boekje tevoorschijn gehaald en zoeken blijkbaar naar het woord waar ze met hun eigen kennis niet op kunnen komen. De vrouw maakt nogmaals een foto van mij hoe ik toekijk op de mannetjes en hun boekje. Hoe zou dat gaan als ze weer in het land van de rijzende zon zijn? Zouden ze met Japanse feestdagen de hele familie bij elkaar halen en vertellen over hun vakantie in Nederland?
"...en op donderdag gingen we naar een monument op een weg die over het water ging." De familieleden die niet in Nederland waren geweest kijken elkaar met verbazing aan.
"Bedoel je een brug?" vraagt een nieuwsgierige oom.
"Nee, het was geen brug. Het was als het ware een dunne strook land met een weg van het ene stuk van Nederland, naar het andere stuk van Nederland. Die schijnen ze met de hand gemaakt te hebben. Kijk maar." De vrouw laat vervolgens een foto zien gemaakt vanaf bovenop het monument met uitzicht op de weg, en in de verte is heel vaag de Friese kustlijn te zien.
"Indrukwekkend!" zeggen de bezoekende Japannertjes tegen elkaar in hun eigen taal. De vrouw slaat de bladzijde om en daar sta ik dan.
"Wow, wat is dat?" vraagt een neefje aan zijn tante.
"Dat was een jongen die ons een beetje uitlegde waar we naar keken. Hij leerde ons zelfs een inheems woord." De familieleden kijken elkaar aan en zijn benieuwd naar het o zo spannende Nederlandse woord dat hun familie van die Nederlandse jongen hadden geleerd.

Dat ben ik inmiddels ook wel.
"Sir, we found it." zegt één van de mannen tegen mij. Hij oefent een paar keer binnensmonds en durft het daarna aan om aan mij de vraag te stellen die hem al een aantal minuten bezig houdt.
"What do you call the view?"
"The view? That's a really cool indie rock band from Dundee, Scotland." De Japanners kijken mij aan alsof er plakjes ham uit mijn mond vallen en weten niet wat ze zeggen moeten. Ik concludeer al snel dat ze dit toch echt niet bedoelen.
"Do you want to know the Dutch word for the word 'view'?" vraag ik vervolgens aan de mannetjes. Ze ontwaken weer uit hun maffe dagdroom en knikken druk met hun hoofd terwijl ze glimlachen. Dit is dan het moment waarop ze al minuten hopen, besef ik mij. Om ze niet teleur te stellen en uit beleefdheid besluit ik dan maar op antwoord te geven.
"We call this, uitzicht." De Japanners kijken elkaar aan en beginnen meteen te oefenen op de uitspraak.
"Outziz." zegt één van de mannen.
"No no, uitzicht." verbeter ik hem.
"Out... out... out... outzig?"
"Uit-zicht. Uitzicht." probeer ik zo goed mogelijk uit te leggen terwijl het vrouwtje nogmaals een foto neemt.

"En tante, wat gebeurde er op dat moment?" vraagt het nieuwsgierige neefje weer aan zijn tante.
"Op dat moment legde de Nederlandse jongen uit hoe je het woord uitzicht in zijn taal uitspreekt."
"Waarom zijn die foto's trouwens in zo'n rare hoek geschoten?" vraagt de vader van het neefje van de vrouw.
"Die Nederlanders, die zijn zo verrekte lang! Hij stak bijna een meter boven ons uit." De mond van het neefje valt open.

Na nog enkele pogingen zie ik in dat de Japanners niet genoeg hebben aan een kwartiertje oefenen op één woordje Nederlands.
"Outzigged?" vraagt één van de Japanners en ik besluit dat ik het goed genoeg vind en knik naar het mannetje. De Japanners bedanken mij vriendelijk en excuseren zich, omdat ze mij zo lang op hebben gehouden. Ik zeg dat ik het niet zo erg vind. Zo maak je nog eens wat mee op één van de saaiste vakanties uit de geschiedenis van de mensheid.

Against Me (uitroepteken) - I Still Love You, Julie

2010-06-10T12:55:00.000+02:00

Against Me (uitroepteken) - Daytrotter Session

2010-06-04T14:07:00.003+02:00

Jippie, weer een leuke (goede) sessie op Daytrotter! Deze maal waren de meneren van Against Me! aan de beurt en het was weer tof. Ze deden het iets anders dan normaal. In plaats van verschillende nummers uit het heden en het verleden te spelen, speelden ze twee nummers van het nieuwe album White Crosses, alsmede twee covers. Het is wel nodig om een account op Daytrotter aan te maken om dit te downloaden (behalve als je er al eentje hebt, natuurlijk).

Tracklist:
1. Welcome to Daytrotter
2. White Crosses
3. Ache With Me
4. Because You're Young (Cock Sparrer cover)
5. Moon Over Marin (Dead Kennedys cover)

Download

Kabouter Wesley - Animeren

2010-05-26T00:23:00.001+02:00

R.I.P. stoel

2010-05-19T12:52:00.004+02:00

Gisteren zat ik op deze stoel te eten toen plots een van mijn oma's belde. Ik zette mijn eten op tafel, stond op en nam de telefoon op. Oma vertelde hoe ze naar de oogarts was geweest en toen ik net wilde ophangen hoorde ik gekraak op de achtergrond. Ik keek om en zag hoe de stoel van zijn stokje ging. Reanimatie mocht niet meer baten. R.i.p. stoel.

Kabouter Wesley - Kaka in uw muil

2010-05-18T20:15:00.001+02:00

Used Kids - Yeah No

2010-05-16T20:20:00.003+02:00

Het is al een aardige tijd geleden dat ik nog iets over muziek hier plaatste. Ik vind dat daar wel even verandering in kan komen. Used Kids was een band uit Brooklyn, New York die actief was tussen 2005 en 2009. Volgens hun Myspace zijn dit hun invloeden (The Ramones, Chuck Berry, Husker Du, Tom Petty and the Heartbreakers, Bruce Springsteen, Motown, Stax and Volt Records, the Dillinger Four, the Figgs, Little Richard, Johnny Cash, the Replacements, the Descendents, the Rolling Stones, the Beatles, 60's punk rock, Phil Spector-produced girl groups, other girl groups of the 50's and 60's, and Greg Cartwright.) en ik zeg u dat dat goed terug te horen is. In deze band was ook de zangeres van Cheeky actief, maar in deze band zingt ze ook echt (samen met twee mannen). Ik raad u deze download ten zeerste aan.

Tracklist
1. Dancing Off The Edge Of The World
2. An Honorable Man
3. Look Out For The Cops
4. Doomed To Be Alone
5. I Know You're Mine
6. Desperate Times
7. Midwest Midsummer
8. Standing At A Bus Stop, Waiting For The Train
9. I Miss My Records
10.Second Choice
11.Ready, Aim, Fire!
Download

Kabouter Wesley - De ISO-gevoeligheid van Fotofilmpjes

2010-05-11T20:14:00.003+02:00

Gids

2010-05-10T06:00:00.001+02:00

Vanwege het 25-jarige huwelijk van Francine en John gingen ze op vakantie naar Frankrijk, om onder andere grotten in de Franse Alpen te gaan bezoeken. De eerste ochtend na aankomst ontwaakte het echtpaar in hun hotelletje in een klein dorpje in de bergen. Bij het openen van de gordijnen zagen ze de wolken tussen de verschillende bergtoppen van de Franse Alpen hangen en Francine voelde zich weer alsof ze begin twintig was, net als tijdens de eerste huwelijksreis die ze met man John aflegde. Na een uitgebreid ontbijt besloot het paar om zich gereed te maken voor een lange wandeling door een grot.

Het was nog erg vroeg toen het koppel de auto op de parkeerplaats van de grot zette. Omdat het nog zo vroeg was, was de parkeerplaats zo goed als leeg en hadden ze geen probleem om de auto te stallen. Ook voor de man in het ticketverkoophokje kwam dit vroege bezoek wat onverwacht, gezien hij onderuitgezakt zat te slapen in zijn stoel.
"Ahem..."
"Oh, excuse moi!" zei de Fransman, terwijl hij bijna van zijn stoel donderde van schrik.
"Toe tikkets plies."
"Oui monsieur, madame." Omdat grotten erg gevaarlijk kunnen zijn en Francine bang was om te verdwalen besloot John om meteen maar om een gids te vragen. De man in het ticketverkoophokje riep vervolgens een gids bij zich die met het koppel de grotten inging.

John en Francine liepen al enige tijd door de grotten toen het ze opeens opvielen dat de gids nog geen woord had gezegd. "Hoort dat zo?" vroeg een lichtbezorgde Francine aan haar man.
"Maak je maar geen zorgen, hij zal vast wel wat zeggen als er iets bijzonders te zien valt", maar na een kleine twee uur had de gids nog steeds geen woord gezegd. Francine had er genoeg van en besloot om actie te ondernemen.
"Arend joe zuppoosd toe zeej somsing?"
"Oh, oui." zei de Franse gids, terwijl hij een papiertje uit zijn zak pakte en zijn keel schraapte.
"21:25, KRO Detectives: Wallander. Om 23:00 Pauw & Witteman, kevolkd door 'et NOS Journaal om 23:55..."

Kabouter Wesley - Met of zonder voetjes

2010-05-04T23:14:00.002+02:00

Sterven voor een grote zaak

2010-05-03T06:00:00.001+02:00

En daar lag Jimmy dan op de stoep te bloeden.
"Jimmy! Jimmy! Ben je geraakt?" Daar kwam Marie, de partner van Jimmy, aangerend.
"Jimmy, zeg iets!"
"Ik denk dat ik doodga, Marie."
"Nee, Jimmy! Blijf bij me! Blijf wakker, schat! Die mensen hebben al een ambulance gebeld. Volhouden, Jimmy!" Jimmy glimlachte naar Marie.
"Laat maar, Marie. Het hoeft niet meer." Jimmy sloot zijn ogen en zag zijn leven voorbij flitsen. Die keer dat hij als peuter met zijn driewieler over de kop vloog waardoor hij vandaag de dag nog steeds een litteken boven zijn oog had. Die keer dat hij zijn zus per ongeluk knock-out sloeg met een stalen emmer waarmee hij vrolijk rond liep te zwaaien. En vooral zijn tienerjaren kwamen langs. Zijn rebelse tijd, toen hij weigerde zich aan de regels van zijn ouders te houden. Toen hij in bandjes speelde die zo kansloos waren dat ze geeneens fatsoenlijke instrumenten konden aanschaffen, laat staan bespelen. En dan een paar jaar later, zijn eerste liefde, Rosemarijn.
"Wat een prachtmokkel was dat..." mompelde Jimmy.
"Blijf wakker, Jimmy!" schreeuwde een in paniek zijnde Marie naar haar geliefde.

Jimmy zijn leven ging verder met flitsen. Hij herinnerde zijn eerste zoen met Rosemarijn, zijn eerste seksuele ervaring met zijn tweede vriendinnetje, Carla, gevolgd door zijn eerste hele serieuze relatie, met inwonen en al. Dat was Loes. Loes, daar was Jimmy vandaag de dag nog steeds helemaal gek op. Loes was ook helemaal gek, maar dan op zo'n manier dat ze in een zachte, witte kamer zat. En daarna kwam Marie. Al bijna dertig jaar waren ze samen, Jimmy en Marie. Daar waren ook twee kinderen uit voort gekomen die inmiddels allang uit huis waren. Na korte flitsen van zijn hoogtepunten als papa volgden zijn baantjes. Van vakkenvuller tot vice-president van een groot bedrijf, Jimmy had het allemaal meegemaakt en gezien.
"Ja, mijn leven is geslaagd." mompelde hij nog zachtjes na.
"Jimmy, ga niet dood!" Marie was niet meer kalm te krijgen.
"Ach, mens, zeur niet. Nu sterf ik tenminste nog voor een grote zaak." Jimmy wees naar boven.
"Voor de hemel?" vroeg Marie verbaasd.
"Nee, voor de Blokker." zei Jimmy alvorens zijn laatste adem uit te blazen.

Poep

2010-05-03T00:30:00.002+02:00

Dog Police

2010-04-30T12:51:00.002+02:00

Decolleté

2010-04-30T06:00:00.000+02:00

Ik tel even tot tien
om daarna te zeggen
'Excuseer mevrouw,
ik kan uw navel zien.'

Kabouter Wesley - De macht van de zuivelindustrie

2010-04-27T20:24:00.000+02:00

Dove

2010-04-26T22:02:00.002+02:00

Een hele poos terug stuurde ik een suggestie voor een strip naar Drick *klik*, die stripjes met schijtduiven tekent. En nu heeft hij het dan eindelijk uitgevoerd! Zie het resultaat hieronder.

De Berlijnse muur

2010-04-25T06:00:00.001+02:00

Guido was op vakantie gegaan naar het land ten oosten van ons, Duitsland. Nadat hij al zijn koffers in zijn hotelkamer had gezet ging hij op zoek naar een taxi die hem naar de muur kon brengen. Niet zomaar een muurtje, nee, dé muur. Guido liep naar buiten toe en zag een taxi staan. Hij klopte op het raam en een man met een oost-Europees uiterlijk liet het raampje met een simpele druk op de knop zakken.
"Ken joe bring mie to de wol?" vroeg Guido in zijn steenkolenengels.
"Yes yes." zei de chauffeur terwijl hij knikte met zijn hoofd. Guido ging achterin de taxi zitten en keek naar buiten terwijl de taxichauffeur hem naar de muur bracht. Eenmaal aangekomen wees de chauffeur naar de muur toe.
"Is it déér?" vroeg Guido.
"Yes yes." antwoordde de man weer. Guido gaf de man zijn geld en stapte uit. Hij stak de straat over en zag voor zijn neus een oude muur vol met graffiti staan.
"Dis is not de wol aai ment!" schreeuwde hij nog naar de taxi, maar die had inmiddels weer een andere klant opgepikt.

Guido begreep het niet. Wat was dit nu weer? Hij liep naar een man toe om uitleg te vragen.
"Hallo, doe joe no waar de wol is?" vroeg Guido aan de man. De man keek hem raar aan.
"Was sagen sie?" vroeg de man aan Guido.
"De wol! Waar is de wol?!" begon Guido tegen de man te schreeuwen die nu een beetje angstig begon te worden. De man draaide zich van Guido weg en zette het op een lopen. Guido haalde zijn handen door zijn haar en begreep er geen bal meer van. Inmiddels stopte er een andere taxi naast de stoep waar hij stond opgesteld. Guido, die bang was weer verkeerd begrepen te worden, wuifde deze taxi weg en wilde weer naar zijn hotel toe lopen. Na een meter of tweehonderd te hebben afgelegd zag hij plots iets staan in een taal die hem bekend voorkwam.
"De Nederlandse ambassade!" zei Guido opgelucht hardop. Hij liep naar het gebouw toe. Daar zouden ze hem vast wel kunnen helpen, dacht Guido.

"Hallo, zouden jullie mij kunnen helpen?" vroeg Guido aan de mannen, gekleed in het zwart, incluis zwarte zonnebrillen en oortjes in, die blijkbaar de beveiligers van de ambassade waren. De beveiligers bleven stoïcijns voor zich uitkijken en gaven geen antwoord op de vraag van Guido.
"Hallo?" Weer niks. Guido haalde zijn schouders op en wilde de deur openen om daarna naar binnen te gaan. Op het moment dat hij de deur opende voelde hij een paar stevige handen op zijn armen en werd hij al gauw tegen de grond gesmakt. Guido probeerde om om te kijken en zag half hoe één van de mannen in het zwart hem tegen de grond drukte, terwijl de andere op zijn oortje drukte en een bepaalde code riep.
"He, wat doen jullie nou?" vroeg Guido, die toch wel aardig geschrokken was van deze actie. De deur ging open en er kwamen nog meer kleerkasten aangesneld. Ze drukten het hoofd van Guido naar beneden en sleepten hem mee naar binnen waar hij uitvoerig gefouilleerd werd en in een klein hokje werd gezet. Guido was totaal verbouwereerd door deze actie van de mannen en snapte er wederom helemaal niks van.

Seconden, minuten en zelfs een paar uren verstreken en eindelijk kwam er iemand de cel binnengelopen.
"Zo, meneer Guido, wat was u van plan?"
"Nou, ik wilde naar de muur gaan, maar ik kon hem niet vinden en toen zag ik iets Nederlands en leek het mij wel een goed idee om het hier te vragen." De man, die begon te glimlachen, excuseerde zich tegenover Guido.
"Het spijt mij vreselijk, maar het lijkt hier om een misverstand te gaan, maar met al die terroristische dreigingen kunnen we tegenwoordig niet voorzichtig genoeg zijn." Guido knikte.
"Ja, maar nu heb ik de muur nog steeds niet gevonden."
"Hoezo niet gevonden? Elke taxichauffeur in deze stad weet hem wel te vinden hoor."
"De chauffeur die ik had zette mij heel ergens anders af." De man dacht even na en kwam met een voorstel op de proppen.
"Weet u wat? Anders breng ik u naar de muur toe en gaan we na die tijd nog naar een duur restaurant, ter compensatie van uw behandeling en de lange wachttijd."
"Nádat we bij de muur zijn geweest nog?"
"Ja, dat wilt u toch wel?"
"Och, een gratis maaltijd sla ik natuurlijk nooit af." Besloot Guido.

Even later zaten de ambassadeur en Guido in de luxe auto van de ambassadeur op weg naar de muur. Met een paar minuten stond Guido weer op een plek die precies zo leek op de muur waar de taxichauffeur Guido al eerder afzette.
"Zo, meneer Guido, dit is nou de Berlijnse muur." zei de ambassadeur. Guido liep naar de muur toe en zag weer een oud geval staan met lelijke stukken graffiti erop.
"Weet u het zeker, ambassadeur?"
"Heel zeker, meneer Guido." Guido bekeek de muur nogmaals en kwam tot een schokkende conclusie.
"Dit is de muur niet."
"De muur niet? Hoe bedoelt u?"
"Mijn bazen van het maandblad Frituurwerk stuurden mij naar Berlijn om het Duitse fastfood te onderzoeken, maar ik zie geen klepjes in deze muur. Waar zijn de kroketten, de frikadellen, de nasischijven en de berehappen? Er is verdorie zelfs geen braadworst! Wat is dit voor een flutmuur?!"

Het strand

2010-04-23T06:00:00.000+02:00

Wij gingen samen naar het strand
en we staarden naar de zon
terwijl we niet doorhadden dat het begon

Wij gingen samen naar het strand
en we staarden naar de wolken
en de golven begonnen te kolken

Wij vielen in slaap onder de zon
en lagen uren op het strand
dus nu zijn we allebei verbrand

Kabouter Wesley - Dan ga ik wel te voet naar mijn fiets

2010-04-21T11:59:00.000+02:00

Boze taart

2010-04-18T06:00:00.001+02:00

De broer van Herman, Beauregard, is vandaag jarig. Niet dat Herman zo'n liefhebber van zijn broer is, maar als er iemand jarig is wil dat wel zeggen dat er leuke dingen gebeuren. Alle leuke familieleden komen langs, er staan de hele dag lekkere hapjes op tafel en er is taart. Herman heeft hier al een hele week naartoe geleefd. Hij was haast nog nerveuzer voor de verjaardag van zijn broer dan voor zijn eigen verjaardag.
"Eigenaardig.", merkte zijn vader terecht op. "Normaal is Herman zo'n rustige knul die niets wil en alles maar stom vindt." Blijkbaar is het weer die periode van de maand waarin Herman een ware verandering ondergaat van een nors knaapje tot een heuse veelvraat. Geen enkel stuk eten in huis is dan nog veilig.

In voedselland pikt men dit natuurlijk niet.
"Wat een stuk tuig!", foetert koning Knolraap tegen zijn onderdanen. "Dit moet stoppen, eens en voor altijd." Wilson Wortel, minister van defensie, komt plotseling met een gewaagd plan op de proppen.
"Koning Knolraap, ik heb een oplossing voor deze problematiek, maar dat is wel een uitermate rigoureuze aanpak en er zullen waarschijnlijk vele voedseltjes sneuvelen, maar om de toekomstige generaties veilig te stellen kunnen we niet anders."
"Vooruit met dat plan!"

*BEEP BEEP BEEP*
Herman schrikt wakker en mept zijn wekker uit. Als een bezetene maakt hij zich klaar voor de visite en dan vooral voor het lekkere eten. Nog geen tien minuten later zit hij met een grijns van oor tot oor in zijn nette kleding op de bank op de visite te wachten. Tegenover hem zit zijn broer die er totaal geen zin meer in heeft. En dat terwijl het nog geeneens begonnen is. Herman begint ondertussen steeds nerveuzer te worden. Hij tikt een beetje op zijn benen en fluit irritant tot ergernis van zijn broer. Op zijn aanraden stopt Herman met dit gedrag en besluit Herman om dan maar naar buiten te gaan loeren. En jawel hoor, hij staat nog geen tien seconden naar buiten te kijken of een groot gedeelte van de familie komt het tuinpad opgelopen. Herman gooit zijn armen in de lucht en begint te juichen alsof zijn favoriete voetbalclub zojuist het winnende doelpunt in de Champions League heeft gemaakt.

Tien minuten later zit iedereen in de woonkamer klaar en mag Beauregard zijn kaarsjes uitblazen. Bij het aanblik van de taart loopt het water Herman in de mond. Zijn maag begint te knorren als een hitsig varken terwijl vader het mes pakt om de taart aan te snijden.
"En nu is het genoeg!" schreeuwt iemand plotseling. De familieleden kijken elkaar aan en proberen te achterhalen waar die stem vandaan komt. Plots komt moeder met een bebloede hals de huiskamer binnenstrompelen. Ze heeft een glazige blik in haar ogen en hapt naar adem. Plots zakt ze ineen. De familieleden staan verschrikt op en kijken naar het levenloze lichaam van moeder.
"Ten aanval!" schreeuwt iemand plotseling. De familieleden kijken verbaasd en verschrikt om zich heen en zien een leger aan lekkernijen de keuken uitstormen. Tante Bertha begint te gillen en paniek overmeestert de meeste familieleden.

Herman is zo vreselijk geobsedeerd door de taart dat hij totaal geen oog heeft voor de panikerende familieleden of zelfs zijn gesneuvelde moeder. Terwijl de kwijl uit zijn mond stroomt stort hij zich op de taart welke ijzig begint te gillen als Herman zijn eerste hap neemt.
"Wel potverdomino's pizza nog aan toe!" schreeuwt de taart.
"Hoe haal je het in je bolle kop om mij alsnog op te eten terwijl de worstjes, de naturelchips en de tucjes je familieleden ombrengen?" Herman kijkt geschrokken naar de taart en wordt zich bewust van het tafereel dat zich afspeelt in de huiskamer. Oom Joop wordt aangevallen door gezouten stokjes en schreeuwt om de politie terwijl het bloed in het rond vliegt. Neef Richard krijgt een leger aan blokjes kaas achter zich aan en springt door het raam waar een ham hem buiten op staat te wachten met zijn knakworstenleger. Oma Tuitjes komt lelijk ten val nadat borrelnootjes een flosdraad spannen waar ze over struikelt en de gezouten pinda's doorboren de longen van broer Beauregard met een cocktailprikker.

Terwijl Herman de afschuwelijkheden van het voedsel aanschouwt voelt hij plotseling een flinke steek in zijn borststreek. Hij kijkt naar beneden en ziet het handvat van het taartsnijmes uit zijn borstkas steken.
"Dat zal je leren om zo vreselijk gulzig te zijn!" schreeuwt de boze taart in zijn gezicht. Herman zakt ineen en is niet meer. Hij ontstijgt zijn lichaam en rent naar het licht toe.

*BEEP BEEP BEEP*
Herman schrikt wakker en mept zijn wekker uit. Hij stapt bezweet en verward uit bed en loopt naar beneden toe. In de keuken aangekomen ziet hij hoe moeder de hapjes klaarmaakt. Hij loopt naar haar toe en geeft haar een knuffel.
"Sorry Mam. Ik zal niet weer zo gulzig zijn." Hij laat weer los en gaat weer naar boven toe. Moeder kijkt hem verbaasd na.

Oude vrouw

2010-04-16T00:50:00.001+02:00

"Zeg, oude vrouw, wat doet u nou?" vroeg het kind,
"Waarom staat op uw hoofd?"
"Dat komt zo," zei de vrouw "zo spaar ik mijn haren tegen de wind,
het is echt waar, als je het niet geloofd."

"Zeg, oude vrouw, zie ik dit goed? Waarom kijkt u alsof u plassen moet?
Het kleine kamertje is om de hoek."
"Dat komt zo," zei de vrouw "zo houd ik de focus en blijft mijn concentratie goed,
ik heb hier meer aan dan aan een boek."

"Maar oude vrouw, waarom opent u de deur niet gewoon,
in plaats van door het raam te gaan?"
"Ik moet ook alles uitleggen aan jou, jij onnozele boon,
want als ik de deur open dan lekt de kraan!"

"Maar oude vrouw, legt u eens uit..." zei het kind,
maar de vrouw onderbrak.
"Ho, stop! Drie vragen zijn genoeg, pak nu maar mooi je lint,
en ga er mee spelen op het dak."

Kabouter Wesley - Bijles Over de Deur Vergeten

2010-04-14T00:05:00.000+02:00

Koning Diederik

2010-04-12T21:17:00.004+02:00

Koning Diederik zat eenzaam en alleen met een volle taartdoos op zijn schoot op een rots, welke zich bevond in zijn voormalige koninkrijk. Terwijl hij zijn vinger in de slagroom dipte en het vervolgens van diezelfde vinger likte zuchtte koning Diederik eens diep. Hoewel de taart goed te eten was, was hij er toch vrij zeker van dat hij "Mijn koninkrijk voor een paard!" had geroepen.

Gelukkig had Koning Diederik een plan B. De eigenlijk voormalige koning stiefelde naar de dichtstbijzijnde winkel en betrad deze met veel bombarie.
"Wat kan ik voor u doen?" vroeg de bediende aan koning Diederik.
"Één koninkrijk, graag." antwoordde hij. Plots viel het de koning op dat de bediende een blindengeleidehond had en bovendien wat glazig uit zijn ogen keek. Een snelle blik met zijn ene oog naar de mensen buiten bevestigde wat koning Diederik al dacht...

Hier klopt iets niet

2010-04-11T21:02:00.000+02:00

Mary got pregnant and on July 23, 1986 Mary and George welcomed Andrew Michael Cavanaugh into the world. A year later Mary was pregnant again with Anna Marie Cavanaugh. She was born on April 17, 1989.

The Slackers - Dave Of The Dead

2010-04-09T09:54:00.000+02:00

The Slackers is een skaband uit New York. Nu maken ze niet alleen erg toffe muziek, ook hebben de heren filmkwaliteiten.

Weezer - The 8-bit Album

2010-04-07T11:44:00.002+02:00

Heb je je ooit afgevraagd hoe Weezer zou klinken in 8-bit? Dit is je kans om het te ontdekken. De mensen van ptesquad.com hebben een 8-bit tribute album voor Weezer gemaakt met veertien nummers. Hier volgen de tracklist en de downloadlink.

1. videogame orchestra - Island In The Sun (Belmont's Revisal)
2. Anamanaguchi - Holiday
3. Tugboat - El Scorcho
4. Bit Shifter - The World Has Turned And Left Me Here
5. PDF Format - You Won't Get With Me Tonight
6. seal of quality - Hash Pipe
7. OxygenStar - In The Garage
8. :( - You Gave Your Love To Me Softly
9. Rabato - We Are All On Drugs
10. Unicorn Dream Attack - Jamie
11. Mahamajama - Come To My Pod
12. I Fight Dragons - Why Bother?
13. nordloef - Buddy Holly
14. arcadecoma. - I Do

http://www.ptesquad.com/more/pte018.html

Kabouter Wesley - De Quiz

2010-04-06T20:16:00.001+02:00

De kop van Jut

2010-04-06T14:38:00.000+02:00

Hendrik Jut werd in 1851 in Den Haag geboren als buitenechtelijk kind van Maria Geertruida Jut. Na wegens "lichaamsgebreken" uit militaire dienst te zijn ontslagen ging hij in zijn geboortestad als kelner werken. Daar kwam hij de 23-jarige Christina Goedvolk tegen, die in 1872 korte tijd als dienstbode bij de rijke weduwe M.Th. van der Kouwen-ten Cate werkte. Christina raakte zwanger en mede daardoor kwam Hendrik in geldproblemen. Hij dacht de oplossing gevonden te hebben toen hij zich de rijke weduwe herinnerde, waar Christina korte tijd voor werkte. Hendrik leende tien gulden van zijn moeder, waarmee hij twee pistolen en een dolk van kocht. Samen met Christina ging Hendrik op 13 december 1872 naar de weduwe om haar en haar nieuwe dienstbode neer te steken.

Na deze daad vluchtten Hendrik en Christina naar New York en Zuid-Afrika, maar niet al te lang keerden zij weer terug naar Nederland. Ze kwamen in Rotterdam te wonen, waar Hendrik een koffiehuis kocht en leken met hun daad weg te komen, totdat Hendrik in april 1875 zijn mond voorbijpraatte tegen ene Jan Roelfs. Hendrik en Christina werden gearresteerd en de zaak kreeg enorm veel aandacht in de pers. Hendrik werd afgeschilderd als de meest gewetenloze moordenaar en in alle Haagse etalages waren portretten van de "monsterlijke daders" te zien.

Christina werd veroordeeld tot twaalf jaar tuchthuis wegens diefstal en Hendrik kreeg een levenslange gevangenisstraf wegens dubbele moord. Het volk was woedend en eiste de doodstraf, maar deze was niet al te lang voor deze moord (in 1870 om precies te zijn) afgeschaft in Nederland. Uit angst voor een lynchpartij werd Hendrik Jut in Leeuwarden gevangengezet. Om te profiteren van de woede van het volk kwam een kermisuitbater tot het idee om een attractie te maken zodat mensen hun woede met mokerslagen af konden reageren. Deze werd De kop van Jut genoemd en hieruit ontstond de uitdrukking "de kop van Jut zijn", het moeten ontgelden, de zondebok zijn.

Twee jaar na zijn veroordeling kwam Hendrik te overlijden in de gevangenis van Leeuwarden en werd de échte kop van Jut op sterk water gezet en is het jarenlang te zien geweest in het anatomisch museum van de Rijksuniversiteit Groningen. De fles waar zijn hoofd in werd bewaard schijnt echter te zijn gaan lekken en het hoofd is verloren gegaan. Het enige wat vandaag nog resteert is een gipsen afgietsel van het hoofd.

Zo leer je nog eens wat op een zonnige dinsdagmiddag.

The Muppets - Stand By Me

2010-04-04T19:48:00.000+02:00

Klachtenfabriek #43 - Voorlopig laatste klachtenfabriek

2010-03-31T06:00:00.000+02:00

De klacht van gisteren voorspelde het al een beetje. Dit seizoen van de klachtenfabriek komt nu dan ten einde! Dit seizoen kende uiteraard vele hoogtepunten, zoals klachten #1 tot en met #41 en in het najaar zal er weer een nieuwe serie aankomen. In de tussentijd blijven er hier Kabouter Wesley-filmpjes verschijnen (zolang de voorraad strekt) en schrijfsels van mijn hand.

Klacht: Einde van dit seizoen.

Kabouter Wesley - Dienst Overbodige Informatie

2010-03-30T20:18:00.000+02:00

Klachtenfabriek #42 - Inspiratie is op

2010-03-30T06:00:00.002+02:00

De inspiratie is op. Vroegâh was het zo dat ik met enige regelmaat het ene na het andere verhaaltje of gedichtje uitpoepte. Even de pc aanzetten, wat typen en hoppa, weer iets nieuws. Tegenwoordig gaat het niet meer zo hard. Nu heb je van die mensen die dan zeggen dat ze een writersblock hebben, maar dat is het niet. Ik krijg nog steeds wel dingen op papier, maar eenmaal getypt gaat het nergens naartoe. Het zijn gewoon woorden zonder inhoud, zonder samenhangend element en zonder grapjes. Ik zou het allemaal alsnog kunnen publiceren en het abstracte schrijfkunst kunnen noemen, maar wie zit daar nou op te wachten?

Klacht: Weg inspiratie

Klachtenfabriek #41 - Vreugdekotsjes

2010-03-29T06:00:00.000+02:00

Hieperdepiep hoera! Huh? Is dit wel een klacht? Jawel, maar de logeerhond is weg, vandaar de vreugdekreet aan het begin. Ook de kat bleek erg verheugd te zijn over het vertrekken van dat kleine, witte mormel met dat akelige geblaf. Zo erg zelfs dat hij de eerste avond direct de overloop onderkotste.

Klacht: Vreugdekotsjes
Antiklacht: LOGEERHOND IS WEG!

Klachtenfabriek #40 - Vragen?

2010-03-28T06:00:00.002+02:00

Sommige mensen hebben de indruk dat ze vragen stellen door een gewone zin te typen en daar maar domweg een vraagteken achter te gooien. Voorbeeld:

Ik snap het niet?

Waarom een vraagteken? Hoezo? DAT IS FOUT. Als je een vraag probeert te stellen, maak dan de zin ook vragend. Is dat zo lastig?

Klacht: Mensen die geen vragende zinnen kunnen maken.

Klachtenfabriek #39 - Shampoo

2010-03-27T06:00:00.002+01:00

Soms gaat er een stuk van je haar af en dan sta je onder de douche en gooi je een flinke klodder shampoo in je hand. Tot je dan pas tot het besef komt dat je niet ZO ontzettend veel haar meer hebt en dus te veel shampoo in je knuist hebt gesmeten. Vervelend. Net zoiets als jaartallen opschrijven in januari. Je schrijft automatisch nog 2009 op terwijl het al 2010 is.

Klacht: Het duurt even voor je aan aanpassingen gewend bent.

Klachtenfabriek #38 - Domme hond heeft niet door dat de bak leeg is

2010-03-26T06:00:00.003+01:00

De logeerhond eet 's avonds na haar laatste loop pas haar etensbak leeg. Alleen heeft domme beest niet door dat wanneer de bak leeg is ze moet stoppen met eten. Ze blijft dan doorgaan tot je tegen haar zegt dat ze stoppen moet.

Klacht: Domme hond heeft niet door dat haar etensbak al leeg eet en blijft stug dooreten.

Klachtenfabriek #37 - Stomme hond blaft tegen alles

2010-03-25T06:00:00.003+01:00

De logeerhond heeft de nare gewoonte om tegen alles en iedereen te blaffen. Hier volgen voorbeelden. Iemand belt aan. Hond: "WOEHWOEHOWEHWOEHWOEHWOEHWEOHWOEH!" Een andere hond loopt langs (misschien begrijpelijk): "WOEHWOEHOWEHWOEHWOEHWOEHWEOHWOEH!" Een beest op tv maakt geluid: "WOEHWOEHOWEHWOEHWOEHWOEHWEOHWOEH!" Er valt een blaadje uit de boom: "WOEHWOEHOWEHWOEHWOEHWOEHWEOHWOEH!" Ik laat een scheet: "WOEHWOEHOWEHWOEHWOEHWOEHWEOHWOEH!" Lijm: "WOEHWOEHOWEHWOEHWOEHWOEHWEOHWOEH!" Morgan Freeman praat: "WOEHWOEHOWEHWOEHWOEHWOEHWEOHWOEH!" U2 op de radio: "WOEHWOEHOWEHWOEHWOEHWOEHWEOHWOEH!" Iemand staat op: "WOEHWOEHOWEHWOEHWOEHWOEHWEOHWOEH!" etc. etc. etc.

Klacht: Hond heeft blafferitus.

Klachtenfabriek #36 - Chrome is te snel

2010-03-24T06:00:00.002+01:00

Iedereen is tegenwoordig helemaal blij met Google Chrome. Maar ik niet. Ik weet niet hoe het elders zit, maar op mijn computer gaat het duizelingwekkend snel. Dat het duizelingwekkend snel gaat is niet slechts een uitdrukking, maar ik word er ook echt duizelig van na een kleine tien minuten. Wat moet ik nou met een browser die mij beroerd maakt? En is het op de een of andere manier af te remmen?

Klacht: Google Chrome is te snel.

Kabouter Wesley - En de vrien-dsch-apsfe-e

2010-03-23T20:18:00.000+01:00

Klachtenfabriek #35 - Patat

2010-03-23T06:00:00.000+01:00

Ik kan niet meer tegen patat. Mijn ingewanden willen het niet meer. Einde.

Klacht: Ik kan niet meer tegen patat.

Klachtenfabriek #34 - Tubes tandpasta

2010-03-22T06:00:00.003+01:00

Tandpasta is helemaal niet zo erg hoor, maar die tubes! Helemaal als dat ding bijna leeg is. Met al je kracht probeer je de laatste restjes uit dat ding te persen en met veel pijn en moeite hangt er dan een sliertje uit de tube dat net groot genoeg is om je tanden mee te poetsen. Plots glippen je vingers van de tube en schiet het sliertje weer terug de tube in. AAAARGH! Waarom is het niet te koop in een bakje, zoals knoflooksaus?

Klacht: Tubes tandpasta die de laatste restjes tandpasta opslurpen.

Klachtenfabriek #33 - Toffe liedjes vergeten te beluisteren

2010-03-21T06:00:00.003+01:00

Zoals ik eerder al ergens meldde denk ik vaak na voordat ik ga slapen. Soms schieten mij dan ook zomaar toffe liedjes te binnen welke ik al een tijdje niet meer beluisterd heb. Zo ook gisterenavond. Plots schoot

Oh Doctor, Doctor!
Tell me what I should do to win.
Tell me how it ends and I'll show you how it begins.

mijn hersenpan binnen. Ik moest even ploeteren om mij ook alweer te bedenken van welke band dit nummer was. Toen ik dat had uitgevonden schoot mij ook het album (in dit geval EP) te binnen waarop het nummer staat, maar de titel van het nummer bleef even achterwege. Hoe dan ook, ik sloot mijn ogen met de gedachte dat ik dit toffe nummer de volgende ochtend maar eens zou moeten gaan beluisteren. De volgende ochtend ontwaakte ik echter met een vage herinnering aan een tof nummer dat ik vlak voor het slapengaan graag weer wilde horen. Ik dacht enkele minuten na, maar was al weer snel afgeleid door de muziek die ik inmiddels opgezet had. De dag verstreek en nu lig ik bijna weer in bed. Plots weet ik weer dat ik dat toffe nummer wilde beluisteren, maar gezien er al andere mensen slapen is het draaien van dat nummer momenteel niet zo'n heel goed idee. En nu maar hopen dat ik er morgen wel aan denk.

Klacht: Ik wil graag bepaalde toffe liedjes beluisteren, maar vergeet het daadwerkelijk te doen.

Klachtenfabriek #32 - MSN liegt

2010-03-20T06:00:00.000+01:00

Ik zit zo lekker te MSNen en zie dat er plots een mailtje binnenkomt. Dus ik ren naar mijn inbox en beantwoord de zoveelste liefdesbrief. Geen probleem tot dusver. Enkele minuten later ga ik naar de keuken toe om mijn glas bij te vullen. Bij terugkomst zie ik dat er weer een mailtje is binnengekomen. Na een korte warming-up besluit ik om ook dit mailtje te gaan beantwoorden, maar bij aankomst in mijn mailbox staat er helemaal geen nieuw mailtje. De schobbejakken!

Klacht: MSN zegt dat er verse mail is, maar dat is niet zo.

Klachtenfabriek #31 - U blijft plakken

2010-03-19T06:00:00.002+01:00

Ik heb een toetsenbord waarbij er onder de toetsjes van die rubberachtige pionnetjes zitten. Als je een bepaalde letter heel vaak gebruikt dan wil het nog weleens voorkomen dat die dingetjes versleten raken. Een half jaar geleden overkwam mij dit met de letter E. Dus ik wik de toets eraf met een schroevendraaier en zie dat het normaal gesproken witte pionnetje zowat zwart is en bijna is vergaan. Dus ik wissel dat dingetje om met het pionnetje met het pionnetje dat onder die andere enterknop zit om met de vergane E-pion en het werkt weer prima. Tegenwoordig is het de U die minder begint te worden. Hij is er nog lang niet zo slecht aan toe als de E destijds, maar ik laat hem nog zo lang mogelijk zitten, totdat hij echt versleten is. Het irritante is dus dat de U soms blijft plakken en plotseling weer terugschiet. Gevolg: een hard pôkgeluid en een toets die zo hard omhoog schiet dat je vinger bijna uit de kom vliegt.

Klacht: Slijtage van mijn toetsenbord.
Antiklacht: Met zo'n titel zou je ook iets heel anders kunnen verwachten.

Klachtenfabriek #30 - Baardgroei

2010-03-18T06:00:00.003+01:00

Het jeukt, kriebelt en groeit op mijn gezicht. Baardgroei. Ik vind het vreselijk irritant. Niet alleen omdat het jeukt en kriebelt, maar ook omdat je het dan weer af moet scheren. Hoepel lekker op met die bagger!

Klacht: Baardgroei.

Klachtenfabriek #29 - Seriöös

2010-03-17T06:00:00.002+01:00

Heel veel mensen vinden het blijkbaar lastig om het woord "serieus" goed te schrijven. Serieus, wat is daar nou moeilijk aan? Sirieus? Hoezo kom je bij die i?

Klacht: Mensen die "serieus" niet correct weten te spellen.

Kabouter Wesley - OEIOEI Ik Heb Precies Mijn Hoed Vergeten

2010-03-16T21:57:00.001+01:00

Klachtenfabriek #28 - Rooklucht

2010-03-16T06:00:00.000+01:00

Ik heb rokende familieleden en als die weer als schoorstenen tekeer gaan dan hangt de stank weer een tijd in mij. BLUUUUUUUUUUUUUUUUUUURGHHHHH! HAAT, zo zou je mijn afkeer tegen die vreselijke lucht kunnen noemen. En dan nog verbaasd zijn ook dat ik zo vaak boven zit.

Klacht: Vieze, gore rooklucht.

Klachtenfabriek #27 - Mensen die niet geloven dat Lukaku 16 is

2010-03-15T18:56:00.003+01:00

Romelu Lukaku is een Belgische profvoetballer die op 13 mei 1993 het levenslicht zag in Antwerpen. Nu is Lukaku dus slechts 16 jaar oud, maar al wel 192 cm in lengte. Hierom denken mensen vaak dat zijn geboortedatum niet klopt. Waar het eigenlijk om gaat is dit: JULLIE KUNNEN HET GEWOON NIET HEBBEN DAT JULLIE ZO KLEIN ZIJN HAHAHAHA!

Ik was namelijk ook al vrij jong vrij groot en kan mij ook herinneren dat mensen vraagtekens zetten toen ik zei dat ik 15 was, maar al een eind boven hun uitstak.

Klacht: Ukkepukken zijn jaloers op de lengte van Romelu Lukaku en Tim Salabim.

Klachtenfabriek #26 - Nasynchroniseren

2010-03-14T06:00:00.003+01:00

Kreeg ik zowaar een mailtje van één of andere Duitse website. Of ik de klachtenfabriek ook in het Duits op hun website wilde gaan publiceren. Dat gaat dus mooi niet door, want Duitsers zijn stom. Bovendien spreek ik überhaupt maar één woord Duits. Als ze dan toch zo graag willen dat ik het doe synchroniseren ze het maar na, zoals ze ook doen bij alle leuke series uit de jaren '80 van de vorige eeuw. Niet te vergeten alle minder leuke series uit de jaren '90 en alle films vanaf 1930 tot en met nu.

Klacht: Duitsers die nasynchroniseren.

Klachtenfabriek #25 - #20 klopt niet meer.

2010-03-13T22:40:00.003+01:00

Nadat ik eerder in klacht #20 klaagde over het feit dat ik vastzat in een Meneer Beer-verhaal is het mij niet veel later toch gelukt om er een eind aan te breien, waardoor klacht #20 niet meer klopt. MILJAAR.

Klacht: Oude klacht klopt niet meer.
Bonusklacht: Deze klacht is wel erg kort.

Klachtenfabriek #24 - Stankonderzoek

2010-03-12T22:35:00.003+01:00

EEN WILLEKEURIGE PLAATSNAAM - Uit onderzoek van de onderzoekers is gebleken dat stank in de buurt van mensen tot stank kan leiden. Het onderzoek, dat ettelijke miljoenen kostte, werd uitgevoerd door wetenschappers die eigenlijk niks beters te doen hebben. De resultaten werden gemeten nadat er een riool aan de oppervlakte van de straat werd gelegd. Buurtbewoners klaagden binnen enkele uren over de vreselijke stank. Als gevolg hiervan werd het riool weer bedekt en binnen een dag of twee was de stank zo goed als verdwenen.

Klacht: Waarom niet gewoon je verstand gebruiken?

Klachtenfabriek #23 - Slaapdronken

2010-03-11T06:00:00.003+01:00

Soms ben je weleens moe. Als mij dat overkomt begin ik te wiebelen op mijn benen. "Hahahaha, Tim is bezopen!" Nee, dat kan niet. Het is al een behoorlijke tijd geleden dat ik alcohol consumeerde en nu heb ik dat ook zeker niet achter de kiezen. Ik ben gewoon slaapdronken. Ook al ben je dan niet echt straalbezopen, het is dan toch een aardig kunst om niet van de trap te donderen en alle botten in je lichaam te breken, om nog maar te zwijgen over het stoten van mijn minder kleine voeten tegen deuren en bedpoten. En dan nog afvragen waarom mijn tenen telkens in de prak liggen.

Klacht: Slaapdronken zijn is best onhandig.

Klachtenfabriek #22 - Kattenkots zonder keukenrol

2010-03-10T06:00:00.002+01:00

Als ons kattenbeest kotst dan ruim ik dat normaal gesproken op met een aantal lagen keukenrol. Nu wil het zo zijn dat het op het moment van schrijven weekend is en bovendien is er geen keukenrol meer in huis. Nu moet het natuurlijk zo zijn dat uitgerekend op het moment dat er geen keukenrol meer in huis is de kat alles onderkotst. Hoera. Nu heb ik het dus op weten te ruimen met een stapel servetjes. Keukenrol weet de warmte en de geur van de kots beter te verhullen dan servetjes. En nu ga ik weer verder met eten.

Klacht: Kat kotst op het moment dat er geen keukenrol meer is.

Serge Bosman - Tim

2010-03-09T21:00:00.000+01:00

Klachtenfabriek #21 - Dit had ik kunnen zijn

2010-03-09T06:00:00.003+01:00

Vroeger voetbalde ik buiten. Ik mocht mij nooit aansluiten bij een vereniging in verband met luie ouders, dus hoopt ik op een jongensdroom. Gewoon met m'n matties buiten voetballen en dan opeens een scout van een voetbalclub voor de deur met een dik contract en wellicht een dikke sigaar. Dat gebeurde niet. Niet dat ik zo'n supervoetballer was, maar dit soort dingen zouden wel vaker zijn voorgekomen als ik een prof was geworden.

Maar dan met rechts. Hier was ik ook goed in trouwens.

Klacht: Ik ben geen profvoetballer en dus zien jullie veel minder pegels.

Kabouter Wesley - zëeëeegël

2010-03-08T20:19:00.001+01:00

Klachtenfabriek #20 - Ik zit vast

2010-03-08T06:00:00.002+01:00

Tot eind vorig jaar schreef ik met enige onregelmatigheid verhaaltjes over de avonturen van meneer Beer. Nu ben ik al sinds begin januari bezig met een nieuw deel, maar ik zit muurvast. Waar ik normaal er een ander gek beest bijgooi weet ik niet wat ik nu moet doen. Meneer Beer krijgt een ongeluk? Meneer Beer gaat eindelijk de inbox van mevrouw Konijn bekijken? Meneer Beer gaat op vakantie? De mogelijkheden zijn eindeloos, maar ik zit vast.

Klacht: Ik zit vast.

Klachtenfabriek #19 - Domme kat die zijn slijm weer doorslikt

2010-03-07T06:00:00.002+01:00

Zoals al eerder vermeld hebben wij een kattenbeest hier rondlopen. En zoals wel meer kattenbeesten hoest onze pluizenbal weleens slijm op. Maar in plaats van het slijm nou uit te spugen slikt hij die troep weer door! Gevolg: nog meer gehoest. Gevolg van nog meer gehoest: nog meer geslik. Het is haast als een oneindige cyclus, totdat hij zomaar stopt en weer verdergaat met de belangrijke dingen in zijn leven zoals slapen, zeuren als zijn bakje leeg is, slapen, met zijn muisjes spelen, slapen, dingen uitvreten die niet mogen en slapen.

Klacht: Domme kat slikt zijn slijm weer in.

Klachtenfabriek #18 - Hengelo is viesssss Patrick

2010-03-06T06:00:00.003+01:00

Echt waar Spongebob? Ja, echt.

Laatst fietste ik vanuit Hengelo richting huis, maar nog binnen Hengelo kwam ik zo'n afvalopvangding tegen. Zo'n geval waar je langs kan rijden en er dan je afval ik kan gooien. Er staat ook nog Houd Hengelo Schoon op dat ding. Fijn, zulke initiatieven, maar het wil wel helpen als je die dingen regelmatig leegt. DOE DAT DAN OOK! Nu paste er niks meer in en lag er al een aardig heuvel misgegooid afval naast dat geval. Dat schiet niet op.

Klacht: Initiatieven die Hengelo schoon moeten houden zijn viezer dan Hengelo zelf.

Klachtenfabriek #17 - Dingen herinneren als het niet meer nodig is

2010-03-05T06:00:00.002+01:00

Soms heb je dat weleens als je net achter de pc zit. Even hier kijken, even daar reageren, even dit doen, even dat doet etc. etc., tot je plots denkt ohhhhhhhhja, dat is ook leuk! en enkele seconden later ben je het weer kwijt. Waar wilde ik ook al weer kijken? Dus ik pluis mijn geschiedenis na en kom het zo één, twee, drie niet tegen. Na enige tijd is het bedtijd en dus gaat de pc uit. Na het gehele naar-bed-gaan-ritueel lig ik in bed na te denken en plots schiet het mij weer te binnen! ARGH!#1!!1!

Klacht: Dingen herinneren als het niet meer nodig is.

Best lastig, zo'n F1-wedstrijd winnen

2010-03-04T20:55:00.002+01:00

Klachtenfabriek #16 - Verloren geniaal idee

2010-03-04T06:00:00.002+01:00

Als ik 's avonds of 's nachts naar bed ga denk ik met enige regelmaat diep na over de dingen des leven. Soms brainstorm ik ook met een groot aantal geniale gedachtegangen en ideeën als gevolg. Het probleem is alleen dat ik door mijn halfslaperige toestand dergelijke genialiteiten lang niet altijd weet te onthouden. Laatst was het weer raak, maar naast mijn gewone geniale idee bedacht ik er nog één. Ik was nog dusdanig helder dat het mij wel een goed idee leek om het idee op te slaan in mijn telefoon, dus graaide ik mijn trouwe mobo van het plankje naast mijn bed en maakte de notitie van mijn geniale idee. De volgende ochtend kon ik mij nog vaag heugen wat er de afgelopen avond gebeurde. Dat ik het noteerde stond mij nog bijzonder goed bij. In de hoop om wederom een geniaal idee te lezen ging ik snel naar de notities in mijn telefoon toe. Het volgende las ik op het beeldschermpje van mijn telefoon:

Salomple gathek brug arts zoekactie alcatragaap

He?

Klacht: Ondanks voorzorgsmaatregelen gaat er wederom een stukje genialiteit verloren.

Klachtenfabriek #15 - Domme hond en twee tennisballen

2010-03-03T06:00:00.002+01:00

Zondagavond werd onze logeerhond hier weer gedumpt. Om de aandacht van haar vertrekkende baasje te omzeilen leek het mijn vader een goed idee om een tennisbal uit haar speeltjesmand te pakken en er mee te gaan gooien. Wat bleek, er lag al een tennisbal in haar bench, waardoor mevrouw plotseling twee tennisballen had. dus wat probeerde ze? Ze wilde de tennisballen tegelijkertijd in haar muil proppen. Gezien ze één tennisbal al nauwelijks tussen haar kaken krijgt zijn twee tennisballen dus een onmogelijke horde. Toch probeert ze het. En dan niet zomaar een keertje, maar opnieuw en opnieuw en opnieuw en opnieuw en opnieuw en opnieuw en opnieuw en opnieuw en opnieuw en opnieuw en opnieuw en opnieuw en opnieuw en opnieuw en opnieuw en opnieuw en opnieuw en opnieuw en opnieuw en opnieuw en opnieuw en opnieuw...

Klacht: Domme hond ziet niet in dat twee tennisballen niet in haar bek passen.

Klachtenfabriek #14 - Vergeten

2010-03-02T06:00:00.002+01:00

Jullie zullen nu vast denken waar klacht #13 is gebleven. Gisteren was #12 toch aan de beurt? Waarom nu #14? Is Tim soms bijgelovig? Welnee. Het is namelijk zo dat ik niet elke ochtend in alle vroegte opsta om een klacht uit te poepen en die hier neer te smijten. Ik heb zo'n handig timerdingetje dat er voor zorgt dat ik op willekeurige momenten blogjes kan plaatsen. Zo kan het zo zijn dat ik er vier op een dag doe en dan een paar dagen helemaal niks zonder dat de dagelijkse klachtenroutine verstoord wordt. Handig? Ja. Maar dat kan ook betekenen dat ik soms een klacht vergeet. En dat is nu aan de hand. Gewoon, oeps, #13 ontbreekt!. Dus.

Klacht: #13 vergeten.

Kabouter Welsey - Memento is een KUTFILM

2010-03-01T20:45:00.001+01:00

Meneer Beer en kornuiten kwartetten

2010-03-01T12:00:00.000+01:00

Meneer Beer liep een keer over straat. Hij was op weg naar de garage van meneer Octopus. Bij de garage van meneer Octopus hadden meneer Beer, meneer Das, meneer Spin en meneer Octopus afgesproken op een potje te gaan kwartetten in het kantoortje van meneer Octopus. Zo hadden ze immers geen last van vervelende mevrouwen of andere pottenkijkers. Onderweg naar de garage van meneer Octopus kwam meneer Beer meneer Das tegen.
"Goedenavond, meneer Beer." groette meneer Das.
"Goedenavond, meneer Das." groette meneer Beer terug.
"Heeft u het al gehoord, meneer Beer?" vroeg meneer Das aan meneer Beer. Meneer Beer keek verbaasd naar meneer Das.
"Heb ik wat al gehoord, meneer Das?" vroeg een nieuwsgierige meneer Beer.
"Meneer Spin heeft zijn been verbrijzeld!" antwoordde meneer Das.
"Dat wist ik al, meneer Das. Daar was ik zelf bij. Het zag er erg naar uit."
"Oei, dat wist ik niet, meneer Beer. Maar waarom heeft u dat niet aan meneer Octopus en mij laten weten? Dan hadden we tijdig een vervanger voor meneer Spin kunnen vinden."
"Verhip!" riep meneer Beer. "Daar had ik nog helemaal niet bij stil gestaan, meneer Das! Het spijt mij zeer. Maar u was ondertussen al wel op de hoogte? Weet meneer Octopus het ook al? En is er nu wel een vervanger?"
"Meneer Octopus had het in de krant gelezen en toen ik hem vanmorgen tegenkwam bij de bakkerij van meneer Okapi had hij het erover dat hij al een vervanger had gevraagd voor vanavond." antwoordde meneer Das.
"Heeft meneer Octopus ook gezegd wie die zogenaamde vervanger dan is, meneer Das?"
"Neen, meneer Beer. En eerlijk gezegd heb ik er ook niet naar gevraagd." Plots viel het oog van meneer Beer op een mevrouw die aan de overkant van de straat stond te zitten in een rolstoel.
"Dag meneer Beer! Dag meneer Das!" riep ze tegen de passerende heren.
"Dag!" riepen de meneren in koor terug terwijl ze doorliepen.
"Wie was dat eigenlijk, meneer Das?"
"Dat was mevrouw Antiloop, meneer Beer."
"O ja, dat is waar ook! Kwam zij vorig jaar niet met haar been onder een zware bankdeur terecht?" vroeg meneer Beer aan meneer Das. Meneer Das keek meneer Beer vreemd aan.
"Onder een zware bankdeur, meneer Beer? Hoe komt u daar zo bij?"
"Och, excuses, meneer Das! Dat gebeurde er met meneer Spin. Ik ben een beetje in de war vandaag."
"Ik merk het, meneer Beer."

Intussen waren meneer Beer en meneer Das bij de garage van meneer Octopus aangekomen. Meneer Beer en meneer Das belden aan en zagen een lampje aanspringen. Daar kwam meneer Octopus aangelopen, met een pak kwartetkaarten in zijn tengels en een thermoskan onder zijn arm.
"Goedenavond, meneer Beer. Goedenavond, meneer Das." groette meneer Octopus.
"Goedenavond, meneer Octopus. Wie heeft u geregeld als vervanger voor meneer Spin?"
"Mijn vader. Hij heeft ook twee vrienden meegenomen, dus nu zijn we met z'n zessen."
"Gezellig!" riep meneer Das enthousiast. De drie meneren liepen vervolgens richting het ruime kantoor van meneer Octopus. Eenmaal aangekomen zagen meneer Beer en meneer Das drie oude mannetjes zitten. Meneer Octopus senior, meneer Konijn de oudere en meneer Reuzenalk.
"Heren." groette meneer Reuzenalk met een knik. Meneer Konijn de oudere keek meneer Beer aan, zette zijn bril recht op zijn neus en keek hem nogmaals aan.
"U ken ik wel, als ik het mij net vergis." zei meneer Konijn de oudere tegen meneer Beer.
"Is dat zo?" vroeg meneer Beer aan meneer Konijn de oudere, terwijl meneer Das, meneer Octopus en meneer Beer aan de tafel bij de oude mannetjes gingen zitten.
"Ja, ik meen mij te herinneren dat u bij mij dochter in de buurt woont."
"Bedoelt u soms mevrouw Konijn?"
"Inderdaad! Mevrouw Konijn! Dat is mijn dochter, ziet u."
"Dat had ik wel verwacht ja, meneer Konijn de oudere."
"Hoe heette u ook alweer?" vroeg meneer Konijn de oudere aan meneer Beer.
"Ik ben meneer Beer." antwoordde meneer Beer en meneer Konijn de oudere plaatste zijn hand voor zijn mond.
"Uiteraard," sprak hij zachtjes "dus ú bent dé meneer Beer?"
"Hoe bedoelt u dat, meneer Konijn de oudere?"
"Nou, meneer Beer, mijn dochter heeft het dikwijls over u."
"Is dat zo, meneer Konijn de oudere?"
"Zeer zeker, meneer Beer. Ze heeft het altijd over uw mooie vacht en uw voorliefde voor appeltaarten. En het bakken van appeltaarten is haar specialiteit! Heeft u al eens een hapje geproefd?"
"Van mevrouw Konijn of van haar appeltaart?" vroeg meneer Beer aan meneer Konijn de oudere. Meneer Konijn de oudere keek meneer Beer raar aan, maar besloot om toch een serieus antwoord te geven.
"Van haar appeltaart uiteraard, meneer Beer."
"Nee, meneer Konijn de oudere, die heb ik nog niet geproefd. Telkens als uw dochter met het aanbod komt heeft mevrouw Beer vaak net zelf een appeltaart gebakken. En ik probeer u en uw dochter niet te beledigen, maar tegen de appeltaarten van mevrouw Beer kan niemand op."
"Ik begrijp het, meneer Beer. Laten we beginnen met het spel!" riep meneer Konijn de oudere tegen de overige aanwezigen.

"Weet u het nog, meneer Reuzenalk? Die keren dat wij in onze jeugd met onze vaders gingen kwartetten?" vroeg meneer Octopus senior aan meneer Reuzenalk.
"Zeer zeker, meneer Octopus senior! Helemaal als die van mij het verloor."
"Waarom kunt u zich dat nog specifiek herinneren, meneer Reuzenalk?" vroeg een nieuwsgierige meneer Das.
"Omdat mijn vader dan ontzettend boos werd. Hij had er een hele werkdag in de fabriek opzitten, kwam dan thuis, legde ons over de knie en sloeg ons dan met een leren riem zodat we een week lang niet konden zitten. En dat elke werkdag!" overdreef meneer Reuzenalk. Meneer Das keek meneer Beer met een ongelovige blik aan. Meneer Beer wist precies wat meneer Das bedoelde.
"Dat is nog niks!" zei meneer Konijn de oudere, "Als mijn vader vroeger thuiskwam na een lange, zware werkdag op de suikerplantage gingen wij één voor één over de knie om billenkoek te ontvangen met een stuk hout met daaraan vast een roestige spijker welke hij vervolgens tot diep in ons achterste vastsloeg! We liepen altijd vreselijke infecties op aan onze derrières, omdat alles zo snel ging ontsteken. En als hij daarmee klaar was stak hij een sigaar op en blies hij die vieze rook in onze muiltjes."
"Luxe." bromde meneer Octopus senior.
"Mijn vader, meneer Octopus senior senior, kwam acht dagen in de week chagrijnig thuis van zijn achtentwintigurige werkdag en dan legde hij ons stuk voor stuk over de knie om ons te brandmerken, te tatoeëren met een roestig stuk ijzerdraad, te slaan met een fietsketting, te onthoofden met een plasticmesje, onze rug te breken met een stuk brandhout en daarna stuurde hij ons naar de fabriek toe, zodat wij als peuters van slechts drie jaar oud, de grote en uiterst gevaarlijke machines mochten repareren met een rolletje plakband en een hamkaastosti. En dat was dan alleen op zijn goede dagen! En nee, ik heb geen hartentwee. Go fish!"
"Dat stelt nog niks voor vergeleken bij mijn oude legercommandant." sprak meneer Reuzenalk.
"Hij stuurde ons weken op pad en we mochten niet terugkeren voordat al onze tenen waren afgestorven aan de kou of enge jungleziektes. Ook moesten we elke ochtend rond vijf uur verplicht aan ochtendgymnastiek doen, ook al stonden we heel de dag tussen het vervuilde water en de overblijfselen van onze maten in de loopgraven."
"Dat lijkt mij een dooie boel." zei meneer Octopus junior. Met slechte grapjes probeerde hij de sterke verhalen van de oude mannetjes af te kappen om zo de aandacht te vestigen op het kaartspel, maar het mocht niet baten.
"Alsof u wat deed in de oorlog, meneer Reuzenalk! Wij waren degenen die honderden kilometers achter de vijandige linies werden gedropt met slechts de kleding die we droegen, een geweer, een slaapzakje, áls we geluk hadden, en een hamkaastosti. En dan moesten we zelf maar zien hoe we weer bij de basis terechtkwamen." zei meneer Konijn de oudere, refererend aan meneer Octopus senior en hemzelf. Gelukkig voor de overige mannen ging toen de telefoon. Het was de beheerder van het plaatselijke bejaardentehuis met de mededeling dat een busje de oude mannen op kwam halen, omdat het bijna tijd was voor hun medicijnen en om te gaan slapen. Nadat de oudjes weg waren besloot meneer Beer ook maar om naar huis te gaan.
"Het was mij het potje kwartetten wel weer, heren. Tot de volgende keer."
"Tot de volgende keer, meneer Beer." antwoordden meneer Octopus en meneer Das in koor.

Meneer Beer stapte uit de garage van meneer Octopus en ging op huis aan. Toen meneer Beer zijn straat inliep zag hij mevrouw Konijn staan.
"Dag meneer Beer! Hoe was het kaarten?"
"Wel leuk, mevrouw Konijn. Hoe wist u dat?"
"Mijn vader, meneer Konijn de oudere, vertelde dat u er ook was. Heeft u zin om even naar binnen te komen."
"Nou, mevrouw Konijn, het is al laat en..."
"Ah toe nou, meneer Beer! U heeft nu toch wel even tijd? De appeltaart staat al klaar." probeerde mevrouw Konijn meneer Beer te overtuigen. Meneer Beer keek bij zijn huis naar binnen en zag dat de lichten gedoofd waren.
"Mevrouw Beer is vast al gaan slapen." zei mevrouw Konijn nog.
"Vooruit dan maar, mevrouw Konijn. Maar niet te lang hoor."
"Komt u verder meneer Beer." zei mevrouw Konijn terwijl ze meneer Beer naar binnen hielp. Eenmaal binnengekomen kon meneer Beer het parfum van mevrouw Konijn vrij duidelijk ruiken. Het had haast een verdovende werking op meneer Beer. Mevrouw Konijn hielp meneer Beer in een stoel en liep naar de keuken toe. Meneer Beer keek omhoog en het plafond begon een beetje te draaien.
"Gaat alles wel goed, meneer Beer?" vroeg mevrouw Konijn vanuit de keuken.
"Jawel, mevrouw Konijn. Hoort het plafond zo te draaien?" Mevrouw Konijn kwam weer haar huiskamer in en ging voor meneer Beer zitten. Ze praatte tegen hem, maar meneer Beer kon er niks van maken. Alleen haar lage topje zag hij nog duidelijk.
"Meneer Beer?" hoort hij mevrouw Konijn in de verte vragen.

____________________
OMGCLIFFHANGER!